Categorie: Blog

Afgelopen zaterdag sloten we ons aan bij een karate-seminar in Haan (Dld.). Het werd een lange, leuke en leerzame dag onder leiding van Claus Schäfer.

Het begon vroeg: om 6 uur ’s ochtends vertrokken we met een groep van vijf karateka’s uit Dojo Utrecht richting Duitsland. Na een soepele rit kwamen we aan bij de zaal, waar we hartelijk werden ontvangen door de organisatoren van Dojo Haan.

De ochtendtraining stond in het teken van ippon- en sanbon kumite. Claus begeleidde ons met gerichte aanwijzingen en waardevolle tips, zodat iedereen zijn technieken kon aanscherpen.

Na de eerste sessie volgde een ruime pauze, waarin we konden ontspannen en nieuwe energie opdoen. We gingen in kleinere groepjes uiteen, en wij gingen met een paar karateka’s uit Haan naar een Japans restaurant voor een heerlijke lunch. Omdat we nog tijd over hadden konden we ook nog even van het mooie weer genieten tijdens een wandeling door het stadje. 

In de middag gingen we verder met jyu ippon kumite en jyu kumite. We werkten onder andere aan een realistische aanval met onze oizuki en randori kumite, en sloten af met kata.

Na een zeer geslaagde dag vertrokken we weer richting Nederland en kwamen we rond tien uur moe maar voldaan aan in Utrecht.

Onze dank gaat uit naar de organisatie van Dojo Haan en uiteraard naar Claus voor zijn leerzame leiding. We zien elkaar snel hopelijk snel weer terug bij de Special Training in Enschede volgende maand!

Op zaterdag 28 december leidde Jeroen van Oostrum als vanouds de jaarlijkse Oliebollentraining. Met deelnemers uit de dojo’s van Den Haag en Enschede, maar ook Antwerpen (B.) en Haan (D.) startten we om 10.00. Het thema van de training was kumite, oftewel: sparren. Het was een diverse groep mensen. Sommigen waren pas enkele weken geleden begonnen. Anderen hadden inmiddels een zwarte band. Jeroens belofte aan ons allemaal was: je zal in deze training worden uitgedaagd op je eigen niveau.

Na de warming-up begonnen we met Ten no Kata Omote in tweetallen. Deze kata is door Funakoshi opgezet als introductie tot sparren. Per tweetal werden dezelfde technieken uitgevoerd.

Daarna maakten we de volgende stap naar Ten no Kata Ura: nu maakte per tweetal de ene de aanvallende technieken, waarbij de ander de verdedigende technieken uitvoerde.

Om snelheid te ontwikkelen en te leren vertrouwen op je reactievermogen deden we de oefening “figher in the hole”: iemand staat tegenover een rijtje mensen die een voor een aanvallen. Je hebt dan geen tijd om een verdediging te bedenken en je moet gewoon reageren op de aanval die komt. Vervolgens gingen de bruine- en zwarte banders van slow-motion kumite naar juyi kumite op gewone snelheid. We sloten de training af met enkele wedstrijdjes.

(see bottom of page for translation button)

Op zaterdag 26 okt verzamelden we ons in Soest bij de gymzaal die onze dojo voor het seminar zou worden. Langzaam druppelden mensen uit alle windstreken binnen, het was een vrolijk weerzien met de leden van dojo’s uit binnen- en buitenland. Nog even kijken hoe alles hier werkte, want het was de eerste keer op deze locatie. Stefan Krupers leidde als vanouds het seminar, dat meteen vanaf de eerste training heel interessant was. We begonnen met kihon om een basis te leggen, en kregen al gelijk wat aandachtspunten om de technieken efficiënter en effectiever te maken. Karate kent ongelooflijk veel facetten, en aan elk ervan kan je levenslang blijven schaven. We zaten er dan ook snel helemaal in.

Na de eerste training waren we wel toe aan wat brandstof, dus reden we voor de lunch snel naar de Stayokay. Dat was onze thuisbasis, en de plek voor slapen, eten en borrelen. Nu konden we ook even rustig beginnen met bijpraten, en genieten van het mooie weer dat we er dat weekend bijkregen. Een paar mensen besloten naar de dojo terug te wandelen en konden daar zo optimaal gebruik van maken.

De nog wat natte pakken mochten weer aan, en we stortten ons op de tweede training.  Het voert te ver om te proberen de inhoud hier helemaal over te brengen, maar het bewegen vanuit zenkutsu dachi zal voor ons nooit meer hetzelfde zijn. Er was gedurende het hele seminar ook veel aandacht voor verschillende aspecten van kumite en het was leuk om met zo’n grote groep aan de slag te gaan. Je had constant weer een nieuw iemand tegenover je, waardoor de ervaring steeds weer anders was.

Bij terugkomst in de Stayokay waren onze kamers klaar en konden we onze spullen wegzetten en de bedden vast opmaken. We sliepen met zijn vieren op een kamer, de leden van verschillende dojo’s een beetje door elkaar gehusseld. Gedurende het hele seminar zit je in allerlei samenstellingen bij elkaar en deel je samen zoveel ervaringen, dat er altijd snel een hechte groep ontstaat. Na een korte rustpauze sloten we aan voor een lekker diner.

De laatste training van de dag had een bijzondere afsluiting. Na het afgroeten nam Edward het woord, en vertelde dat er reden was voor een feestje. Dojo Utrecht bestaat weliswaar al 8 jaar, maar had tot nu toe geen officiële rechtsvorm. Feitelijk steunde alles jarenlang op de schouders van dojoleider Jeroen, die in zijn eentje de kar trok van zowel de trainingen als de organisatie. Nu de dojo behoorlijk gegroeid is en de behoefte groter werd om de boel anders te gaan organiseren, was het tijd om naar de notaris te stappen en een vereniging op te richten. Aangezien Jeroen ten tijde van het seminar ook bijna jarig was zagen we een mooie kans. Wat kon een mooiere gelegenheid zijn om hem de oprichtingsakte van zijn eigen dojo te overhandigen? In het bijzijn van de rest van de karate familie, de pakken nog nat van het trainen en met beschuit met muisjes in de kleuren van ons logo, vierden we de officiële “geboorte” van dojo Utrecht waar we al acht jaar zoveel moois meemaken. Uiteraard was de volgende stap: de bar!

Een paar die-hards gingen op initiatief van Samuel nog naar buiten voor een middernachtelijke 50 Bassai op het grasveld voor de Stayokay, terwijl de anderen richting de tap met speciaalbiertjes trokken.

Gelukkig hadden we door de wintertijd een extra uurtje slaap, want de wekker ging de volgende ochtend alweer om zes uur. Nog een beetje slaapwarm verzamelden we een kwartiertje later in de hal. Op een rustig drafje renden we in het donker naar de Soester Duinen. Die lagen er prachtig bij, stil en weids, met aan de horizon een heel klein streepje waterig licht van de opkomende zon. We deden wat rustige werptechnieken in het zachte zand en sloten af met een serie tekki shodans, op zachte toon geteld en zonder kiai, om de natuur niet te verstoren. Langzaam werd het licht. 

Terwijl Soest langzaam wakker werd, liepen wij terug naar onze thuisbasis, klaar voor een warme douche en een lekker ontbijt.  De spullen werden daarna weer ingepakt, want de rest van de dag zouden we in de dojo blijven. In de ochtend was er eerst nog een uitgebreide training. Bij de juniors stond die in het teken van de voorbereiding van hun kyu test, bij de ikkyu’s (1e graads bruine banden) en blackbelts werkten we aan thema’s die pasten bij het shodan en nidan programma. Het was een lekker stevige training, en voor iedereen een waardevolle ochtend.

Het laatste onderdeel van het seminar is altijd de kyu test. Dat is het examen voor alle graden onder de zwarte band. Terwijl de zaal daarvoor werd klaargemaakt, kon iedereen zijn lunch samenstellen uit een dozenbuffetje dat we in de gang hadden klaargezet.

Toen alle voorbereidingen waren gedaan, stelden de kandidaten zich op, en begonnen we aan de kyu test. Zo’n test wordt gezien als een andere vorm van training. Je staat onder druk omdat je opeens alleen voor een groep staat en kritisch wordt bekeken, en laat daarin het beste van jezelf zien. Dan komt het er op aan dat je mentaal sterk blijft en je niet van de wijs laat brengen. Net zoals je in een gevecht om moet kunnen gaan met druk en constant controle moet houden, ondanks de stress die je voelt. Daarom is het zo waardevol om jezelf aan dit soort momenten bloot te stellen, en dit aspect te kunnen trainen.

Sommigen kregen na de test een hogere graad, anderen zaten nog goed in hun huidige graad, of komen om een andere reden nog eens terug. Het hoort er allemaal bij en is een normaal deel van het proces. 

Tijd voor het afscheid. Sommigen, zoals bijvoorbeeld de Berlijners, hadden nog een eind te reizen. Locatie Soest is goedgekeurd om een mooi seminar te kunnen organiseren, hoewel dat met deze mensen waarschijnlijk overal wel was gelukt!

Afgelopen weekend hebben we de jaarlijkse Beachtraining gehouden, waarbij karateka’s uit verschillende steden – Enschede, Den Haag, Utrecht en Antwerpen – bijeenkwamen voor een  trainingssessie op het strand.

De natuur zorgde voor een perfecte sfeer: donkere wolken wisselden af met stralende zonnestralen en creëerden een magisch spel van licht op het zand en de zee. Ondanks de natte start van de dag hielden we het gelukkig droog, wat ons de mogelijkheid gaf om volop te trainen in de frisse zeelucht.

Het vochtige zand bleek een uitdagende ondergrond te zijn, vooral voor onze standen en balans. Elke techniek moest met extra focus worden uitgevoerd om niet weg te glijden of je stabiliteit te verliezen. Dit was een leerzame uitdaging die ons dwong om nóg bewuster te bewegen en onze kracht te verdelen over het lichaam.

Het eerste deel van de training stond in het teken van technieken uit Ten no Kata. De moeilijkheidsgraad werd langzaam opgevoerd, wat ervoor zorgde dat iedereen scherp bleef en we met volle energie en concentratie aan het werk waren. Vervolgens splitsten we de groep op in twee delen: de zwarte banden in de ene, en alle andere banden in de andere. Deze opzet bood iedereen precies de uitdaging die bij hun niveau paste. De zwarte banders gingen bijvoorbeeld aan de slag met nagewaza (werptechnieken), waarbij het strand de perfecte ondergrond bood – met alle ruimte en het zachte zand konden we voluit oefenen.

Zoals gewoonlijk sloten we de training af met Tekki’s (kata) in de zee. Dit is altijd een hoogtepunt, maar deze keer was het extra leuk door de hoge, stevige golven die ons telkens weer omvergooiden. Het was wij tegen de zee, maar het was wel snel duidelijk wie er sterker was; de meesten van ons hebben de zeebodem vrij goed van dichtbij kunnen bekijken. Het gelach en de energie waren aanstekelijk, en het zorgde voor een heerlijke afsluiter. Deze Beachtraining heeft wederom laten zien dat trainen in de natuur, met de elementen als extra uitdaging, een onvergetelijke en waardevolle ervaring is voor elke karateka. Heel veel dank aan Jeroen voor het leiden van de training!

Na afloop verzamelden we ons met de verschillende familieleden die waren meegekomen voor een gezamenlijke lunch. Het was een mooie gelegenheid om niet alleen als karateka’s, maar ook als vrienden en familie samen te komen en de ervaring van de dag te delen. De zon was inmiddels helemaal doorgebroken en de zomerse sfeer zorgde ervoor dat we lekker lang bleven hangen voordat we allemaal rozig en voldaan weer naar huis reden. Het nieuwe trainingsseizoen is begonnen!

-Door Edward

Op 8 mei vertrokken we met zijn vieren naar Burg-Reuland in de Belgische Eiffel, voor wat een heel bijzondere Special Training (ST) zou blijken te zijn. De tocht erheen was al heel gezellig, met een lekker muziekje op zagen we het langs glijdende landschap langzaam steeds groener en glooiender worden. De woensdag is bij zomer-ST’s altijd een reisdag. Je komt uiterlijk om 22.00 uur aan, zodat je op tijd kunt gaan slapen, want het programma begint de volgende dag al heel vroeg. Om te zorgen dat we daar wel de goede energie voor zouden hebben, stopten we in Malmedy voor een heerlijke pizza. Het was leuk om alvast de culturele overgang te maken en een beetje te landen in België.

Rond 21.00 uur kwamen we aan in het Centre ViDo, waar we de komende dagen zouden trainen, eten en slapen.

De ST werd geleid door Khalid Jouhari, en Khalid en Ahmed zaten al klaar om ons te verwelkomen. Verder was het in het slaapgebouw nog helemaal stil, de rest van de groep was er nog niet. Al snel bleek dat ” de rest” slechts bestond uit nog twee anderen. Door allerlei verschillende omstandigheden waren er op het laatste moment een heleboel mensen afgevallen, en waren we maar met zijn achten. Waarvan twee voor het eerst meededen. Wauw. We keken elkaar aan en wisten toen al dat dit een bijzondere editie zou worden. Toen de groep compleet was gingen we snel slapen, de wekker zou om 04.45 uur gaan voor de eerste training.

De volgende ochtend stonden we in het donker in onze nog verse karatepakken klaar voor wat er ging komen. Naast de sportzaal lag een prachtig vers gemaaid grasveld, perfect voor het hardlopen. Het startsignaal werd gegeven, we begonnen te rennen, het was begonnen!

Toen we na de eerste training uit de gymzaal naar buiten liepen, was de zon inmiddels opgekomen en hing er een prachtige mist over het sportveld. De mooie omgeving hield zich nog even verborgen, maar aangezien we nu toch gefocust waren op het ontbijt, kon dat ook nog best even wachten.

Op de locaties waar dit soort kampen gehouden worden zien ze ons karateka’s meestal graag komen: je hebt er geen kind aan. We waarderen iedere hap eten die we kunnen krijgen, al het serviesgoed wordt na de maaltijd keurig netjes verzameld en als we niet trainen, slapen we meestal. We waren zo stil dat de schoonmaakster al een tijdje bij ons aan de slag was voordat ze een slaapkamer binnenliep en ontdekte dat er een groep lag te slapen.

Hoewel er inhoudelijk wel ruimte is voor wat eigen invulling is de volgorde van de trainingen bij de meeste Special Trainings hetzelfde.  Wat het vooral uitzonderlijk maakte, was de kleine groep. We hadden hierdoor continu contact tijdens het trainen, en dat maakte maakte het extra intensief. Ook het blijven aanjagen van de energie kon je dus met minder mensen delen, we hadden elkaar allemaal nodig en even verslappen zou direct impact op de rest hebben. Dat zorgde er wel extra voor dat we een Special Training beleefde zoals die bedoeld is: steeds weer je grenzen verleggen, niet toegeven aan belemmerende gedachten, streng zijn voor jezelf en écht ontdekken wat je in je hebt. Je hebt altijd meer dan je denkt, en gek genoeg laad je jezelf juist ook weer op door dóór te gaan, alsof je steeds weer een nieuw level ontsluit. Op de momenten dat het fysiek niet meer lijkt te gaan, neemt je geest het over, en we hielpen elkaar allemaal om die juiste mindset steeds te behouden.

Het weer was op alle dagen schitterend, en we hadden tussendoor ook regelmatig tijd om daarvan te genieten. Het dorpje met de ruïne van kasteel Reuland lag op wandelafstand en het uitzicht was overal heel mooi.

Na de avond / nachttraining gingen we vaak nog eventjes samen zitten praten, met een kleine snack om de energievoorraad op peil te houden. Op laatste avond had Ahmed een verrassing: zijn vrouw had een heerlijke taart gebakken voor ons allemaal! Dat zijn bijzondere momenten; ’s nachts met je intens vermoeide lijf bij elkaar zitten, je hebt elkaar door de moeilijke fases heen getrokken, wilt dolgraag slapen, maar bent ook nog klaarwakker van alles wat je mee- en doormaakt. De enigen die zich exact hetzelfde voelen zitten nu om je heen, en je wilt nergens anders zijn.

De laatste dag brak aan, de laatste keer hardlopen, de laatste training. We sloten de Special Training af, het was volbracht! Maar het was voor een aantal mensen nog niet afgelopen: er stonden nog drie examens op het programma. Nick en Emmanuel gingen  op voor hun Shodan (zwarte band) en Ahmed voor zijn Yodan (de vierde graads zwarte band). Voor het examen had Ahmed een uke (sparringpartner, of in dit geval: vliegend voorwerp) nodig, en aangezien Edward vorig jaar hetzelfde had gedaan voor Jeroen, was hij hier de perfecte kandidaat kandidaat voor. Gedurende de ST hadden hij en Ahmed af en toe al samen getraind om op elkaar ingespeeld te raken, en dat ging behoorlijk soepel. Alle drie de kandidaten legden een heel goed examen af, en alle drie zijn ze dan ook geslaagd. Felicitaties voor iedereen, en het betekent dat Dojo Utrecht er met Nick een shodan bij heeft!

Na het examen was het tijd om uit elkaar te gaan. Voor ene helft wachtten de thermen van Spa, voor de andere helft het thuisfront. Heel veel dank aan Khalid voor het leiden van de trainingen, en aan Ahmed voor zijn belangrijke aandeel in het hooghouden van de energie. Er zijn tijdens deze vier dagen stevige banden gesmeed, en we beseffen allemaal dat we een bijzondere ST hebben meegemaakt.  En dat er maar acht mensen zijn die kunnen zeggen: “Die Special Training in België in ’24? Daar was ik bij!”

In de stromende regen reden we vanmorgen met zijn vijven naar Haan (Dld.), waar Shotokan Karate Haan hun jaarlijkse kyu test zou houden. Daar aangekomen kleedden we ons snel om, begroetten uitgebreid onze vrienden uit Haan en Enschede, en namen toen onze posities in bij de line up. Het was een mooie groep van zo’n twintig mensen: omdat deze kyu test altijd voorafgegaan wordt door een training, is het ook interessant voor mensen die helemaal geen examen gaan doen. Na een gezamenlijk kihon gedeelte splitste de groep zich dan ook op in tweeën. De examenkandidaten gingen verder met de voorbereiding van hun examenprogramma, en de blackbelts gingen aan de slag met jiyu ippon kumite en Jutte.

Tussen de training en de kyu test in was er een korte pauze waarin we genoten van de lekkere snacks, fruit en broodjes die de karataka’s van Haan hadden klaargezet. Als zij iets organiseren is het altijd tot in de puntjes geregeld, en dat was nu niet anders. Hongerig vielen we aan, terwijl bij de examen kandidaten de spanning langzaam op begon te lopen. Gelukkig hoefden ze niet lang te wachten.

Tien mensen deden de kyu test, en lieten ondanks de zenuwen zien wat ze in huis hadden. Voor een aantal betekende dat dat ze er een graad bijkregen, en voor anderen de bevestiging dat de graad die ze hadden nog steeds klopte. Je krijgt sowieso waardevolle feedback en hebt weer eens onder druk moeten presteren, dus het is altijd goed om aan kyu tests mee te doen. In oktober, tijdens het seminar, is er weer een volgende gelegenheid.

Na afloop was er nog kort tijd om na te praten, maar toen kwam onvermijdelijk het moment om aan de terugreis te beginnen. Met een koffietje onderweg, genoeg tijd om verder na te praten en de zon die precies doorbrak we weer in Utrecht aankwamen.

Daar stonden we afgelopen donderdagavond: een beetje zenuwachtig en onwennig op de matten met een sportshirt onder ons karatepak aan. Jeroen had zijn trainingsmaatje Thijs uit lang vervlogen tijden uitgenodigd voor een gastles Braziliaans Jiu Jitsu (BJJ). Na onze gebruikelijke warming-up, gaf Thijs nog wat extra oefeningen om ons op te warmen en om ons langzaam mee te nemen in de eerste stappen van BJJ.

In tweetallen gingen we aan de slag om verschillende basisposities, zogenaamde “guards” aan te leren. In deze basisposities lig je op je rug met een tegenstander bovenop je. Desondanks controleer jij van onder af de tegenstander. Als eerst basispositie gingen we aan de slag met de “half guard”. Voor karateka’s is de afstand tot je tegenstander, de “ma-ai”, van belang. Daarom was de volgende stap om vanuit de half guard van onder je tegenstander vandaan te ontsnappen en weer afstand te creëren.

De “open guard” was een goede afwisseling om de hartslag omhoog te krijgen: als een schildpad op z’n rug moest je snel draaien om je benen in de richting van je staande tegenstander te blijven houden. De tegenstanders probeerden op hun beurt om langs de benen te komen van degenen die op de mat lagen. Daarna buitelden we vol enthousiasme over elkaar om de ander in een houdgreep te krijgen. Maar Thijs had meer voor ons in petto… Met een houdgreep ben je er in BJJ nog niet om een punt te scoren.

Het laatste deel van de les besteedden we aan de “closed guard”. Met je benen om je tegenstander geklemd bepaal je niet alleen de afstand, maar geeft het je ook alle gelegenheid om een verwurging in te zetten. Gelukkig hebben we onderling al heel wat kumite gedaan en daarmee geleerd om elkaar te vertrouwen. Dat kwam bij deze oefening goed van pas. Onder toeziend oog van Thijs leerden we verschillende manieren om je tegenstander met diens eigens karatepak te verwurgen en om te stoppen zodra de ander afklopte, waarmee die je aangaf dat het genoeg was.

Thijs wist door zijn jarenlange karate-ervaring steeds de verbinding te leggen tussen BJJ en karate. Ook de opbouw van zijn gastles zorgde ervoor, dat we stap voor stap vertrouwd raakten met de basis van het Braziliaans Jiu Jitsu. Echt leuk om een zo een keer op een heel andere manier met elkaar iets nieuws te leren. Dank je wel, Thijs!

– Door Edward

Vaste prik inmiddels op de kalender: in maart is de Special Training in Enschede! Met 5 deelnemers uit Utrecht vormden we een mooie afvaardiging dit jaar. Naast dojo Enschede kwamen de andere deelnemers van de Duitse dojo’s in Haan en Berlijn. Ook Paul Tabe was erbij. Aangezien we hem pas twee weken eerder in Utrecht hadden ontvangen, voelde het vertrouwd!

De grootste uitdaging deze keer was de zaalmuziek van Radio 10. Gelukkig worden de meeste oefeningen uitgevoerd met een ‘kiai’. Zo overstemden we alsnog de zaalmuziek! Ook het uitzetten van het licht in de zaal op zaterdagavond om 1000 oizuki’s in het donker te maken stelde ons geduld op de proef. Het werd bijna een goede mop: “Hoeveel zwartebanders heb je nodig om een lamp uit te zetten?” Na lang speuren brandden ten slotte alleen de nooduitgangverlichtingen en kon de training eindelijk beginnen.

Voor sommigen was het de eerste keer, voor anderen de 36e. Paul vertelde ons, dat hij eind jaren ’50 aan zijn eerste special training begon. Hoewel het programma altijd hetzelfde is, is de ervaring iedere keer toch weer anders. Dit komt niet alleen door de conditie van je eigen lijf en geest, maar ook de samenstelling van de groep. Zo is het toch altijd weer een wonder als je na alle trainingen op zondagmiddag weer moe, maar voldaan naar huis gaat.

De held van deze special training was Niels. Hij toverde een band in de juiste kleur tevoorschijn voor degene die ‘m toch in het hotel had laten liggen en wist met zijn kennis van geneesmiddelen het nodige ongemak te verhelpen! De details besparen we de lezer…

Afgelopen zaterdag kregen we een gastles van Paul Tabe, die weer voor even terug was uit Amerika. Aangezien Paul al karate trainde voordat de meesten van ons geboren werden, heeft hij een schat aan kennis over te dragen. De Utrechtse groep werd dan ook aangevuld door een aantal andere geïnteresseerden, waaronder een aantal vrienden uit Haan (Dld.).

Overkoepelend thema was het aandrijven van je bewegingen door je heupen en voeten. Veel mensen hebben de neiging teveel vanuit hun bovenlichaam te werken. Hierbij komt vaak ook nog dat ze veel kracht proberen te gebruiken, verkrampen in hun schouders, of hun armen los van hun onderlichaam in te zetten. Hiermee verlies je heel veel effectiviteit, snelheid en verbinding, en sommige bewegingen zijn daarbij simpelweg ook nog slecht voor je lichaam. Wij focusten tijdens deze training juist op het onderlichaam; bewegen vanuit je heupen, het effect van de plaatsing van je voeten op de juiste lijnen en posities, en de toepassing hiervan bij zowel kata als kumite.

Uiteraard kwam er veel meer bij kijken, Paul speelde veel in op wat hij zag gebeuren in de groep en gaf inzicht in zowel hóe, als waaróm we bepaalde dingen moesten veranderen. Daarbij ging het uiteraard om technieken, maar ook over het belang van precisie in je gedrag tijdens de training. Het netjes op de lijn zitten bij mokuso, het vormen van rechte rijen na “Yame”, met het idee dat die zorgvuldigheid afstraalt op je mentale staat en focus tijdens de training.

 Als afsluiter lieten een paar mensen nog hun favoriete kata zien en kregen waardevolle tips om ze verder kunnen aanscherpen.

Na een gezamenlijke lunch viel de groep weer uit elkaar richting Antwerpen, Haan, Breda en Utrecht. Veel dank aan Paul Tabe voor deze inspirerende training!