Shotokan Karate Utrecht – Leidsche Rijn

Vorig weekend vierde dojo Utrecht zijn 10 jarig jubileum! Met vrienden uit de dojo’s in Den Haag en Enschede maakten we er een feestelijk weekend van. Stefan Krupers uit Enschede was zo vriendelijk om de trainingen te leiden, die we op zaterdag wegens de hitte toch maar in de dojo hielden. Het was tegen de 30 graden, dus wat koele lucht, douches en water waren aantrekkelijker dan de zon en het open veld.

De lunch bestond wel uit een gezellige picknick in het park naast de dojo, even een beetje uitrusten en bijpraten in de schaduw. Nick en Tiemen hadden een lekkere lunch geregeld die tot de laatste kruimel op ging.

Na de tweede training togen we naar het scouting gebouw dat was afgehuurd als ons onderkomen voor de rest van het feestweekend. We hadden heerlijk de tijd en ruimte om bij te praten, voor de liefhebbers had Nick zelfs een scherm met beamer geregeld om de wedstrijd van het Nederlands elftal ondertussen ook nog te kunnen volgen. Er werd heerlijk Surinaams eten gebracht en er was een ruime voorraad drankjes en hapjes.

Na het eten was het tijd voor cadeaus voor de jarige dojo. Die waren origineel en hartverwarmend en toonden weer eens de sterke band aan die de dojo’s onderling met elkaar hebben.

Het was enorm gezellig, en we zaten tot diep in de nacht in de tuin aan de Zwiegöllie, tot we omvielen en het tijd werd om onze slaapzakken op te zoeken. Dat zou niet voor lang zijn.

Omdat dit het weekend was van de langste dag hadden we besloten om daar optimaal gebruik van de maken door te gaan trainen bij zonsopkomst. Om 5 uur ging dan ook de wekker, of in dit geval Niels die zei: “Het is vijf uur!” en meteen maar de lampen aan knalde. Dat hielp wel om wakker te worden. Met nog 9 mensen over van de oorspronkelijk groep feestvierders, trokken we onze karatepakken aan en liepen naar de Japanse tuin, die langzaam wakker begon te worden. Hier en daar zagen we een konijntje rondhuppelen, verder was het nog helemaal leeg en stil. Het was heel mooi om in die serene omgeving te kunnen trainen, met de pagode op de achtergrond en het geluid van de vogels om ons heen.

We sloten het feest af met een lekker ontbijt in de tuin. Hoewel het pas 7 uur was, hadden we het gevoel dat we er al een halve dag op hadden zitten. Tijd om op te ruimen en in pakken.

Tien jaar zijn voorbij gevlogen. Er trainen nog steeds mensen die er gedurende het eerste jaar zijn bijgekomen, met daarnaast regelmatig nieuwe mensen die de groep kwamen aanvullen. Velen als herintreder vanuit een andere stijl, sommigen als beginners die bij ons voor het eerst kennis maakten met karate. Soms verdwenen er ook weer wat mensen, door verhuizingen, of andere dingen die niet verenigbaar waren met karate. Inmiddels trainen er zo’n vijftien mensen in de vaste kern, en breiden we nog steeds langzaam maar gestaag uit. De cultuur in de dojo is open en toegankelijk, hoewel er wel stevig getraind wordt en we elkaar constant blijven uitdagen. Die sfeer creëren we samen als groep, en die bewaken we ook gezamenlijk. Maar het succes van een dojo staat of valt voor een groot deel wel met degene die de groep leidt.

We zijn dojoleider Jeroen enorm dankbaar voor alle tijd en energie die hij al tien jaar in onze groep stopt. We maken graag gebruik van zijn kennis van meer dan 30 jaar karate. Daarnaast maken zijn rust, helderheid en humor de trainingen elke keer weer interessant, uitdagend en vooral leuk. En hoewel we daar nu even goed bij stil wilden staan, gingen de gesprekken aan het ontbijt alweer over de volgende plannen. De seminars, Special Trainings en reizen naar dojo’s in het buitenland die in het verschiet liggen. Fantastisch om dat met deze groep mensen mee te gaan maken, op naar de volgende avonturen!

Vijf leden van Dojo Utrecht trokken dit jaar naar de Special Training (ST) in Leysin, een nieuwe locatie voor ons.

 

We zagen Zwitserland op zijn best: prachtige bergen, wijdse meren, frisse lucht en om de paar uur ander weer. Mist, hagel, regen, sneeuw en zon, we hebben alles gezien.

De groep van 56 deelnemers werd opgesplitst in twee groepen: de “under fifties” onder leiding van Donato LaRocca, en de “over fifties” geleid door Carmen Sutter. Het Zwitserse programma voor die laatste groep is net wat anders dan bij veel andere ST’s. Daar zit het verschil vaak in aanpassing van sommige technieken of in extra adempauzes. Hier krijgen ze echt een ander programma. Maar wie denkt dat de oudere groep het wat rustiger aan kan doen, heeft het mis.

Bij de jongeren zijn er veel kiai’s, cardio-pieken en heel korte adempauzes bij wisselingen. De over fifties doen het anders; geen kiai, geen pieken en doordat Carmen de meeste dingen zelf doortelde waren er nagenoeg geen adempauzes. Dus bijvoorbeeld bij de kata’s na “Yame” (stop) geen “Yasume” (ontspan), maar “Hajime” (begin), meteen de volgende inzetten. Daarmee kreeg je een gestage, ononderbroken stroom van herhalingen, waarbij je vanzelf de focus gaat leggen op soepelheid en snelheid zonder kracht, anders hou je het geen 88 kata’s vol. De kunst is om daarbij secuur te blijven werken, je technieken goed af te maken en je tempo op hetzelfde niveau te houden. Soepeler betekent niet zwakker. Ik zocht tijdens al die herhalingen naar een manier om mijn stoten op mijn adem te laten “vliegen” in plaats van ze met kracht in te zetten, waardoor ze sneller worden, minder kracht kosten, en toch impact zouden hebben. Meer als een pijl dan als een sloopkogel. Daar heb je voor nodig dat je heupen goed ingezet worden, en alles in de lijn van achterste hiel naar stotende vuist klopt. Het was een cadeautje om na afloop nog wat extra tips op dat vlak te kunnen krijgen van Paul Mottiez, we hadden de luxe van vier aanwezige godans op de ST!

Het principe van “no power” kwam, zonder dat dat per se een benoemd thema was, constant terug. Voor de vrouwentraining gold dat nog nadrukkelijker: hoe buig je de energie en kracht van de ander af zonder die te absorberen? Het was heel leuk om eens met een groep van alleen vrouwen te trainen, die kans hebben we niet zo vaak.

Een van de meest inspirerende trainingen begon met meditatie als opstap naar Iai. Terwijl ik ging zitten, schoot me iets te binnen dat ik al langer wist over meditatie, maar nog nooit zo direct had verbonden met karate: elke keer dat bij het mediteren je gedachten afdwalen, kun je dat zien als een rep, een oefenmoment om je gedachten weer terug te brengen. Hoe vaker het gebeurt, hoe beter je erin wordt.

Bij de Special Training werkt het eigenlijk precies zo. Elke keer dat je geneigd bent om te verslappen, om even wat gemakzuchtiger te worden, om aandacht te geven aan je vermoeidheid: dat is een rep. Gebruik je dat moment om jezelf bij te sturen en een tandje bij te zetten, dan groei je. Mentaal, maar ook daarbuiten. Want hoe vaker je dat oefent, hoe automatischer het corrigeren gaat. En die mentaliteit neem je mee de wereld in.

Het idee van “Face yourself”, voelde ik bij deze ST heel duidelijk. De kiba dachi’s doen we bijvoorbeeld bij de over fifties in het donker. Je kunt niet kijken hoe de ander het doet, en je kunt jezelf niet vergelijken. Je voelt wel dat de groep er is, die steun is er, maar je bent volledig op jezelf aangewezen als het gaat om eerlijk zijn over of je ook echt een goede kiba dachi blijft maken. Het is een mooie metafoor voor wat de ST in het algemeen vraagt: maak gebruik van de energie van de groep, maar wees streng naar jezelf. De under fifties waren daar uiteraard ook heel expliciet mee bezig, zij stonden allemaal de volle anderhalf uur.

De ST eindigde met dan-tests, de zwarte band examens. Dat die na een paar uitputtende dagen komen heeft voor- en nadelen. Nadeel kan zijn dat je al helemaal kapot bent en je spieren kort en verzuurd voelen. Voordeel is dat je volledig ondergedompeld bent in karate, en je dus mentaal goed opgewarmd bent.

Voor onze dojo was er een feestelijke uitslag:  Tiemen behaalde zijn Shodan, zijn zwarte band, en Edward zijn Nidan, de tweedegraads zwarte band. Het welverdiende resultaat van een intensieve voorbereidingsperiode.

Tussen alles door was er nog dat andere onderdeel van een ST, dat het zo aantrekkelijk maakt om er veel te doen: de tijd tussen de trainingen. Met 56 mensen uit verschillende dojo’s en landen is er veel te bespreken, te lachen en uit te wisselen. Het eten was heerlijk, het uitzicht schitterend, en er werden volop voornemens uitgesproken om terug te komen naar deze mooie plek in de Zwitserse bergen.

Tot de volgende keer, Leysin!

 

Op vrijdag 27 februari vertrokken we met zijn drieën vanuit Utrecht richting Basel voor een Kumite seminar, geleid door Donato La Rocca van Suisse Shotokan Karate. De treinreis ging soepel, met tussendoor tijd voor een lunch en een zonnig wandelingetje in Duisburg.

Het hotel in Basel lag op loopafstand van het station, de dojo en een gebied met veel horeca, dus dat was een prima uitvalsbasis voor het weekend. We konden het gezellig maken: onze kamer had een platenspeler met platen uit de eighties, die iemand blijkbaar nooit weg had kunnen doen.

Op de gang vonden we een mysterieuze tap met “Grander wasser. ” Dat bleek een vorm van ge-revitaliseerd water te zijn volgens Google, en hoewel de meningen over de effectiviteit ervan nogal verdeeld zijn, leek het ons het verstandigst om te geloven dat het ons superkrachten zou geven voor al het sparren dat ons nog te wachten stond. We hebben onze waterflessen dan ook maar steeds trouw bij die tap gevuld.

Om de volledige Zwitserland-beleving te krijgen, besloten we die eerste avond uit eten te gaan in de meest Bazeler tent die we konden vinden. Dat werd Zum Braunen Mutz, waar de Basler Geschnetzeltes mit hausgemachter Spätzli precies het juiste comfort food was na een lange reisdag. Nog een tussenstop voor een drankje, en daarna op tijd naar bed om uitgerust aan het seminar te beginnen.

Na een redelijke nacht slaap waren we zaterdag klaar voor de eerste dag van  het seminar. Het begon al fijn met het weerzien met een aantal Zwitserse vrienden. Sommigen waren erbij toen we in Amerika naar de Shotokan Ohshima Dojo waren, sommigen hadden we nog gezien bij een Special Training in Duitsland, of in Enschede. Het is heel bijzonder om elkaar op allerlei verschillende plekken ontmoeten om samen te trainen, eenmaal in de dojo maakt het niet meer uit waar je op de wereld bent.

Alle trainingen van het tweedaagse seminar waren heel interessant, we kregen veel uitdagende oefeningen waarbij het tempo steeds lekker hoog lag. Constante wisselingen van partner zorgden ervoor dat je steeds bezig bleef met aanpassen en experimenteren, je moest steeds weer scherp zijn op een ander lichaam, een ander tempo, andere reacties, andere afstand. We werkten aan verschillende elementen van kumite, met als rode draad dat je bewegingen niet geleid werden door armen of benen, maar vanuit je hara. De focus lag op zaken als je mentaliteit, heupen, adem, as, terwijl we allerlei verschillende drills oefenden. Het laatste blok van elke training bestond steeds uit jiyu kumite tournooitjes, zodat we veel gelegenheid kregen om onder druk uit te proberen wat we net geleerd hadden. Het was enorm leerzaam, zowel om zelf te sparren als om anderen aan de slag te zien.

De maaltijden waren een prettige afwisseling, voor de lunch op zaterdag gingen we naar de Markthalle vol wereldcuisine. Een goed moment om bij te praten, bij sommigen verdergaand waar we twee jaar geleden in Amerika waren gebleven. “Hoe was die reis die je toen ging maken?” “Hoe is het met die-en-die inmiddels?” “Weet je nog toen we…” Het is lastig aan anderen uit te leggen dat dit precies dezelfde mensen waren met wie we een uur geleden in de dojo nog bloedserieus in gevecht waren, en dat we elkaar bij de volgende sessie wederom met volle overtuiging zouden aanvallen. Maar als je de ander (en jezelf) de kans wil geven om goed te kunnen trainen, is dat precies wat je moet doen, en daar kwamen we dit weekend allemaal voor. Uiteraard doet het wel iets met je vertrouwen als je weet hoe vriendelijk en warm je tegenstanders zijn op de momenten dat ze je niet op je hoofd proberen te slaan.

Op zaterdag konden we tussen de bedrijven door nog een kijkje nemen in de mooie Dojo Uni Basel. Jaloersmakend hoe ze die ingericht hadden, en dat ze een plek hebben waar je altijd naartoe kunt, al wil je midden in de nacht trainen. Mooi om te zien dat ze ook gedenkplaats hadden voor Coco, die de dojo jarenlang geleid heeft, en die onlangs overleden is. Zijn portret, met daaronder zijn karateband, kijkt uit op de dojo zodat hij er altijd bij is als ze trainen.

In de avond werd het met een clubje gezellig bij Margarita, heerlijk ontspannen na een dag vol training.

Op zondag begon de training weer om 10.00, en vanaf een uur of 09:30 druppelde de groep van die ochtend binnen. De samenstelling wisselde een beetje per training, wat ook wel leuk was. Steeds weer een paar andere gezichten erbij.

Het was leuk om te merken dat sommige oefeningen en het sparren zelf al een beetje anders voelden dan op zaterdag, het was fijn om verder te kunnen bouwen en wat langer de tijd te hebben om dingen uit te proberen. Als kers op de taart hielden we, naast het individuele sparren, een landen toernooi: Zwitserland-Nederland. Het was leuk dat we in eerste instantie eindigden in gelijkspel, beide landen hadden evenveel wedstrijden gewonnen als verloren. Helaas waren de Zwitsers in de beslissende ronde toch sterker dan wij, maar we kunnen in elk geval zeggen dat we als tweede zijn geëindigd.

Een boel kennis en ervaring rijker stapten we zondag middag weer in de trein richting Nederland, tijd om alles te gaan verwerken.  Heel veel dank aan Donato voor het leiden van de trainingen, en het fijne gezelschap en de gastvrijheid van Suisse Shotokan!

Na een rit met de nodige oponthoud wisten we in het uitgestorven dorpje vlak bij de trainingslocatie nog net een pizza te bemachtigen. Het lijkt inmiddels een traditie te worden om vóór een ST pizza te eten – en we kunnen dus aardig wat pizzatentjes met elkaar vergelijken. Pasquale in Radevormwald staat daarbij zeker in onze top drie. Mocht je ooit die kant op gaan: doe ze de groeten van die Hollanders die “to go” hadden besteld en toen op de stoep gingen eten omdat ze nergens een goed plekje zagen. Dat ging mooi niet door, we werden liefdevol mopperend binnengehaald, de familie werd naar buiten geveegd om ruimte voor ons te maken en we kregen bestek, servetten en het gevoel dat we bij onze Italiaanse opa en oma waren beland.

Voor de Special Training werden we in het sportcomplex ondergebracht in tweepersoonskamers, wat heerlijk luxe was. Minder kans op snurkende slaapgenoten dan in een slaapzaal, en volop ruimte voor je spullen. Heel fijn, want omdat we zoveel trainen, heb je veel plaats nodig om je natte pakken op te hangen. Hoe sneller die drogen, hoe minder funky ze worden. Daarnaast heb je vaak maar vijftien minuten om vanuit diepe slaap omgekleed en wel in de dojo te staan, en dan helpt het als alles je alles van te voren klaar-om-in-te-stappen neer kunt leggen.

Een ST bestaat vooral uit “train, eat, sleep, repeat”. Toch konden we op de eerste dag even wat zon meepakken tijdens een korte wandeling door het bos rond het complex. Daar stuitten we op een oorlogsmonument, wat ons een glimp gaf van de geschiedenis van het dorpje waarin we verbleven.

Daarna toch maar snel weer het bed in, om nog een uurtje slaap te pakken. Het blijft soms wel een lastige afweging: gezellig bijpraten met de karatefamilie die je niet vaak ziet, of toch verstandig op tijd naar bed gaan. Gelukkig heb je bij dit soort weken veel calorieën nodig, en zijn de gezamenlijke maaltijden een perfect moment om bij te praten.

Zelfs midden in de nacht vonden we daar een mooi moment voor in het appartement van Stefan en Claus, bij de Imbiss na de 1000 oizuki’s.

 

Na de laatste training op zondag was het voor een aantal deelnemers nog niet voorbij: er volgde een Dan-test: dat zijn examens voor zwarte band en hoger. Zij begonnen aan hun voorbereiding, terwijl de rest al lekker kon douchen en uitrusten.

Grote dank aan Claus voor het leiden en aan Meike voor de organisatie!