De Oliebollentraining was weer een perfecte afsluiting van het jaar. Heel leuk dat er vrienden aansloten vanuit Den Haag, Haan (Dld) en zelfs Curacao! Jeroen leidde de training , waarbij hij aan de start aangaf dat het lekker pittig zou worden, zodat we de oliebollen na afloop zouden verdienen. En dat werd het, pittig, maar vooral erg leuk! De champagne en oliebollen smaakten uitstekend na afloop. Op naar een mooi nieuw jaar!
Dit weekend vierden we niet één, maar twee bijzondere momenten voor Jeroen: zijn verjaardag én zijn 30-jarig jubileum in karate! Na de training verrasten we hem met een gezellig feestje. Voor het cadeau hadden verschillende leden van onze karatefamilie foto’s verzameld uit Jeroens lange karate-reis — van zijn eerste gele band tot nu. We zijn dankbaar dat hij al die jaren is blijven trainen, en trots dat hij onze dojo-leider is!
Gisteren hebben Jeroen en Edward het leiden van de training handig verdeeld.
In het eerste gedeelte werkte Jeroen met ons aan het aanscherpen van onze kiba dachi, met focus op zowel de correcte vorm als op het bewegen en het maken van stoot- en traptechnieken vanuit die stand. We deden veel verschillende oefeningen vanuit kiba dachi: we testten onze houding onder druk, oefenden technieken naar opzij waarbij de heupen de beweging inzetten, en gebruikten stootkussens om feedback te krijgen op de effectiviteit van onze trappen — bijvoorbeeld of je voldoende naar voren blijft bewegen of juist terugstuitert op het moment van impact. Bij alles merkten we hoe belangrijk de juiste vorm is bij kiba dachi.
Daarna gebruikte Edward zijn judo achtergrond om met ons aan de slag met valtechnieken (ukemi). Door echt vanaf de basis te beginnen raakten we vertrouwd met het gevoel van vallen. Als Edward het laat zien, ziet het er altijd zo simpel uit, maar als je het zelf moet doen komen er toch allemaal andere impulsen naar boven. De meesten van ons hebben de neiging om toch iets te verstrakken bij het vallen, een natuurlijke neiging die net de verkeerde kant op gaat. Waar we als kleine kinderen nog goed kunnen ontspannen en ons gewoon kunnen laten vallen, raken volwassenen die gezonde reactie meestal kwijt. Dus moeten we opnieuw leren vallen, met technieken om de impact zo goed mogelijk te verkleinen. Edward liet ons vanuit verschillende uitgangsposities zien hoe we neer moesten komen en af moesten slaan, eerst zelfstandig en daarna met een duwtje van onze partner.
Toen we dat redelijk onder de knie begonnen te krijgen, gingen we verder met een voorwaartse rol, die we uiteindelijk aan elkaar schakelden tot een hele reeks rollen over een lange mat. Duizelig maar voldaan sloten we dit onderdeel af, waarna Jeroen het weer overnam met een praktijkcase: eens kijken of we het geleerde konden toepassen op Udewa.
Dat is een oefening (onderdeel van de Yodan-test) waarbij je benen onder je vandaan worden gehaald en je dus goed moet kunnen vallen. Als aanvaller heb je hierbij behoorlijk wat controle over hoe stevig je de actie inzet, zodat je je kunt aanpassen aan de “valvaardigheid” van je uke.
Het was weer een mooie les in nederigheid , en een perfecte afsluiting van deze leuke training!
On December 28th we end the year with a bang!
All SKA members welcome! Contact us if you have any questions or need assistance in getting there. See you there!
Begin oktober vertrokken Jeroen, Nick, Edward en Ilse naar de Special Training (ST) die georganiseerd werd door Germany Shotokan.
Na een rit met de nodige oponthoud wisten we in het uitgestorven dorpje vlak bij de trainingslocatie nog net een pizza te bemachtigen. Het lijkt inmiddels een traditie te worden om vóór een ST pizza te eten – en we kunnen dus aardig wat pizzatentjes met elkaar vergelijken. Pasquale in Radevormwald staat daarbij zeker in onze top drie. Mocht je ooit die kant op gaan: doe ze de groeten van die Hollanders die “to go” hadden besteld en toen op de stoep gingen eten omdat ze nergens een goed plekje zagen. Dat ging mooi niet door, we werden liefdevol mopperend binnengehaald, de familie werd naar buiten geveegd om ruimte voor ons te maken en we kregen bestek, servetten en het gevoel dat we bij onze Italiaanse opa en oma waren beland.
Voor de Special Training werden we in het sportcomplex ondergebracht in tweepersoonskamers, wat heerlijk luxe was. Minder kans op snurkende slaapgenoten dan in een slaapzaal, en volop ruimte voor je spullen. Heel fijn, want omdat we zoveel trainen, heb je veel plaats nodig om je natte pakken op te hangen. Hoe sneller die drogen, hoe minder funky ze worden. Daarnaast heb je vaak maar vijftien minuten om vanuit diepe slaap omgekleed en wel in de dojo te staan, en dan helpt het als alles je alles van te voren klaar-om-in-te-stappen neer kunt leggen.
De ST werd geleid door Claus Schäfer van Dojo Berlijn en liep als een geoliede machine. We hebben al vaker (bijvoorbeeld hier: https://www.shotokan-karate.nl/utrecht-leidsche-rijn/2025/03/ en hier: https://www.shotokan-karate.nl/utrecht-leidsche-rijn/2022/05/) verslag gedaan van een ST, waarin we uitlegden wat de gedachte achter dit concept is. Het trainingsschema ligt min of meer vast, dus je weet globaal wat je kunt verwachten. Toch is er, naast de focus op het aanboren van je innerlijke kracht, ook een mooie bijvangst: je leert op vele vlakken bij.
Omdat er deelnemers van verschillende dojo’s samenkomen, loopt er een schat aan kennis rond. Tussen de trainingen door is er vaak ruimte om iets toe te lichten of technische tips uit te wisselen. Ook dit keer waren er, naast Claus uiteraard, meerdere senior karateka’s aanwezig die hun inzichten deelden over technische en strategische aspecten van karate. We leerden veel over onder andere aanvallen vanuit de heupen, ademhaling, inbewegen en mentale kracht. Er werden dan ook heel wat snelle aantekeningen gemaakt tussen de sessies door.
Een ST bestaat vooral uit “train, eat, sleep, repeat”. Toch konden we op de eerste dag even wat zon meepakken tijdens een korte wandeling door het bos rond het complex. Daar stuitten we op een oorlogsmonument, wat ons een glimp gaf van de geschiedenis van het dorpje waarin we verbleven.
Daarna toch maar snel weer het bed in, om nog een uurtje slaap te pakken. Het blijft soms wel een lastige afweging: gezellig bijpraten met de karatefamilie die je niet vaak ziet, of toch verstandig op tijd naar bed gaan. Gelukkig heb je bij dit soort weken veel calorieën nodig, en zijn de gezamenlijke maaltijden een perfect moment om bij te praten.
Zelfs midden in de nacht vonden we daar een mooi moment voor in het appartement van Stefan en Claus, bij de Imbiss na de 1000 oizuki’s.
Na de laatste training op zondag was het voor een aantal deelnemers nog niet voorbij: er volgde een Dan-test: dat zijn examens voor zwarte band en hoger. Zij begonnen aan hun voorbereiding, terwijl de rest al lekker kon douchen en uitrusten.
De spanning was voelbaar, en er werd volop meegeleefd vanaf de kant. Dat de lat bij deze examens hoog ligt, bleek wel uit de resultaten: minder dan de helft van de kandidaten werd beloond met een hogere graad. De anderen kregen waardevolle aanwijzingen mee over waar ze verder aan konden werken. En hoewel dat op het moment zelf waarschijnlijk anders voelt, win je op die manier altijd. Wij zien examens als een vorm van training. Je presteert onder hoge druk, ontdekt hoe je daarop reageert en laat je beste karate zien. De feedback die je erna krijgt, helpt je sowieso groeien. Een hogere graad is daarbij meer een ijkpunt dan een eindpunt: de week erna sta je gewoon weer in de dojo, en train je weer verder.
Zoals Claus zei: “Special Training is a place where you go inside to find a stronger version of yourself and bring it out.” De hele groep heeft dat op een eigen, persoonlijke manier gedaan tijdens de vier dagen van deze ST. We nemen allemaal nieuwe inzichten mee, trainen ermee verder, en wisselen de volgende keer weer uit waar die ons gebracht hebben.
Grote dank aan Claus voor het leiden en aan Meike voor de organisatie!
Leden van de dojo’s uit Den Haag en Utrecht verzamelden zich afgelopen zaterdag in Kijkduin voor de jaarlijkse beachtraining. Opvallend was dat er dit jaar drie mensen waren die nog in de kennismakingsfase zaten; het was hun derde of zelfs allereerste training. De zomerse stemming die de felle zon en het uitgestrekte strand met zich meebrachten zorgden voor een warm welkom.
We liepen wat dichter naar het water en sloegen daar een klein kampje op, bewaakt door de meegekomen familieleden. Op zo’n groot strand is het normaal lastig te bepalen wat de beste plek is om te gaan trainen, maar men was ditmaal zo behulpzaam geweest om een bord neer te zetten dat onze plek markeerde. In Kijkduin hecht men er duidelijk extra aan dat je bij een mae geri met de bal van de voet schopt in plaats van met je tenen, dus we besloten in het zicht van dat bord onze strand-dojo in te richten.
De beachtraining werd geleid door Jeroen van Oostrum, de leider van dojo Utrecht. Hij gaf aan dat de focus zou liggen op het bewegen vanuit één geheel. Dat wil zeggen dat je bewegingen met elkaar verbonden moeten zijn, zowel in je lichaam als tussen de verschillende technieken.
Als voorbeeld van het eerste werkten we aan het verbinden van je stoot (of verdediging) met het zetten van je stap. Dat doe je tegelijk als één geheel, in plaats van een los “stap-stoot”. Omdat we voor dit gedeelte op een lichte helling stonden en we een beetje wegzakten in het zand, werden we ons heel bewust van het neerzetten van onze voeten, en moesten we onze buikspieren wel aanspannen om een stoot met impact te maken. Aangezien een actieve core een belangrijke sleutel is tot het verbinden van je onder-en bovenlichaam, was dit een perfecte manier om dit te trainen.
Als je aan het vechten bent stop je niet na één techniek, je aanvallen vormen een soort constante stroom die in zijn geheel naar voren is gericht. Hetzelfde met een verdediging: je laat hem direct overgaan in een tegenaanval, ze zijn als het ware één. Daarvoor moeten we onze bewegingen dus aan elkaar verbinden. Om dat te trainen gebruikten we een gedeelte van de kata Jion en gingen we daarna verder met Heian Godan.
Het tegenwerkende, mulle zand maakte ons bewust van elke beweging die we maakten. Als je wegglipt of een stevige stap moet zetten om te blijven staan, kun je niet te veel bezig zijn met hoe “netjes” het eruitziet. Je focust daardoor sneller op wat je met je beweging probeert te bereiken. Natuurlijk zijn beide belangrijk, maar in de dojo ligt soms het gevaar op de loer dat je zo bezig bent met de juiste uitvoering dat je even vergeet waar een beweging eigenlijk voor bedoeld is.
We pasten het geheel vervolgens toe in kumite, waarin we steeds probeerden te werken met een tegenstander van de andere dojo. Het is altijd fijn om een extra verrassingselement te krijgen in de aanval, omdat je niet gewend bent aan de bewegingen van die persoon.
Omdat dat zo lekker werkt op een zachte ondergrond, gaf Jeroen ons aanvullend verschillende takedowns om te oefenen. Het zand vloog al snel in het rond, en het was erg leuk om met elkaar uit te puzzelen hoe die technieken werkten. Het lijkt altijd zo logisch als het voorgedaan wordt, maar om het zelf ook zo soepel voor elkaar te krijgen is vaak een ander verhaal.
Als laatste liepen we de zee in voor tekki shodan. Dit is het traditionele einde van elke beachtraining, en we kijken er elke keer weer naar uit. De zee was dit jaar relatief rustig, maar het was nog steeds heel leuk om te proberen een zinnige Tekki Shodan te lopen terwijl we tot onze navel in het water stonden en af toe een duw kregen van een golf. Aangezien Jeroen het chaosgehalte waarschijnlijk toch iets te laag vond, gaf hij als als laatste de verschillende banden allemaal een eigen kata (tekki shodan, nidan of sandan), waarbij het alsnog een enorme bende werd. En zo eindigt men een beachtraining: in chaos, lachend en proestend van het zeewater.
We sloten de training af in het ondiepe waar de zee tot ons middel kwam toen we geknield zaten. Daar bracht Jeroen de rust weer terug in de groep met een laatste opdracht voor mokuso. Mokuso is een korte meditatie die we aan het begin en einde van de training doen. Het markeert de overgang van de drukte van de buitenwereld naar de focus van de training, en andersom. Terwijl de golven in het ondiepe water sterker aan ons trokken en ons af en toe uit balans duwden, gaf Jeroen ons mee: “Focus on your breathing. There are no waves.” Een korte mentale oefening als deze, kun je zowel tijdens als buiten de training toepassen. Dit is een van de voordelen die mensen kunnen ervaren als ze een vechtkunst beoefenen; de trainingen kunnen daarbuiten ook bijdragen aan het ontwikkelen van meer rust en focus.
De training was hiermee afgesloten. Een paar mensen sprongen nog even de zee in, anderen kleedden zich alvast om en gingen op het terras van de Beachclub zitten. Toen iedereen zich daar verzameld had, genoten we nog van een heerlijke lunch in de buitenlucht, met voldoende tijd om uitgebreid bij te praten. Dit was voor de nieuwe mensen ook een goed moment om de anderen wat beter te leren kennen, en voor de meegekomen familieleden om zich bij de groep te voegen.
Halverwege de middag reden we vervolgens allemaal weer naar huis, tevreden terugkijkend op een zonnige aftrap van het nieuwe seizoen!
Jeroen en Lukasz vertrokken maandag 4 augustus naar Santa Barbara voor een week vol karate in California. Een groep van karateka’s uit Zwitserland, Israël, Duitsland en Nederland verzamelden zich om 2 maal per dag samen te trainen. De trainingen werden geleid door godans uit Israël en Zwitserland en stonden onder de supervisie van Eli Cohen en Patrick Motet.
Woensdag 6 augustus kwam Sensei Oshima langs tijdens de middagtraining. Dé gelegenheid om Sensei Oshima te feliciteren met zijn 95ste verjaardag. Ondanks zijn hoge leeftijd werden door sensei nog enkele karatevragen beantwoord, waarbij ook de fysieke uitleg niet werd geschuwd. Op donderdag kwam Mika (dojo Enschede) een dagje meetrainen, die hiervoor zijn 3-weekse familietour door het westen van de VS een dagje onderbrak. De prachtige Oshima Shotokan Dojo, gebouwd in traditionele stijl en gelegen op een heuvel met uitzicht op de Grote Oceaan, samen met het intensieve delen van inzichten, bood drie dagen lang inspiratie om het komende jaar in Nederland mee verder te trainen.
Tussen de trainingen door en na afloop was er steeds volop ruimte om bij te praten en de lokale brouwerijen met een bezoek te vereren. Een unieke combinatie om sociale contacten warm te houden en nieuwe te creëren.
Vrijdag was het ‘rustdag’. Samen met Lars van onze zuster-dojo uit Berlijn brachten we een bezoek aan Anacapa, een van de Channel Islands voor de kust van California. Na een indrukwekkend geschud van bijna anderhalf uur in een bootje over de oceaan, werd aangemeerd bij de lader die uiteindelijk toegang verschafte tot het minst bezochte National Park van de Verenigde Staten. De reden hiervan was inmiddels al een uur duidelijk; de instructies voor zeeziekte bleken voor meerdere passagiers geen overbodige luxe. Maar eenmaal aangekomen bood het eiland vergezichten van wereldklasse, die de reis snel deden vergeten!
Zaterdag 9 augustus bestond uit een bezoek aan Los Angeles om het oudste karate-evenement van de VS te bezoeken. Het bestond uit zowel een kumitetournooi als diverse demonstraties van kata’s, torite en nagewaza. Een enerverende middag die onder het genot van een Amerikaanse borrel (met een ‘borrelhap’ in het formaat van een maaltijd) werd afgesloten.
Een bijzonder hoogtepunt van de reis was de 25ste verjaardag van de dojo zelf. Ruim 450 karateka’s uit de VS, Canada, Zwitserland, Frankrijk, Ethiopië, Nederland, Duitsland, Curaçao en uiteraard Japan waren op de traditionele verjaardagstraining afgekomen. Deze werd geleid door John Teramoto – shihan van de SKA. Na de gemeenschappelijke warming up buiten, werd er in groepen binnen in de dojo getraind waar de buitenpanelen voor de gelegenheid waren geopend. Het leverde een indrukwekkend gekrioel van (te) veel karateka’s op die op deze manier allemaal de gelegenheid kregen om in de dojo te trainen.
Na deze training was het galadiner, met toespraken, muziek en uiteraard uitzicht op de dojo zelf.
Maandagochtend 11 augustus stond er een ‘zwarte band’ training op het menu. 180 ervaren karateka’s verzamelden zich in de dojo. Er werd in hoog tempo een interessant programma afgewerkt waarbij gewerkt aan zowel kihon, kumite als kata.
Na de lunch was het tijd voor het afnemen van Yodan (4e dan) examens. Zeven kandidaten lieten hun nagewaza, kata en lange afstand jiyu kumite zien.
Ter afsluiting stond er nog een bezoek aan Santa Barbara zelf op het programma. Het was het sluitstuk van een week die inspireerde en verbond, geheel in de traditie van de Oshima Shotokan Dojo en alle internationale zusterorganisaties.
Afgelopen zaterdag vierden we het 20-jarig bestaan van Dojo Den Haag. Op de uitnodiging stond mooi beschreven hoe het ooit begon:
“After Stefan strongly suggested to set up a dojo in The Hague, in
2005 shodan Jeroen, brown belts Adriana and Harald and
beginner Teun started practicing at the Van Damstraat in The
Hague. After more than 10 years, Jeroen went on to start Dojo
Utrecht, and today Dojo The Hague is still going strong with
currently 11 active members.”
De trainingen werden die dag verzorgd door Jeroen van Oostrum. Hoewel hij tegenwoordig dojoleider is van Dojo Utrecht, stond hij ooit aan de wieg van de dojo in Den Haag. Daarom was het extra passend dat hij – for old times’ sake – weer het voortouw nam.
De dag begon met een opbouwende training die iedereen lekker opwarmde en toewerkte naar de kyu-test. Voor de kandidaten was het natuurlijk prettig om dat spannende onderdeel al vroeg aan te gaan. Met frisse energie liet iedereen zien wat hij of zij in huis had.
Aansluitend trakteerden Teun en Adriana ons thuis op een heerlijke lunch en was er even tijd om bij te praten. Mooi om te zien dat er mensen uit Antwerpen, Den Haag, Utrecht, Enschede en Haan (Dld) aanwezig waren – daarmee was een groot deel van de vaste groep vertegenwoordigd. Aan het eind van de lunch werden de resultaten van de kyu-test bekendgemaakt, wat voor veel deelnemers betekende dat ze de middag met een hogere graad in konden gaan.
Met iets te volle magen – discipline blijft lastig als het eten zó goed is – keerden we terug naar de dojo. Als cadeau voor dojo-leiders Adriana en Teun gaf Jeroen een training die aansloot bij het sandan-programma. Toen het kumite-gedeelte aan bod kwam, werd de groep opgesplitst zodat iedereen op zijn eigen niveau kon blijven trainen en we allemaal heelhuids het diner zouden halen. Het was ontzettend leuk om te sparren met mensen van andere dojo’s en om eens wat uitgebreider in te gaan op dit programma. Ook als je daar zelf nog niet helemaal aan toe bent, is het interessant om alvast te oefenen met elementen die nog gaan komen. Het zet je training in een breder perspectief.
Zeer tevreden sloten we de trainingen af en maakten we ons op voor het diner. Er was een tafel voor ons gereserveerd bij café-restaurant Wijnhaven in Delft, waar we zelfs nog even buiten konden zitten tussen de buien door. Het eten was heerlijk, het gezelschap uitstekend en we genoten van een gezellige avond.
Namens de bevriende dojo’s werd er een beachflag cadeau gedaan, die voortaan trots kan wapperen bij strandtrainingen en andere evenementen. Na twintig jaar is het gepast om jezelf te laten zien. En wie weet – staan we er over nog eens twintig jaar met twee keer zoveel mensen.
Maar wat deze dag vooral liet zien, is dat het uiteindelijk niet draait om aantallen. Het gaat om de instelling van de mensen in je dojo. Om de bereidheid van elkaar te leren en elkaar verder te helpen groeien. Om een voorbeeld te zijn, en het goede voorbeeld te volgen. Om samen te lachen en te genieten van de mooie momenten op de weg.
En dat heeft Dojo Den Haag allemaal ruimschoots in huis – al twintig jaar. We zijn blij dat we dit met elkaar konden vieren. Op naar de volgende twintig!
Eind mei zijn vier karateka’s van Dojo Utrecht afgereisd naar België voor een Special Training, georganiseerd door Belgique Shotokan. De trainingen stonden net als eerder onder leiding van Khalid Jouhari. Met een groep van elf deelnemers op de mooie, rustige locatie van het Centre ViDo (Vivre et Dormir) was de setting precies goed voor een paar dagen volle focus.
De trainingen werden door Khalid strak begeleid, met veel aandacht voor de nalatenschap die we met elkaar aan onze juniors door te geven hebben. Tussen de sessies door was er ook veel ruimte voor humor en kameraadschap; het voordeel van een langere ST is dat je tussendoor meer tijd hebt om contact te hebben met de andere deelnemers.
Na de avondtrainingen wachtte er altijd een traktatie: heerlijke cakes, die – zoals Khalid het mooi zei – waren “pour les méritants”. Je moest ze verdiend hebben. En de enige die dat goed kon beoordelen was je natuurlijk steeds zelf. Heb je echt alles gegeven, kun je jezelf in de spiegel aankijken? Dan mag je cake. Dat was uitereraad een grapje, maar ergens werkte het toch wel zo dat je even bij stil stond.
We hebben tijdens de 4/5 dagen alle aspecten van het terrein volledig benut. De vloer van de zaal was tamelijk stug, wat bij sommigen voor de nodige blaren zorgde. Gelukkig was het weer goed genoeg om een aantal sessies op het veld buiten te trainen, met frisse lucht en zonneschijn als bonus. De buitentrap bij het slaapgebouw bleek multifunctioneel – de railing fungeerde als een uitstekend wasrek voor de bezwete karategi’s, zoals Olof en Lukasz snel ontdekten. En omdat het de bedoeling was dat je gefocust bleef en dus niet van het terrein afging, hebben we alle hoeken en gaten ervan tussen de trainingen door grondig verkend. Zo ontdekten we fijne plekken om in de zon een boek te liggen lezen, schommels die een goede rugmassage gaven, en een groepje dichtbevolkte bijenkasten die eerder nog niet opgevallen waren.
De Special Training werd afgesloten met dan-tests: de examens voor zwarte banden. Een bijzonder moment voor onze dojo: Olof behaalde zijn shodan – zijn eerste dan. Hij deed dit samen met Ilan en Arnaud uit België. De drie karateka’s toonden hun technische en mentale niveau op overtuigende wijze, en dat werd dan ook bij alle drie beloond met een zwarte band.
Op de terugweg stopten we even voor een kop koffie. Daarbij overhandigde Edward een zwarte band aan Olof – zijn voorlopige band, die hij zal dragen tot de officiële band met geborduurde naam arriveert. Aangezien Olof door blessure-pech een paar jaar heeft moeten wachten voordat hij eindelijk examen kon doen, was het alsof er eindelijk iets was rechtgezet. We nemen de gedachten, ervaringen en spirit van deze Special Training weer mee naar onze eigen dojo. Veel dank aan Khalid voor het leiden!
