Categorie: Blog

Op vrijdag 27 februari vertrokken we met zijn drieën vanuit Utrecht richting Basel voor een Kumite seminar, geleid door Donato La Rocca van Suisse Shotokan Karate. De treinreis ging soepel, met tussendoor tijd voor een lunch en een zonnig wandelingetje in Duisburg.

Het hotel in Basel lag op loopafstand van het station, de dojo en een gebied met veel horeca, dus dat was een prima uitvalsbasis voor het weekend. We konden het gezellig maken: onze kamer had een platenspeler met platen uit de eighties, die iemand blijkbaar nooit weg had kunnen doen.

Op de gang vonden we een mysterieuze tap met “Grander wasser. ” Dat bleek een vorm van ge-revitaliseerd water te zijn volgens Google, en hoewel de meningen over de effectiviteit ervan nogal verdeeld zijn, leek het ons het verstandigst om te geloven dat het ons superkrachten zou geven voor al het sparren dat ons nog te wachten stond. We hebben onze waterflessen dan ook maar steeds trouw bij die tap gevuld.

Om de volledige Zwitserland-beleving te krijgen, besloten we die eerste avond uit eten te gaan in de meest Bazeler tent die we konden vinden. Dat werd Zum Braunen Mutz, waar de Basler Geschnetzeltes mit hausgemachter Spätzli precies het juiste comfort food was na een lange reisdag. Nog een tussenstop voor een drankje, en daarna op tijd naar bed om uitgerust aan het seminar te beginnen.

Na een redelijke nacht slaap waren we zaterdag klaar voor de eerste dag van  het seminar. Het begon al fijn met het weerzien met een aantal Zwitserse vrienden. Sommigen waren erbij toen we in Amerika naar de Shotokan Ohshima Dojo waren, sommigen hadden we nog gezien bij een Special Training in Duitsland, of in Enschede. Het is heel bijzonder om elkaar op allerlei verschillende plekken ontmoeten om samen te trainen, eenmaal in de dojo maakt het niet meer uit waar je op de wereld bent.

Alle trainingen van het tweedaagse seminar waren heel interessant, we kregen veel uitdagende oefeningen waarbij het tempo steeds lekker hoog lag. Constante wisselingen van partner zorgden ervoor dat je steeds bezig bleef met aanpassen en experimenteren, je moest steeds weer scherp zijn op een ander lichaam, een ander tempo, andere reacties, andere afstand. We werkten aan verschillende elementen van kumite, met als rode draad dat je bewegingen niet geleid werden door armen of benen, maar vanuit je hara. De focus lag op zaken als je mentaliteit, heupen, adem, as, terwijl we allerlei verschillende drills oefenden. Het laatste blok van elke training bestond steeds uit jiyu kumite tournooitjes, zodat we veel gelegenheid kregen om onder druk uit te proberen wat we net geleerd hadden. Het was enorm leerzaam, zowel om zelf te sparren als om anderen aan de slag te zien.

De maaltijden waren een prettige afwisseling, voor de lunch op zaterdag gingen we naar de Markthalle vol wereldcuisine. Een goed moment om bij te praten, bij sommigen verdergaand waar we twee jaar geleden in Amerika waren gebleven. “Hoe was die reis die je toen ging maken?” “Hoe is het met die-en-die inmiddels?” “Weet je nog toen we…” Het is lastig aan anderen uit te leggen dat dit precies dezelfde mensen waren met wie we een uur geleden in de dojo nog bloedserieus in gevecht waren, en dat we elkaar bij de volgende sessie wederom met volle overtuiging zouden aanvallen. Maar als je de ander (en jezelf) de kans wil geven om goed te kunnen trainen, is dat precies wat je moet doen, en daar kwamen we dit weekend allemaal voor. Uiteraard doet het wel iets met je vertrouwen als je weet hoe vriendelijk en warm je tegenstanders zijn op de momenten dat ze je niet op je hoofd proberen te slaan.

Op zaterdag konden we tussen de bedrijven door nog een kijkje nemen in de mooie Dojo Uni Basel. Jaloersmakend hoe ze die ingericht hadden, en dat ze een plek hebben waar je altijd naartoe kunt, al wil je midden in de nacht trainen. Mooi om te zien dat ze ook gedenkplaats hadden voor Coco, die de dojo jarenlang geleid heeft, en die onlangs overleden is. Zijn portret, met daaronder zijn karateband, kijkt uit op de dojo zodat hij er altijd bij is als ze trainen.

In de avond werd het met een clubje gezellig bij Margarita, heerlijk ontspannen na een dag vol training.

Op zondag begon de training weer om 10.00, en vanaf een uur of 09:30 druppelde de groep van die ochtend binnen. De samenstelling wisselde een beetje per training, wat ook wel leuk was. Steeds weer een paar andere gezichten erbij.

Het was leuk om te merken dat sommige oefeningen en het sparren zelf al een beetje anders voelden dan op zaterdag, het was fijn om verder te kunnen bouwen en wat langer de tijd te hebben om dingen uit te proberen. Als kers op de taart hielden we, naast het individuele sparren, een landen toernooi: Zwitserland-Nederland. Het was leuk dat we in eerste instantie eindigden in gelijkspel, beide landen hadden evenveel wedstrijden gewonnen als verloren. Helaas waren de Zwitsers in de beslissende ronde toch sterker dan wij, maar we kunnen in elk geval zeggen dat we als tweede zijn geëindigd.

Een boel kennis en ervaring rijker stapten we zondag middag weer in de trein richting Nederland, tijd om alles te gaan verwerken.  Heel veel dank aan Donato voor het leiden van de trainingen, en het fijne gezelschap en de gastvrijheid van Suisse Shotokan!

Na een rit met de nodige oponthoud wisten we in het uitgestorven dorpje vlak bij de trainingslocatie nog net een pizza te bemachtigen. Het lijkt inmiddels een traditie te worden om vóór een ST pizza te eten – en we kunnen dus aardig wat pizzatentjes met elkaar vergelijken. Pasquale in Radevormwald staat daarbij zeker in onze top drie. Mocht je ooit die kant op gaan: doe ze de groeten van die Hollanders die “to go” hadden besteld en toen op de stoep gingen eten omdat ze nergens een goed plekje zagen. Dat ging mooi niet door, we werden liefdevol mopperend binnengehaald, de familie werd naar buiten geveegd om ruimte voor ons te maken en we kregen bestek, servetten en het gevoel dat we bij onze Italiaanse opa en oma waren beland.

Voor de Special Training werden we in het sportcomplex ondergebracht in tweepersoonskamers, wat heerlijk luxe was. Minder kans op snurkende slaapgenoten dan in een slaapzaal, en volop ruimte voor je spullen. Heel fijn, want omdat we zoveel trainen, heb je veel plaats nodig om je natte pakken op te hangen. Hoe sneller die drogen, hoe minder funky ze worden. Daarnaast heb je vaak maar vijftien minuten om vanuit diepe slaap omgekleed en wel in de dojo te staan, en dan helpt het als alles je alles van te voren klaar-om-in-te-stappen neer kunt leggen.

Een ST bestaat vooral uit “train, eat, sleep, repeat”. Toch konden we op de eerste dag even wat zon meepakken tijdens een korte wandeling door het bos rond het complex. Daar stuitten we op een oorlogsmonument, wat ons een glimp gaf van de geschiedenis van het dorpje waarin we verbleven.

Daarna toch maar snel weer het bed in, om nog een uurtje slaap te pakken. Het blijft soms wel een lastige afweging: gezellig bijpraten met de karatefamilie die je niet vaak ziet, of toch verstandig op tijd naar bed gaan. Gelukkig heb je bij dit soort weken veel calorieën nodig, en zijn de gezamenlijke maaltijden een perfect moment om bij te praten.

Zelfs midden in de nacht vonden we daar een mooi moment voor in het appartement van Stefan en Claus, bij de Imbiss na de 1000 oizuki’s.

 

Na de laatste training op zondag was het voor een aantal deelnemers nog niet voorbij: er volgde een Dan-test: dat zijn examens voor zwarte band en hoger. Zij begonnen aan hun voorbereiding, terwijl de rest al lekker kon douchen en uitrusten.

Grote dank aan Claus voor het leiden en aan Meike voor de organisatie!

 

Jeroen en Lukasz vertrokken maandag 4 augustus naar Santa Barbara voor een week vol karate in California. Een groep van karateka’s uit Zwitserland, Israël, Duitsland en Nederland verzamelden zich om 2 maal per dag samen te trainen. De trainingen werden geleid door godans uit Israël en Zwitserland en stonden onder de supervisie van Eli Cohen en Patrick Motet.

Woensdag 6 augustus kwam Sensei Oshima langs tijdens de middagtraining. Dé gelegenheid om Sensei Oshima te feliciteren met zijn 95^ste verjaardag. Ondanks zijn hoge leeftijd werden door sensei nog enkele karatevragen beantwoord, waarbij ook de fysieke uitleg niet werd geschuwd. Op donderdag kwam Mika (dojo Enschede) een dagje meetrainen, die hiervoor zijn 3-weekse familietour door het westen van de VS een dagje onderbrak. De prachtige Oshima Shotokan Dojo, gebouwd in traditionele stijl en gelegen op een heuvel met uitzicht op de Grote Oceaan, samen met het intensieve delen van inzichten, bood drie dagen lang inspiratie om het komende jaar in Nederland mee verder te trainen.

Tussen de trainingen door en na afloop was er steeds volop ruimte om bij te praten en de lokale brouwerijen met een bezoek te vereren. Een unieke combinatie om sociale contacten warm te houden en nieuwe te creëren.

Vrijdag was het ‘rustdag’. Samen met Lars van onze zuster-dojo uit Berlijn brachten we een bezoek aan Anacapa, een van de Channel Islands voor de kust van California. Na een indrukwekkend geschud van bijna anderhalf uur in een bootje over de oceaan, werd aangemeerd bij de lader die uiteindelijk toegang verschafte tot het minst bezochte National Park van de Verenigde Staten. De reden hiervan was inmiddels al een uur duidelijk; de instructies voor zeeziekte bleken voor meerdere passagiers geen overbodige luxe. Maar eenmaal aangekomen bood het eiland vergezichten van wereldklasse, die de reis snel deden vergeten!

 

Zaterdag 9 augustus bestond uit een bezoek aan Los Angeles om het oudste karate-evenement  van de VS te bezoeken. Het bestond uit zowel een kumitetournooi als diverse demonstraties van kata’s, torite en nagewaza. Een enerverende middag die onder het genot van een Amerikaanse borrel (met een ‘borrelhap’ in het formaat van een maaltijd) werd afgesloten.

Een bijzonder hoogtepunt van de reis was de 25^ste verjaardag van de dojo zelf. Ruim 450 karateka’s uit de VS, Canada, Zwitserland, Frankrijk, Ethiopië, Nederland, Duitsland, Curaçao en uiteraard Japan waren op de traditionele verjaardagstraining afgekomen. Deze werd geleid door John Teramoto – shihan van de SKA. Na de gemeenschappelijke warming up buiten, werd er in groepen binnen in de dojo getraind waar de buitenpanelen voor de gelegenheid waren geopend. Het leverde een indrukwekkend gekrioel van (te) veel karateka’s op die op deze manier allemaal de gelegenheid kregen om in de dojo te trainen.

Na deze training was het galadiner, met  toespraken, muziek en uiteraard uitzicht op de dojo zelf.

Maandagochtend 11 augustus stond er een ‘zwarte band’ training op het menu. 180 ervaren karateka’s verzamelden zich in de dojo. Er werd in hoog tempo een interessant programma afgewerkt waarbij gewerkt aan zowel kihon, kumite als kata.

Na de lunch was het tijd voor het afnemen van Yodan (4^e dan) examens. Zeven kandidaten lieten hun nagewaza, kata en lange afstand jiyu kumite zien.

Ter afsluiting stond er nog een bezoek aan Santa Barbara zelf op het programma. Het was het sluitstuk van een week die inspireerde en verbond, geheel in de traditie van de Oshima Shotokan Dojo en alle internationale zusterorganisaties.

Afgelopen zaterdag vierden we het 20-jarig bestaan van Dojo Den Haag. Op de uitnodiging stond mooi beschreven hoe het ooit begon:

“After Stefan strongly suggested to set up a dojo in The Hague, in
2005 shodan Jeroen, brown belts Adriana and Harald and
beginner Teun started practicing at the Van Damstraat in The
Hague. After more than 10 years, Jeroen went on to start Dojo
Utrecht, and today Dojo The Hague is still going strong with
currently 11 active members.”

De trainingen werden die dag verzorgd door Jeroen van Oostrum. Hoewel hij tegenwoordig dojoleider is van Dojo Utrecht, stond hij ooit aan de wieg van de dojo in Den Haag. Daarom was het extra passend dat hij – for old times’ sake – weer het voortouw nam.

De dag begon met een opbouwende training die iedereen lekker opwarmde en toewerkte naar de kyu-test. Voor de kandidaten was het natuurlijk prettig om dat spannende onderdeel al vroeg aan te gaan. Met frisse energie liet iedereen zien wat hij of zij in huis had.

Aansluitend trakteerden Teun en Adriana ons thuis op een heerlijke lunch en was er even tijd om bij te praten. Mooi om te zien dat er mensen uit Antwerpen, Den Haag, Utrecht, Enschede en Haan (Dld) aanwezig waren – daarmee was een groot deel van de vaste groep vertegenwoordigd. Aan het eind van de lunch werden de resultaten van de kyu-test bekendgemaakt, wat voor veel deelnemers betekende dat ze de middag met een hogere graad in konden gaan.

Met iets te volle magen – discipline blijft lastig als het eten zó goed is – keerden we terug naar de dojo. Als cadeau voor dojo-leiders Adriana en Teun gaf Jeroen een training die aansloot bij het sandan-programma. Toen het kumite-gedeelte aan bod kwam, werd de groep opgesplitst zodat iedereen op zijn eigen niveau kon blijven trainen en we allemaal heelhuids het diner zouden halen. Het was ontzettend leuk om te sparren met mensen van andere dojo’s en om eens wat uitgebreider in te gaan op dit programma. Ook als je daar zelf nog niet helemaal aan toe bent, is het interessant om alvast te oefenen met elementen die nog gaan komen. Het zet je training in een breder perspectief.

Zeer tevreden sloten we de trainingen af en maakten we ons op voor het diner. Er was een tafel voor ons gereserveerd bij café-restaurant Wijnhaven in Delft, waar we zelfs nog even buiten konden zitten tussen de buien door. Het eten was heerlijk, het gezelschap uitstekend en we genoten van een gezellige avond.

Namens de bevriende dojo’s werd er een beachflag cadeau gedaan, die voortaan trots kan wapperen bij strandtrainingen en andere evenementen. Na twintig jaar is het gepast om jezelf te laten zien. En wie weet – staan we er over nog eens twintig jaar met twee keer zoveel mensen.

Maar wat deze dag vooral liet zien, is dat het uiteindelijk niet draait om aantallen. Het gaat om de instelling van de mensen in je dojo. Om de bereidheid van elkaar te leren en elkaar verder te helpen groeien. Om een voorbeeld te zijn, en het goede voorbeeld te volgen. Om samen te lachen en te genieten van de mooie momenten op de weg.

En dat heeft Dojo Den Haag allemaal ruimschoots in huis – al twintig jaar. We zijn blij dat we dit met elkaar konden vieren. Op naar de volgende twintig!

Eind mei zijn vier karateka’s van Dojo Utrecht afgereisd naar België voor een Special Training, georganiseerd door Belgique Shotokan. De trainingen stonden net als eerder onder leiding van Khalid Jouhari. Met een groep van elf deelnemers op de mooie, rustige locatie van het Centre ViDo (Vivre et Dormir) was de setting precies goed voor een paar dagen volle focus.

De trainingen werden door Khalid strak begeleid, met veel aandacht voor de nalatenschap die we met elkaar aan onze juniors door te geven hebben. Tussen de sessies door was er ook veel ruimte voor humor en kameraadschap; het voordeel van een langere ST is dat je tussendoor meer tijd hebt om contact te hebben met de andere deelnemers.

Na de avondtrainingen wachtte er altijd een traktatie: heerlijke cakes, die – zoals Khalid het mooi zei – waren “pour les méritants”. Je moest ze verdiend hebben. En de enige die dat goed kon beoordelen was je natuurlijk steeds zelf. Heb je echt alles gegeven, kun je jezelf in de spiegel aankijken? Dan mag je cake. Dat was uitereraad een grapje, maar ergens werkte het toch wel zo dat je even bij stil stond.

We hebben tijdens de 4/5 dagen alle aspecten van het terrein volledig benut. De vloer van de zaal was tamelijk stug, wat bij sommigen voor de nodige blaren zorgde. Gelukkig was het weer goed genoeg om een aantal sessies op het veld buiten te trainen, met frisse lucht en zonneschijn als bonus. De buitentrap bij het slaapgebouw bleek multifunctioneel – de railing fungeerde als een uitstekend wasrek voor de bezwete karategi’s, zoals Olof en Lukasz snel ontdekten. En omdat het de bedoeling was dat je gefocust bleef en dus niet van het terrein afging, hebben we alle hoeken en gaten ervan tussen de trainingen door grondig verkend. Zo ontdekten we fijne plekken om in de zon een boek te liggen lezen, schommels die een goede rugmassage gaven, en een groepje dichtbevolkte bijenkasten die eerder nog niet opgevallen waren.

De Special Training werd afgesloten met dan-tests: de examens voor zwarte banden. Een bijzonder moment voor onze dojo: Olof behaalde zijn shodan – zijn eerste dan. Hij deed dit samen met Ilan en Arnaud uit België. De drie karateka’s toonden hun technische en mentale niveau op overtuigende wijze, en dat werd dan ook bij alle drie beloond met een zwarte band.

Op de terugweg stopten we even voor een kop koffie. Daarbij overhandigde Edward een zwarte band aan Olof – zijn voorlopige band, die hij zal dragen tot de officiële band met geborduurde naam arriveert. Aangezien Olof door blessure-pech een paar jaar heeft moeten wachten voordat hij eindelijk examen kon doen, was het alsof er eindelijk iets was rechtgezet. We nemen de gedachten, ervaringen en spirit van deze Special Training weer mee naar onze eigen dojo. Veel dank aan Khalid voor het leiden!

(switch to English at the bottom of the page)

Door Ilse

Acht jaar geleden begon ik opnieuw met karate. Ik had na mijn studie een paar jaar getraind, en ik herinnerde me het fijne gevoel van saamhorigheid, uitgedaagd worden en plezier te hebben in het bewegen. Ik besloot het weer op te pakken; nieuwe dojo, andere stijl.

Ik merkte al gauw dat er één ding in de tussentijd niet veranderd was: ik was, en ben, tijdens de training meestal een van de weinige vrouwen. En dat zit me dwars. Niet omdat ik me niet welkom voel, integendeel. De sfeer bij ons is open, uitnodigend en stimulerend. Toch mis ik meer vrouwen in de dojo. Soms zit dat in praktische dingen: een kleedkamer voor mezelf is luxe, maar wel een beetje saai.  Soms zit het in het omgaan met fysieke ongemakken die mannen simpelweg niet kennen. Maar het zit hem er vooral in dat ik merk hoeveel het trainen me oplevert, en ik me afvraag waarom niet meer vrouwen deze winst komen halen.

Als ik met vrouwen over karate praat, merk ik dat de drempel om een dojo binnen te stappen soms hoog is. Omdat ze denken dat je eerst iets moet zijn (sterk, snel, zeker) voor je mag beginnen. En dat is jammer, want karate zou juist voor hen heel interessant kunnen zijn.

Karate is een spiegel. Als ik twijfel, als ik me terugtrek, als ik me inhoud, dan gebeurt dat niet alleen in de dojo. Zo doe ik het ook daarbuiten. En dat is wat ik zo waardevol vind aan deze vechtkunst. Je leert jezelf kennen. Niet alleen fysiek maar ook mentaal. Ik leer om steviger te staan, niet op wilskracht, maar vanuit ontspanning. Om door te zetten als iets me nog niet lukt. En om in te zien wanneer ik milder, of juist strenger naar mezelf moet zijn. Ik train niet alleen technieken, maar ook mijn moed, zelfvertrouwen en veerkracht.

Daarnaast heb ik gemerkt dat mijn lichaam sterker en flexibeler is geworden sinds ik begonnen ben met trainen. Vrouwen hebben minder spiermassa en een lagere botdichtheid dan mannen, en nu ik wat ouder word helpt karate me om hieraan te blijven werken. Toen ik laatst een flink eind moest lopen met zware tassen, merkte ik hoe makkelijk me dat afging, waar anderen in het gezelschap stevig aan het zwoegen waren. Ik besefte dat mijn fitheid en uithoudingsvermogen alles te maken hadden met de tijd die ik in de dojo doorbreng.

Maar hoe zit dat dan met de fysieke verschillen als je samen gaat trainen? Elke lichaamsbouw heeft voor-en nadelen. Ben je langer heb je meer bereik, ben je kleiner kun je juist sneller en wendbaarder zijn. Veel spierkracht hoeft bij karate geen voordeel te zijn. Integendeel: de grondlegger van onze organisatie, Tsutomu Ohshima, zegt vaak: “No power!” als technieken teveel op kracht worden uitgevoerd. Effectiviteit zit in zaken als techniek, adem, timing en intentie. Juist daarom zijn vrouwen hier vaak beter in dan ze zelf denken, en ik gun meer vrouwen deze ervaring.

Dus als je nieuwsgierig bent: kom gewoon een keer meedoen. Je hoeft niet sterk, snel of fit te zijn.  Alleen bereid om iets nieuws te proberen. De rest komt vanzelf.

– Door Edward

Op zaterdag 5 april hebben Tiemen en Lukasz met succes het kyu-examen afgelegd. Voor Tiemen was het de laatste kyu: hij zal zich de komende tijd gaan voorbereiden op zijn dan-examen. Voor Lukasz ligt de bruine band in het verschiet. Het examen vond plaats bij onze Duitse karatevrienden van dojo Haan.

In alle vroegte vertrok een kleine groep vanuit Utrecht naar Duitsland. Na een hartelijke ontvangst bij aankomst in Haan, begeleidden de blackbelts Edward en Nick van dojo Utrecht ’s ochtends de training ter voorbereiding op het examen. Ondanks dat de dojo’s elkaar al lang kennen, was het erg leerzaam om voor een heel andere groep te staan.

Na een korte lunch volgde het examen. De kandidaten lieten zich van hun beste kant zien. Het vergde daarna toch de nodige afwegingen van de examinatoren om vast te stellen of de kandidaten geslaagd waren. Zoals een van ons na afloop opmerkte: een examen beproeft of kandidaten begrip hebben van de stof, niet of zij de stof uit het hoofd kennen. We keerden aan het einde van de middag weer terug in Utrecht met nieuwe en waardevolle lessen en inzichten die niets met de karatetechniek te maken hadden!