Oliebollentraining 2022

Op 29 december hielden we weer onze Oliebollentraining. Terug van weggeweest na Corona, het was inmiddels hoog tijd om deze rijke traditie weer in ere te herstellen.

Deze editie was om nog een andere reden bijzonder, want Renske sloot weer aan na een tijdje noodgedwongen afwezig te zijn geweest. Op drie mensen na was de hele groep aanwezig, dus het was een mooie ploeg om mee aan de slag te gaan. Jeroen leidde de training die ons eerst opwarmde voor jiyu kumite, waarna we ons stortten in de strijd om de felbegeerde Oliebollencup. Die liep hoog op en het uithoudingsvermogen werd een van de bepalende factoren voor de uitkomst per duel. Want je weet pas echt hoe lang twee minuten zijn, als je achter elkaar de ene na de andere ronde kumite op volle intensiteit gaat doen! Omdat het wel een training heet, kregen we tussendoor van Jeroen waar nodig steeds feedback over wat we lieten zien, zodat we die tips naar de volgende ronde mee konden nemen.

Na het kumite gedeelte was er nog tijd gereserveerd voor de kata Jion, de kata van de maand, en aansluitend torite (ontsnappingen). We begonnen met een ontsnapping uit Jion, wat een mooi bruggetje was naar zeven vormen van Kata-Te-Dori (vorm van de ontsnappende/grijpende hand). Sommige konden we plaatsen in bijvoorbeeld Heian Shodan en Heian Sandan, je kata’s worden er altijd beter van als je deze vormen af en toe echt uitwerkt met een partner. En daarnaast is het ook ontzettend leuk om te doen, en om te voelen dat je bij een correcte uitvoering echt je greep niet vast kan houden. Helaas was de tijd toen om, en na een snelle douche was het tijd voor de oliebollen.

De hele ploeg toog naar het huis van Jeroen. Daar was de champagne koud en de oliebollen warm, en proostten we op het mooie karatejaar dat achter ons lag. We hebben er wat nieuwe leden bijgekregen, maar die voelen allang niet meer als nieuw en zijn allemaal al heel snel onderdeel uit gaan maken van de vaste kern. Edward en Andrea hebben hun shodan, zwarte band, gehaald. En we hebben een paar bijzondere gasttrainingen gekregen, oa van Pamela Logan en Danny Morales. Genoeg om het glas op te heffen dus! Teun van Dojo Den Haag was speciaal voor dit gedeelte overgekomen, leuk dat hij er toch nog bij kon zijn. Helaas moest hij de training ervoor missen, waarmee we een geduchte tegenstander minder hadden voor de Cup.

Wat ons brengt op de uitslag en de aankondiging van de winnaar van de Oliebollencup 2022. Daarbij kennen we een kleine uitdaging: helaas zijn we ook dit jaar vergeten de punten te tellen, dus we zullen de strijd volgend jaar moeten overdoen. We hebben een jaar de tijd om deze oliebollen er weer af te trainen!

Training van Daniel Morales

Training van Daniel Morales

– Door Edward

Meer dan een halve eeuw karate-ervaring! Dat wilden we niet missen. Zaterdagochtend 3 december vertrok een delegatie vanuit Dojo Utrecht naar Enschede voor een training onder leiding van de 78-jarige Daniel Morales.

In de jaren ’90 gaf Daniel regelmatig les in Enschede, toen hij in Duitsland werkte. Hij is al weer vele jaren terug in Los Angeles. Daar verzorgt hij de tuin van Tsutomu Oshima, de grondlegger van Shotokan Karate of America (SKA). Na twee Coronajaren was Daniel wel weer even toe aan vakantie. Hij boekte een vlucht naar Amsterdam om Enschede te bezoeken en een training te leiden!

Als een echte tuinman gaf hij vorm aan de training. Met vaste thema’s als kihon en kata zag hij onze techniek aan alsof we planten waren. Zonder het onkruid te wieden, gaf hij ons juist aandachtspunten om in te groeien: het loslaten van spierspanning, het gebruik van de heupbewegingen. Met de afsluitende zelfverdedigingsoefeningen kwamen ook de verhalen los over zijn eigen ervaringen en trainingen met Oshima.

We kunnen terugkijken op een indrukwekkende training en vooruitkijken op nog vele jaren karate om onze eigen ervaring en begrip ervan te blijven ontwikkelen. Laten we dan “tuinman” Daniel als voorbeeld nemen! 

 
 
 

Aankondiging Olliebollentraining

Op donderdag 29 december houden we in Dojo Utrecht weer de traditionele Oliebollentraining! Deze wordt afgesloten met de eeuwig spannende strijd om de felbegeerde Oliebollencup, die we allemaal op ons nachtkastje willen zien staan. Zie ook https://www.shotokan-karate.nl/utrecht-leidsche-rijn/2019/12/ voor een verslag van de vorige editie.
 
 
Training is van 14.00-16.00, aansluitend is er een borrel om alvast samen op het nieuwe jaar te proosten. Leden van andere SKA dojo’s zijn uiteraard welkom!
 

Seminar Bunnik 2022

Op 22 en 23 okt hielden we het jaarlijkse seminar in Bunnik, geleid door Stefan Krupers. Op de parkeerplaats voor de gymzaal hielden we de bekende reünie. Er waren veel oudgedienden, maar ook een paar mensen die voor het eerst kwamen en het is altijd wel fijn als je alvast een beetje kennis met elkaar hebt kunnen maken voordat je in de dojo tegenover elkaar komt te staan. Duitsland, België en Nederland waren vertegenwoordigd, dus weer een mooi internationaal gezelschap.  We trainen tijdens het seminar op zaterdag drie keer, alle trainingen zo’n twee uur, met ruime pauzes tussendoor. Op zondag hebben we het hardlopen en trainen buiten en nog een training in de zaal. We gaan dus wel behoorlijk aan de slag, maar de sfeer is veel ontspannener dan bij een Special Training. Stefan legde bij aanvang van de eerste training uit dat we veel aandacht zouden besteden aan blackbelt-onderwerpen, omdat er een aantal mensen zijn die moeten trainen voor een hogere dan-examen (zwarte band graden heten dan-graden), en daar is zo’n seminar een uitgelezen kans voor. Daarnaast namen we uiteraard ook tijd voor de juniors, want het seminar eindigt altijd met een kyu-examen ( alle graden onder de zwarte band). Sowieso is alle stof voor iedereen interessant, dus we waren er helemaal klaar voor!

De eerste training besteedden we uitgebreid aandacht aan techniek. De stand van je achterste voet, hoe je die voet snel bij moet trekken om snel en ongezien naar voren te bewegen, waarom je voorste knie boven je voorste voet moet zijn, en zo nog een aantal belangrijke aandachtspunten. Als je dit verkeerd aanleert, kost het heel lang om dat te corrigeren, dus het is belangrijk om dit direct goed in te trainen. Daarna deden we kumite, omdat we voor het middagprogramma al een gevoel moesten hebben opgebouwd over onze tegenstanders. We focusten op de juiste afstand en “effectief en simpel” in plaats van “mooi, maar zinloos”.

In de middag werden de matten klaargelegd voor het betere gooi- en smijtwerk. Mensen die opgaan voor hun derde- en vierdegraads zwarte band moeten daarbij onder andere werptechnieken met een tegenstander laten zien, en nu was er voor hen lekker veel “kanonnenvlees”. Om te zorgen dat het wel veilig zou gaan, oefenden we eerst nog ukemi, ofwel valtechnieken. Die varieerden van vrij spannend tot enorm leuk, er werd gevlogen, gerold en gevallen, de klappen van het afslaan denderden door de hal. Het ging de een beter af dan de ander, maar iedereen kon in zijn eigen tempo oefenen waardoor het altijd goed te doen was.  Vervolgens brachten we het geleerde in de praktijk. De whitebelts bleven buiten schot en kregen een eigen programma, de brownbelts werden in rijen opgesteld tegenover Jeroen en Kees. Die kregen een behoorlijk intensieve workout doordat er achter elkaar steeds een verse tegenstander naar voren schoof, die zij vervolgens met verschillende technieken door de lucht lieten vliegen. De brownbelt sloot dan weer achteraan aan, waardoor het voor Jeroen en Kees een bijna eindeloze stroom moet zijn geweest. Leuk voor ons om te merken dat die twee wel degelijk moe te krijgen zijn, dat geeft weer hoop.

We sloten af met kata’s voor de juniors, terwijl voor de variatie nu de blackbelts rondgesmeten werden door Jeroen en Kees.

In de avond waren de bergen pasta die geserveerd werden in de jeugdherberg zeer welkom.  Eigenlijk hadden we moeiteloos door gekund naar de borrel, de stemming ging er al aardig naartoe, maar we hadden nog een training te gaan. Om het eten te laten zakken en te genieten van de mooie omgeving en het lekkere weer, wandelden we langs het water naar de dojo, een tochtje van zo’n twintig minuten. Het was een prachtige avond, en het heeft iets bijzonders om over het onverlichte pad te lopen en de sterren boven je te zien.

De training in de avond was gewijd aan kata. Grappig hoe je met je stijve, vermoeide lichaam toch weer snel in zo’n training zit en, eenmaal opgewarmd, prima weer verder kunt. Van Heian Shodan tot Empi werden er kata’s behandeld en kregen we waardevolle aanwijzingen van Stefan, die we in onze komende trainingen gaan meenemen. Op de terugweg zagen we al mist over de weilanden en het water trekken, een prachtig gezicht bij het licht van de maan. 

De borrel was super gezellig, zoals altijd. Het leuke van een seminar is dat je alle tijd hebt om het ook over andere dingen te hebben dan alleen karate en de oppervlakkige bijpraat. We moesten het wel een beetje rustig houden, want de wekkers werden gezet voor 06.15, en er waren mensen bij die de volgende dag ook nog een examen te doen hadden.

Op zondagochtend stonden we dus al vroeg gapend klaar in de gang voor de volgende ronde. Bijna iedereen had slecht geslapen, bleek achteraf. Te veel spierpijn, te wakker, te veel herrie buiten, of zomaar zonder reden. Hardlopen in het donker is een prima manier om dan toch goed wakker te worden. Zoals elk seminar renden we onze rondjes om het grote veld, degenen die niet konden rennen deden het lopend. Na een minuut of twintig volgde een serie Heian shodans, fluisterend afgeroepen en zonder kiai. Je hoorde het ruisen van de karatepakken, soms een vogel of een “splut” als iemand in de modder stapte, en verder was het stil. Als laatste deden we een paar rondes van de laatste techniek van heian godan: een mae geri (voorwaartse trap) opvangen en de tegenstander meteen omgooien. Weer een goede reminder om altijd een oud pak mee te nemen voor de ochtendtraining, we waren helemaal groen na afloop.

Ontbijt! Het was nog donker toen we naar de ontbijtzaal liepen, langzaam werd de rest van de wereld wakker.

Na een kort relaxmoment was het tijd om onze spullen in te pakken en voor de laatste keer richting de zaal te gaan. Eenmaal binnen hadden degenen die zich het snelst omgekleed hadden de voetbal al snel gevonden, en als een pre-warming up werd er alvast wat overgespeeld, waarbij de kring zich langzaam uitbreidde van vier naar zestien man. 

De training was met name bedoeld om de juniors voor te bereiden op hun examen. Kihon, kumite en kata kwamen allemaal langs, zodat het er weer goed inzat. Iedereen kreeg nog wat persoonlijke aanwijzingen en stond weer helemaal op scherp. Ondertussen splitsten de nidans (tweede graads zwarte band) zich af om aan hun examenstof te werken.

We sloten af met het examen. Er waren dit keer maar 5 kandidaten, zoals hierboven te zien. Daardoor konden we er lekker snel doorheen en hoefden ze niet zo lang te wachten tussendoor. Tijdens dat wachten kun je behoorlijk stijf en koud worden, dus hoe meer actie hoe beter. Alle kandidaten deden het geweldig, en ze zijn dan ook allemaal geslaagd! Olof, Nick, Jeroen, Samuel en Mika; van harte gefeliciteerd! Voor onze dojo betekent het dat we er een Ikkyu en een brownbelt bij hebben.

Het was voor ons allemaal een heerlijk weekend waarin we even heel ver weg waren van alle dagelijkse beslommeringen. We nemen mee wat we geleerd hebben en genieten nog een tijdje na van de gezelligheid die er weer was. En van de spierpijn, dat ook.

 

Aankondiging en inschrijving seminar Bunnik

Aankondiging en inschrijving seminar Bunnik

Op 22 en 23 oktober wordt weer het jaarlijkse seminar in Bunnik gehouden. Alle leden van SKA, waar dojo Utrecht bij is aangesloten, kunnen zich inschrijven via deze link

Zoals gebruikelijk vinden op zondagmiddag de kyu-tests plaats, de examens voor de junior graden. 

Het seminar is een prachtige gelegenheid om andere karateka’s te ontmoeten en met een groep gelijkgestemden een weekend lang  te trainen en je kennis te verdiepen. Daarnaast het het altijd heel gezellig! We slapen in een jeugdherberg in een prachtige omgeving en zien op zondagochtend de natuur wakker worden tijdens de training in het open veld. De zaal waar de overige trainingen plaatsvinden is al snel “van ons” en na het weekend hebben we altijd op een prettige manier het gevoel dat we veel langer zijn weggeweest.

Als je het nog nooit hebt meegemaakt kun je hier lezen hoe het vorig jaar, tussen de lockdowns door, verliep. 

Beach Training 2022

Op 20 augustus kwamen we vanuit verschillende dojo’s bij elkaar in Kijkduin voor de jaarlijkse Beach training. Al meer dan 10 jaar is dit een vast terugkerend programma onderdeel waar we altijd erg naar uitkijken, en ook deze keer beloofde het een mooie dag te worden. Het weer was perfect en het strand lag er uitnodigend bij, nog lekker leeg zo vroeg op de ochtend.  Paul Tabe van Dojo Antwerpen leidde de training, die zowel technische als mentale aspecten van karate behandelde.

We begonnen met een rondje hardlopen door het mulle zand, wat de hartslag meteen lekker omhoog bracht en ons liet wennen aan de afwijkende ondergrond. Na een warming up werkten we aan de verbinding tussen je heupen (koshi) en voeten. Je voeten sturen je heupen aan, die op hun beurt je bovenlichaam aandrijven. We deden een aantal verschillende oefeningen om die voet-heupconnectie leidend te laten zijn bij je bewegingen, terwijl we ons bovenlichaam recht boven onze koshi hielden en zo als het ware één systeem vormden. Alle overbodige bewegingen werden eruit gehaald door Paul, om zo snel en efficiënt mogelijk kunnen zijn.

De bewegingen van karate horen volkomen natuurlijk te zijn, en geen schade aan je lichaam toe te brengen. Ook hierbij speelt wat je met je voeten doet een belangrijke rol. Als je bijvoorbeeld een draai maakt, hebben veel mensen de neiging om dat op de bal van de voet te doen. Maar daarmee verdraai je je been op een onnatuurlijke manier en heb je kans dat je blessures oploopt. We moeten onszelf aanleren om op de hiel te draaien, zodat je die verdraaiing voorkomt. Ook als je je heupen naar voren wilt trekken vanuit een stevige stand, is het belangrijk dat je je hiel stevig op de grond hebt. Dus ook niet met je tenen de grond proberen “vast te grijpen”. We oefenden dit principe met de kata Kanku, waarbij het losse zand nog een extra uitdaging vormde bij het stevig staan en het draaien vanuit de hiel. Als het je in het zand lukt, heb je het moeilijkste onder de knie, op de vlakke vloer van de dojo is het een stuk makkelijker.

Daarna ging Paul nog in op de juiste mindset bij kumite; het vechten. Of het nu op straat of in de dojo is: het kan zijn dat je tegenover iemand komt te staan die jou in principe makkelijk zou kunnen verslaan. Wat dan het grote verschil kan maken is jouw mentale instelling. Als het iemand is die bijvoorbeeld je kind kwaad wil doen, dan zal er een vuur in je oplaaien dat ervoor zorgt dat je die ander alsnog kunt uitschakelen. Alles in jou zal er op gericht zijn dat te doen. Diezelfde energie en focus moeten we trainen in de dojo. Niet om een ander kwaad te doen, maar om te leren om echt goed te kunnen vechten. Hoe beter je kunt vechten, hoe kalmer je van binnen kunt worden, omdat je weet waar je toe in staat bent. We trainen paradoxaal genoeg eigenlijk om niet te hoeven vechten. Paul noemde als voorbeeld Myamoto Musashi, een van de grootste zwaardvechters van zijn tijd. Hij besteedde veel tijd aan kaligrafie en de theeceremonie, twee dingen waar juist innerlijke kalmte heel belangrijk voor zijn. Tegen het einde van zijn leven trok hij zich terug in een simpele grot, in plaats van in rijkdom te leven, een mooi voorbeeld van een eenvoudige, nederige manier van in het leven staan. Een ander voorbeeld dat Paul gaf was Ohshima sensei, die ondanks dat hij destijds al een beroemde karateleraar was, in de zestiger jaren Engelse les gaf aan Amerikaanse jongeren. Deze instelling past bij waar we bij het beoefenen van karate naar streven. “Good people with a big heart”. En die rust, kalmte en bescheidenheid vinden hun oorsprong in het ontwikkelen van het juiste vuur en je karate-vaardigheden.

Uiteraard kunnen we dit alleen ontwikkelen als we ook tijdens de training op deze manier werken, en bijvoorbeeld bij kumite constant gefocust blijven. Niet praten of lachen tussendoor, kijk elkaar aan en geef elkaar de kans om echt op de juiste manier  te trainen.

Nadat we een aantal rondes kumite hadden geoefend met die juiste mindset, droeg Paul de leiding over aan Jeroen. Het was tijd voor de traditionele afsluiter; tekki kata’s in de zee. In twee rijen stelden we ons in het water op en deden we een serie met het gezicht naar de golven. Van de stevige stand en was al snel niet veel meer over, maar we bleven proberen de kata goed te lopen terwijl de grijnzen steeds breder werden. Daarna draaiden we ons om en kwamen de golven onverwacht in onze rug, waardoor we onelegant heen en weer geslingerd werden. We probeerden nog hinkelend en struikelend een soort kata te produceren, maar hadden uiteraard geen schijn van kans. Konden we meteen oefenen in een nederige instelling.

We sloten zeer tevreden af, en ruilden onze doorweekte karatepakken in voor droge kleding. Joop en Esther hadden een coolbox vol stukken watermeloen voor iedereen meegenomen, een heel goed idee! Een lekkere lunch wachtte op ons bij Beachclub Birds, waar we heerlijk in de zon bijpraatten met de vrienden van andere dojo’s. Bij het afscheid zijn we altijd al weer bezig met wanneer we elkaar weer terug gaan zien, de volgende gelegenheid is waarschijnlijk het seminar in Bunnik in de herfstvakantie. We kijken er alvast naar uit!

Training met Pamela Logan

Training met Pamela Logan

-Door Edward

Hoe krijg je midden in de zomervakantie bijna 20 karateka’s voor dag en dauw uit de veren? Godan Pamela Logan kreeg het voor elkaar! Op zaterdagochtend 6 augustus gaf zij in onze Utrechtse dojo een training. Pamela begon karate in 1978 en heeft les gehad van Tsutomu Ohshima — de grondlegger van Shotokan Karate of America (SKA). Tot voor kort gaf zij zelf les in Boulder (Colorado)  en verzorgde zij de afgelopen jaren in Pam’s Virtual Dojo online lessen tijdens de lockdowns. Nu zij onlangs naar Engeland is verhuisd was het voor haar dé gelegenheid om een werkbezoek aan Amsterdam te combineren met een kennismaking met SKA-leden in Noord-Europa. Kortom: een buitenkans voor ons allemaal.

Met deelnemers van de dojo’s uit Haan (Duitsland), Enschede, Den Haag en Utrecht hadden we een leuke groep bij elkaar. Natuurlijk was het bijzonder om les te krijgen van Pamela, maar het was ook gewoon heel fijn om elkaar soms na lange tijd weer te zien en samen te trainen. Het thema van de training was ‘hiki-te’. De ’terugtrekkende hand’ of ‘grijpende hand’ is volgens Pamela hét geheime wapen van karate. Voor de filmliefhebbers onder ons vergeleek ze het met de Five Point Palm Exploding Heart Technique uit Kill Bill. Zij legde uit, dat de hiki-te werkt als een versterker, niet alleen van de aanvallende stoot, maar ook van traptechnieken.

Na de warming up begonnen we daarom rustig met de voorwaartse trap, de ‘mae-giri’. Na een geruststellende opmerking, dat het heel veel en lang trainen vergt om je tenen terug te kunnen trekken terwijl je met de bal van de voet je tegenstander raakt, verlegde ze de aandacht op de positie van je armen tijdens de traptechnieken. In haar ogen is hiki-te dus ook: je vuisten blijven richten op je tegenstander en je ellebogen bij je heupen houden. We sloten de ‘mae-geri’ reeks af met de vorm uit het Ten no kata geri waza, waarbij Pamela in het midden stond en wij in een halve cirkel om haar heen. “Don’t be late” klonk het uit haar mond als onze mae-geri te laat reageerde op haar oi-zuki.

De mae-geri reeks vervolgden we met de aandacht voor de hiki-te bij het uitvoeren van een voorwaartse stoot ‘oi-zuki’ en de verdediging ‘age-uke’. Hier trek je echt je vuist terug naar je heup, zonder je schouderbladen tot kippenvleugels samen te trekken. De vuist blijft daarbij gericht op de tegenstander. Om onze ‘age-uke’ gedachteloos te leren uitvoeren liet ze ons kennis maken met de oefening “Fighter in the hole” als variatie op “Fire in the hole”, de uitdrukking waarmee mijnwerkers elkaar waarschuwden voordat er springstof tot ontploffing werd gebracht in een mijngang. Voor ons betekende dat, dat we ons opstelden in een rij tegenover 1 verdediger, die alle aanvallers 1-voor-1 moest pareren. Houd dan maar nog eens je aandacht bij een goede hiki-te! Als laatste tip van Pamela: zorg ervoor, dat je een lievelingstechniek hebt, die je kan dromen.

Tenslotte besloten we onze training met een paar slow-motion partijtjes (jiyu kumite), waarbij we in alle enthousiasme soms het slow-motion even lieten varen! Wat fijn om weer samen te trainen onder zo’n inspirerende leiding, Pamela. Dankjewel voor je komst naar Utrecht. Hopelijk smaakt het ook voor haar naar meer.

Na afloop was er tijdens de lunch in wijkrestaurant Venster ruime gelegenheid om na te praten, op adem te komen en vakantieverhalen uit te wisselen! Nog een paar weken en dan begint het nieuwe seizoen weer als vanouds met de gezamenlijke strandtraining bij Kijkduin. Wat is jouw lievelingstechniek, die je komend seizoen wilt trainen?

 

Kyu test en blackbelt training

Kyu test en blackbelt training

Elk jaar houden we dit rond de geboorte- en sterfdag ( 10 november en 26 april) van Gichin Funakoshi een kyutest, de examens voor alle junior graden. De afgelopen jaren gingen we daar in april voor naar een bevriende dojo in Duitsland, maar aangezien dat dit jaar niet kon besloten we het op 25 juni alsnog zelf te organiseren. Er kwamen ook een paar mensen uit Den Haag, dus we hadden we een mooie groep om na de kyutest een blackbelt training te organiseren. Fijn om ook weer eens wat “hogere” stof door te kunnen nemen, zowel voor blackbelts als juniors.

Er waren maar drie examenkandidaten, dus ze hoefden niet veel te wachten en konden lekker bezig blijven.

Alle drie bleken ze inderdaad doorgegroeid naar de volgende rang, dus gefeliciteerd Olof (2e kyu), Jeroen (5e kyu) en Pepijn (8e kyu)! In onze school gebruiken we maar drie kleuren band: wit, bruin en zwart. Wit draag je van de 9e t/m de 4e kyu, bruin van de 3e t/m de 1e kyu, en zwart van de 1e t/m de 5e dan. Uiterlijk zal er bij alle drie de kandidaten na dit examen dus niets veranderen, maar uiteraard krijgen ze een certificaat en weten ze dat ze weer een stapje verder zijn in hun ontwikkeling.

Na de uitslag van de examens bouwden we de zaal om van examenruimte naar trainingsruimte met matten voor het grondwerk. Jeroen, de dojoleider van Utrecht, leidde de training. We begonnen met oefeningen die langzaam opbouwden naar jiyu kumite, oftewel het vrij sparren. De groep werd zodanig opgedeeld dat iedereen op een prettig niveau kon trainen, en het resultaat was dat iedereen aan het einde met het sparren mee kon doen.

Als laatste gingen we over op torite (ontsnappingen) vanuit een zittende positie. Eerst deden we weer wat voorbereidende oefeningen die zich bijvoorbeeld richtten op timing. Als iemand je pols vastgrijpt is er een optimaal moment om je ontsnappende beweging in te zetten, je zoekt naar die fractie van een seconde net voordat iemand zijn greep vast kan zetten. Behalve de juiste techniek is het juiste moment leren aanvoelen cruciaal om te kunnen ontsnappen. Daarna oefenden we in duo’s een aantal verschillende technieken. Niet makkelijk, wel erg interessant, en de tijd vloog om. Bij het afscheid wisten we dat we niet lang op de volgende keer hoeven te wachten: eind augustus zien we elkaar (en hopelijk vele anderen) weer bij de Beachtraining!

 

Schweiz, Schwitz und Shodans

Schweiz, Schwitz und Shodans

Op 25 mei vertrok een delegatie van alle drie de Nederlandse Dojo’s naar St-Maurice, Zwitserland voor een zomer Special Training (ST). Deze editie, georganiseerd door Suisse Shotokan Karate, werd geleid door Alex Guillen (Godan) en Carmen Sutter (Godan). Voor Mika en Jeroen K. was het de eerste ST, dus extra bijzonder. De treinreis ernaartoe was interessant, met name omdat de Duitse treinen nogal creatief met de vertrektijden omgingen. Het kostte in totaal zes treinen, maar toen hadden we ook wat. Prachtige bergen, een felblauwe hemel en een lieflijk dorpje wachtten ons op. We besloten eerst iets te gaan eten, en daar begon meteen de gezelligheid. In het dorp liepen veel andere deelnemers aan de ST rond en we kregen langzaamaan een beeld van wie de komende vier dagen onze slapies, sparringpartners en tafelgenoten zouden zijn.

We sliepen in een groot gebouw dat vroeger als kostschool werd gebruikt. Onze slaapzaal in het verder lege gebouw was op de bovenste verdieping, wat door de al snel verzuurde spieren uiteraard met gejuich werd ontvangen. In de slaapzaal had ieder een eigen hokje met een bed en een kast, en een gordijn dat je kon dichtdoen voor wat privacy. Hier hadden jarenlang de kostschoolkinderen geslapen, nu staarden wij hier naar hetzelfde plafond.  De wekkers werden gezet op 04.45, de eerste training stond gepland voor 05.00 de volgende ochtend.

 

Nog wat onwennig stonden we een paar uur later met ongeveer 35 man in onze karatepakken buiten in het donker, slaperig naar elkaar te knikken ter kennismaking. Na een gezamenlijke start splitsten de groepen zich op; een groep met de mensen onder de vijftig en eentje daarboven. Vanaf dat moment draaiden de groepen parallel aan elkaar, de programma’s verschilden wat in insteek omdat bij de “over fifties” wat meer nadruk ligt op het onderhouden van je lichaam tijdens en na de training. Nog een keer diep adem halen en we waren begonnen!

Op een Special Training train je meerdere keren per dag, avond en soms nacht, de lengte varieert maar is zo’n twee uur per training. Techniek, kata, sparren, kibadachi, hardlopen, trainingen special voor vrouwen, brownbelts, blackbelts; het voelt als een vrijwel constante stroom, slechts kort onderbroken door de maaltijden en een paar uurtjes slaap tussendoor. De gedachte erachter is dat je door zo hard te trainen vrij snel op een punt komt dat je lichaam voelt alsof je niet verder kunt, en je geest het overneemt. Door je niet te laten misleiden door je gedachten over dat je het niet aan zou kunnen, voel je steeds meer dat je een enorme krachtbron in je hebt, die je kunt aanboren als het nodig is.

Je overwint jezelf elke training weer, en met elke overwinning komt er weer extra kracht vrij, en voel je dat je grenzen niet eens in de buurt liggen van waar je ze eerst had gedacht. Uiteraard worden we de gedurende dit proces goed in de gaten gehouden zodat het verantwoord verloopt, en de programma’ s die worden gedraaid zijn al jaren beproefd. En hoewel het zwaarder is dan wat meesten verder ooit in hun leven doen, is het gevoel waarmee je er vandaan komt zo geweldig, en de sprongen die we daar geestelijk maken zo groot, dat we elk jaar minimaal één Special Training proberen te doen.

De zomer ST’s hebben nog een belangrijk extra element: de dan-tests. Dat zijn de examens voor de zwarte band en hoger, en deze kun je alleen afleggen direct na het volgen van een Special Training. Dit jaar deden Edward van Dojo Utrecht en Andrea van Dojo Den Haag examen voor hun zwarte band. Voor hen vormden de trainingen de opmaat voor het examen, en waar sommigen na de laatste sessie vrolijk ontspanden en begonnen met nagenieten, moesten zij en de andere examenkandidaten hun concentratie nog een paar uur vasthouden. Een examen is altijd al spannend, maar deze hebben wel een extra lading. De zwarte band is een nogal stevige mijlpaal voor een karateka: de erkenning dat je de basis onder de knie hebt en van junior naar senior gaat. De spanning in de zaal was te snijden, en al helemaal toen er nog een paar belangrijke gasten bijkwamen om achter de beoordelingstafel plaats te nemen. Patrick Mottet, de Président d’honneur van Suisse Shotokan Karate, liep nog even een rondje om de kandidaten succes te wensen, en daarna startte het examen.

Gelukkig voor Andrea en Edward begonnen ze met de Shodan (eerstegraads zwarte band) kandidaten, zodat zij niet hoefden te wachten. Alle kandidaten deden het geweldig, met volle energie en focus legden ze alle onderdelen af. Na afloop vertelde een aantal kandidaten dat ze volledig in een roes waren, en eentje kon zich een bepaald onderdeel zelfs helemaal niet meer herinneren, die had het filmpje nodig om te zien dat hij het echt gedaan had. Na de Shodans volgden er nog examens voor een aantal hogere graden, wat voor spectaculaire beelden zorgde voor het publiek. Geweldig om te zien waar de weg nog naartoe kan leiden, indrukwekkend en inspirerend voor ons juniors. Toen alles achter de rug was volgde nog een spannende tijd, totdat Alex de uitslag kwam brengen. Voor sommigen vreugde, voor anderen verdriet, maar…. zowel Edward als Andrea zijn geslaagd! Als brownbelts naar Zwitserland, als blackbelts naar huis.

Het gevoel van kameraadschap dat je voor elkaar gaat voelen tijdens deze dagen is heel groot, je beleeft elke stap, stoot en zweetdruppel samen. De groep hier in St-Maurice was ontzettend fijn. Tijdens de trainingen uitdagend en constant op scherp, maar tussendoor ontzettend vriendelijk en vrolijk en in elkaar geïnteresseerd. Er werden nieuwe banden gesmeed waarvan ik hoop dat we ze in de komende jaren nog veel en vaak kunnen verstevigen.

Yoroshiku onegaishimasu

 

Omdat de Special Training op 12-13 maart niet door kon gaan, maar we toch iets met dat weekend wilden doen, hadden Jeroen, Stefan en Paul op zaterdag alsnog een gezamenlijke training georganiseerd. Dojo’s Enschede, Den Haag, Utrecht en Antwerpen waren vertegenwoordigd, en vol energie gingen we aan de slag.

Paul Tabe leidde de training met als overkoepelend thema: De juiste spirit. Met welke mentale instelling sta je in de training, maar ook daarbuiten? Is je geest sterk genoeg om iedere tegenstander tegemoet te kunnen treden? Hierbij gaat het absoluut niet over agressie, het eerste doel is altijd om niet te vechten. Maar als het onvermijdelijk is en jij of iemand die je na is wordt bedreigd, moet je in staat zijn de agressor uit te schakelen om jezelf of de ander in veiligheid te kunnen brengen. Of je die mentale kracht hebt, is direct zichtbaar in je ogen. Daaraan ziet de ander gelijk of je twijfelt, of bang bent, of volledig klaar om tot het uiterste te gaan, hoe groot de tegenstander ook is.

Bij elke training zijn we behalve met het leren van correcte techniek, tegelijk bezig met het ontwikkelen van de juiste mindset, het mentaal kunnen trotseren van de aanvaller. Natuurlijk ben je buiten de dojo vrienden, maar we kunnen elkaar alleen helpen de juiste mentale instelling te krijgen als we dit tijdens het trainen heel serieus nemen. In het Japans zeg je voordat je met elkaar gaat sparren “Yoroshiku onegaishimasu”, wat in dit geval zoveel betekent als “Help me alsjeblieft”. Hierbij gaat het ook om hulp bij dit mentale gedeelte van het sparren. Dit doe je bijvoorbeeld door de ander constant strak aan te kijken, elkaar met volledige intentie  aan te vallen, en de ander zo stevig mogelijk uit te dagen. Als je tussendoor steeds ontspant, of gaat praten of lachen, train je dit heel belangrijke aspect van karate niet, en daarmee help je de ander dus ook niet.

Het aanboren van je eigen interne kracht trainen we ook door het doen van een Special Training. Zie hier voor een uitleg en hier voor een uitgebreid verslag van zo’n training. Deze trainingen zijn zo intensief dat je geest het op een bepaald moment van je lichaam overneemt. Hierbij voelen alle deelnemers dat ze vele malen meer kracht hebben dan ze denken, en die kracht nemen ze vervolgens weer mee naar de trainingen in de dojo. Dit is steeds weer een heel sterke en bijzondere ervaring die lastig te evenaren is. Daarom koos Paul als vorm voor vandaag voor een mini-Special Training. Drie uur een aantal van de vormen doen die we normaal tijdens die dagen doen. Weliswaar hadden we niet de tijd voor dezelfde frequentie per onderdeel, maar we konden wel vanaf het begin werken met de juiste intentie. De juiste intensiteit bij de kiai’s, de juiste scherpte van iedere afzonderlijke techniek, de juiste mentale focus bij zowel kihon, kumite als kata.

Algauw vielen de eerste zweetdruppels en werd ieders ademhaling hoorbaar zwaarder. Paul besteedde naar aanleiding daarvan tussendoor ook aandacht aan het ademen op de correcte manier: diep en vanuit de buik, zodat je niet omhoog komt met je lichaam en te oppervlakkig gaat ademen. Niet makkelijk, wel trainbaar op momenten als dit.  

Iedereen voelde het groeien van de juiste spirit, de kiai’s werden steeds luider en het gevoel in de groep steeds groter, totdat Paul constateerde dat hij de juiste spirit hier in de groep terugzag. Zelf trokken we de conclusie dat dit iets is waar we met elkaar scherp op moeten blijven, om het in stand te houden en door te geven.

Tijdens het laatste gedeelte splitste de groep zich op, waarbij de blackbelts met Stefan aan de slag gingen en Paul de juniors meenam om een aantal technische dingen die hem waren opgevallen te behandelen.

De feestelijke afsluiter bestond uit twee delen. Als eerste werden we getrakteerd op echte karate koekjes, gebakken door de dochter van Edward. Grappig om na de intense training nu vrolijk koekjes met elkaar te staan vergelijken, ze waren zo leuk (en lekker)!

Daarna lunchten we gezamenlijk bij Venster in Leidsche Rijn, een supergezellige locatie en een perfecte afsluiter van het programma. Ontzettend jammer dat Jeroen het wegens Corona moest missen. Een heel goede reden om snel weer zo’n gezamenlijke training te organiseren!

Translate »