Auteur: Ilse Herbert

Afgelopen zaterdag vierden we het 20-jarig bestaan van Dojo Den Haag. Op de uitnodiging stond mooi beschreven hoe het ooit begon:

“After Stefan strongly suggested to set up a dojo in The Hague, in
2005 shodan Jeroen, brown belts Adriana and Harald and
beginner Teun started practicing at the Van Damstraat in The
Hague. After more than 10 years, Jeroen went on to start Dojo
Utrecht, and today Dojo The Hague is still going strong with
currently 11 active members.”

De trainingen werden die dag verzorgd door Jeroen van Oostrum. Hoewel hij tegenwoordig dojoleider is van Dojo Utrecht, stond hij ooit aan de wieg van de dojo in Den Haag. Daarom was het extra passend dat hij – for old times’ sake – weer het voortouw nam.

De dag begon met een opbouwende training die iedereen lekker opwarmde en toewerkte naar de kyu-test. Voor de kandidaten was het natuurlijk prettig om dat spannende onderdeel al vroeg aan te gaan. Met frisse energie liet iedereen zien wat hij of zij in huis had.

Aansluitend trakteerden Teun en Adriana ons thuis op een heerlijke lunch en was er even tijd om bij te praten. Mooi om te zien dat er mensen uit Antwerpen, Den Haag, Utrecht, Enschede en Haan (Dld) aanwezig waren – daarmee was een groot deel van de vaste groep vertegenwoordigd. Aan het eind van de lunch werden de resultaten van de kyu-test bekendgemaakt, wat voor veel deelnemers betekende dat ze de middag met een hogere graad in konden gaan.

Met iets te volle magen – discipline blijft lastig als het eten zó goed is – keerden we terug naar de dojo. Als cadeau voor dojo-leiders Adriana en Teun gaf Jeroen een training die aansloot bij het sandan-programma. Toen het kumite-gedeelte aan bod kwam, werd de groep opgesplitst zodat iedereen op zijn eigen niveau kon blijven trainen en we allemaal heelhuids het diner zouden halen. Het was ontzettend leuk om te sparren met mensen van andere dojo’s en om eens wat uitgebreider in te gaan op dit programma. Ook als je daar zelf nog niet helemaal aan toe bent, is het interessant om alvast te oefenen met elementen die nog gaan komen. Het zet je training in een breder perspectief.

Zeer tevreden sloten we de trainingen af en maakten we ons op voor het diner. Er was een tafel voor ons gereserveerd bij café-restaurant Wijnhaven in Delft, waar we zelfs nog even buiten konden zitten tussen de buien door. Het eten was heerlijk, het gezelschap uitstekend en we genoten van een gezellige avond.

Namens de bevriende dojo’s werd er een beachflag cadeau gedaan, die voortaan trots kan wapperen bij strandtrainingen en andere evenementen. Na twintig jaar is het gepast om jezelf te laten zien. En wie weet – staan we er over nog eens twintig jaar met twee keer zoveel mensen.

Maar wat deze dag vooral liet zien, is dat het uiteindelijk niet draait om aantallen. Het gaat om de instelling van de mensen in je dojo. Om de bereidheid van elkaar te leren en elkaar verder te helpen groeien. Om een voorbeeld te zijn, en het goede voorbeeld te volgen. Om samen te lachen en te genieten van de mooie momenten op de weg.

En dat heeft Dojo Den Haag allemaal ruimschoots in huis – al twintig jaar. We zijn blij dat we dit met elkaar konden vieren. Op naar de volgende twintig!

Eind mei zijn vier karateka’s van Dojo Utrecht afgereisd naar België voor een Special Training, georganiseerd door Belgique Shotokan. De trainingen stonden net als eerder onder leiding van Khalid Jouhari. Met een groep van elf deelnemers op de mooie, rustige locatie van het Centre ViDo (Vivre et Dormir) was de setting precies goed voor een paar dagen volle focus.

De trainingen werden door Khalid strak begeleid, met veel aandacht voor de nalatenschap die we met elkaar aan onze juniors door te geven hebben. Tussen de sessies door was er ook veel ruimte voor humor en kameraadschap; het voordeel van een langere ST is dat je tussendoor meer tijd hebt om contact te hebben met de andere deelnemers.

Na de avondtrainingen wachtte er altijd een traktatie: heerlijke cakes, die – zoals Khalid het mooi zei – waren “pour les méritants”. Je moest ze verdiend hebben. En de enige die dat goed kon beoordelen was je natuurlijk steeds zelf. Heb je echt alles gegeven, kun je jezelf in de spiegel aankijken? Dan mag je cake. Dat was uitereraad een grapje, maar ergens werkte het toch wel zo dat je even bij stil stond.

We hebben tijdens de 4/5 dagen alle aspecten van het terrein volledig benut. De vloer van de zaal was tamelijk stug, wat bij sommigen voor de nodige blaren zorgde. Gelukkig was het weer goed genoeg om een aantal sessies op het veld buiten te trainen, met frisse lucht en zonneschijn als bonus. De buitentrap bij het slaapgebouw bleek multifunctioneel – de railing fungeerde als een uitstekend wasrek voor de bezwete karategi’s, zoals Olof en Lukasz snel ontdekten. En omdat het de bedoeling was dat je gefocust bleef en dus niet van het terrein afging, hebben we alle hoeken en gaten ervan tussen de trainingen door grondig verkend. Zo ontdekten we fijne plekken om in de zon een boek te liggen lezen, schommels die een goede rugmassage gaven, en een groepje dichtbevolkte bijenkasten die eerder nog niet opgevallen waren.

De Special Training werd afgesloten met dan-tests: de examens voor zwarte banden. Een bijzonder moment voor onze dojo: Olof behaalde zijn shodan – zijn eerste dan. Hij deed dit samen met Ilan en Arnaud uit België. De drie karateka’s toonden hun technische en mentale niveau op overtuigende wijze, en dat werd dan ook bij alle drie beloond met een zwarte band.

Op de terugweg stopten we even voor een kop koffie. Daarbij overhandigde Edward een zwarte band aan Olof – zijn voorlopige band, die hij zal dragen tot de officiële band met geborduurde naam arriveert. Aangezien Olof door blessure-pech een paar jaar heeft moeten wachten voordat hij eindelijk examen kon doen, was het alsof er eindelijk iets was rechtgezet. We nemen de gedachten, ervaringen en spirit van deze Special Training weer mee naar onze eigen dojo. Veel dank aan Khalid voor het leiden!

-Door Edward

In de stromende regen reden we vanmorgen met zijn vijven naar Haan (Dld.), waar Shotokan Karate Haan hun jaarlijkse kyu test zou houden. Daar aangekomen kleedden we ons snel om, begroetten uitgebreid onze vrienden uit Haan en Enschede, en namen toen onze posities in bij de line up. Het was een mooie groep van zo’n twintig mensen: omdat deze kyu test altijd voorafgegaan wordt door een training, is het ook interessant voor mensen die helemaal geen examen gaan doen. Na een gezamenlijk kihon gedeelte splitste de groep zich dan ook op in tweeën. De examenkandidaten gingen verder met de voorbereiding van hun examenprogramma, en de blackbelts gingen aan de slag met jiyu ippon kumite en Jutte.

Tussen de training en de kyu test in was er een korte pauze waarin we genoten van de lekkere snacks, fruit en broodjes die de karataka’s van Haan hadden klaargezet. Als zij iets organiseren is het altijd tot in de puntjes geregeld, en dat was nu niet anders. Hongerig vielen we aan, terwijl bij de examen kandidaten de spanning langzaam op begon te lopen. Gelukkig hoefden ze niet lang te wachten.

Tien mensen deden de kyu test, en lieten ondanks de zenuwen zien wat ze in huis hadden. Voor een aantal betekende dat dat ze er een graad bijkregen, en voor anderen de bevestiging dat de graad die ze hadden nog steeds klopte. Je krijgt sowieso waardevolle feedback en hebt weer eens onder druk moeten presteren, dus het is altijd goed om aan kyu tests mee te doen. In oktober, tijdens het seminar, is er weer een volgende gelegenheid.

Na afloop was er nog kort tijd om na te praten, maar toen kwam onvermijdelijk het moment om aan de terugreis te beginnen. Met een koffietje onderweg, genoeg tijd om verder na te praten en de zon die precies doorbrak we weer in Utrecht aankwamen.

Daar stonden we afgelopen donderdagavond: een beetje zenuwachtig en onwennig op de matten met een sportshirt onder ons karatepak aan. Jeroen had zijn trainingsmaatje Thijs uit lang vervlogen tijden uitgenodigd voor een gastles Braziliaans Jiu Jitsu (BJJ). Na onze gebruikelijke warming-up, gaf Thijs nog wat extra oefeningen om ons op te warmen en om ons langzaam mee te nemen in de eerste stappen van BJJ.

In tweetallen gingen we aan de slag om verschillende basisposities, zogenaamde “guards” aan te leren. In deze basisposities lig je op je rug met een tegenstander bovenop je. Desondanks controleer jij van onder af de tegenstander. Als eerst basispositie gingen we aan de slag met de “half guard”. Voor karateka’s is de afstand tot je tegenstander, de “ma-ai”, van belang. Daarom was de volgende stap om vanuit de half guard van onder je tegenstander vandaan te ontsnappen en weer afstand te creëren.

De “open guard” was een goede afwisseling om de hartslag omhoog te krijgen: als een schildpad op z’n rug moest je snel draaien om je benen in de richting van je staande tegenstander te blijven houden. De tegenstanders probeerden op hun beurt om langs de benen te komen van degenen die op de mat lagen. Daarna buitelden we vol enthousiasme over elkaar om de ander in een houdgreep te krijgen. Maar Thijs had meer voor ons in petto… Met een houdgreep ben je er in BJJ nog niet om een punt te scoren.

Het laatste deel van de les besteedden we aan de “closed guard”. Met je benen om je tegenstander geklemd bepaal je niet alleen de afstand, maar geeft het je ook alle gelegenheid om een verwurging in te zetten. Gelukkig hebben we onderling al heel wat kumite gedaan en daarmee geleerd om elkaar te vertrouwen. Dat kwam bij deze oefening goed van pas. Onder toeziend oog van Thijs leerden we verschillende manieren om je tegenstander met diens eigens karatepak te verwurgen en om te stoppen zodra de ander afklopte, waarmee die je aangaf dat het genoeg was.

Thijs wist door zijn jarenlange karate-ervaring steeds de verbinding te leggen tussen BJJ en karate. Ook de opbouw van zijn gastles zorgde ervoor, dat we stap voor stap vertrouwd raakten met de basis van het Braziliaans Jiu Jitsu. Echt leuk om een zo een keer op een heel andere manier met elkaar iets nieuws te leren. Dank je wel, Thijs!

– Door Edward

Vaste prik inmiddels op de kalender: in maart is de Special Training in Enschede! Met 5 deelnemers uit Utrecht vormden we een mooie afvaardiging dit jaar. Naast dojo Enschede kwamen de andere deelnemers van de Duitse dojo’s in Haan en Berlijn. Ook Paul Tabe was erbij. Aangezien we hem pas twee weken eerder in Utrecht hadden ontvangen, voelde het vertrouwd!

De grootste uitdaging deze keer was de zaalmuziek van Radio 10. Gelukkig worden de meeste oefeningen uitgevoerd met een ‘kiai’. Zo overstemden we alsnog de zaalmuziek! Ook het uitzetten van het licht in de zaal op zaterdagavond om 1000 oizuki’s in het donker te maken stelde ons geduld op de proef. Het werd bijna een goede mop: “Hoeveel zwartebanders heb je nodig om een lamp uit te zetten?” Na lang speuren brandden ten slotte alleen de nooduitgangverlichtingen en kon de training eindelijk beginnen.

Voor sommigen was het de eerste keer, voor anderen de 36e. Paul vertelde ons, dat hij eind jaren ’50 aan zijn eerste special training begon. Hoewel het programma altijd hetzelfde is, is de ervaring iedere keer toch weer anders. Dit komt niet alleen door de conditie van je eigen lijf en geest, maar ook de samenstelling van de groep. Zo is het toch altijd weer een wonder als je na alle trainingen op zondagmiddag weer moe, maar voldaan naar huis gaat.

De held van deze special training was Niels. Hij toverde een band in de juiste kleur tevoorschijn voor degene die ‘m toch in het hotel had laten liggen en wist met zijn kennis van geneesmiddelen het nodige ongemak te verhelpen! De details besparen we de lezer…

Eerder dit jaar ontving Dojo Utrecht van Alex Guillen van Suisse Shotokan Karaté (SSK) een bijzondere uitnodiging. Hij zou eind oktober een seminar organiseren in de Shotokan Ohshima Dojo in Santa Barbara, en nodigde ons uit om daarbij aan te sluiten. Dit is de Home Dojo van onze organisatie en naast de dojo woont Ohshima Sensei, de oprichter van SKA en een directe leerling van Gichin Funakoshi. Dit was dus een uitgelezen kans die we uiteraard met beide handen wilden aangrijpen, en op 29 oktober 2023 vertrokken we met een kleine delegatie richting Amerika. Na een soepele reis landden we ’s avonds in LA, waarna we de huurauto ophaalden en naar het Samesun hostel in Venice Beach reden.

De ochtend erna was het opstaan in Venice Beach een cadeautje op zich: zon, zee, strand en een heerlijk relaxte sfeer gaven ons een warm welkom. Na een fijne strandwandeling en een kop koffie op een terrasje in de zon stapten we in de auto om naar Carpinteria (of Carp, zoals ze zelf zeggen) te gaan. Motel 6 South was daar voor de rest van de week ons thuis, een prima uitvalsbasis met winkels, horeca en strand allemaal op loopafstand.

De volgende dag was Jeroen jarig, en Santa Barbara leek ons een mooie plek om je verjaardag te vieren.  We gingen naar de Santa Barbara Mission en het Presidio, keken wat rond, genoten van wat hapjes en drankjes en sloten af met een korte hike naar een prachtig uitkijkpunt in Eling park.

Het was Halloween, leuk om eens te zien hoe dat in Amerika gaat. Hoewel het vrij rustig bleef zag je wel op de gekste plekken opeens iemand in kostuum. Zo werd de museumshop in de Mission gerund door een (bloedserieuze) Luigi van Mario Bros, en liep in een uitgestorven woonwijk midden overdag opeens een Deadpool langs.

Op woensdag was het moment daar: we gingen naar de Shotokan Ohshima Dojo! Een plek die voor twee van de drie tot dan toe alleen bekend was van YouTube en de SKA website, dus heel bijzonder om daar opeens zelf te gaan trainen. Voordat we het terrein opreden ontmoetten we de rest van de groep, die verder volledig uit mensen van SSK bestond. Toen was het zover en zwaaide het hek open, zodat we de langverwachte eerste blik op de dojo konden werpen.

Wat een prachtige plek! Het terrein kijkt uit over de zee, en wordt duidelijk met veel liefde en aandacht onderhouden. De dojo zelf is een prachtige combinatie van klassiek en modern, in elke hoek valt iets moois te zien aan het ontwerp. We kregen de eerste  training van Alex Guillen, die al aangaf dat het zomaar zou kunnen dat Ohshima Sensei nog even langs zou komen aan het eind. Aangezien een ontmoeting met Ohshima Sensei voor ons allemaal een heel belangrijk onderdeel van deze reis was, was dat meteen een nogal spannende mededeling.

Tijdens ippon kumite voelden degenen die met hun rug naar de deur opgesteld stonden ineens dat er iets veranderde in de sfeer. Het werd stiller en de ogen van hun tegenstanders schoten steeds naar iets dat er achter hen gebeurde. Het was uiteraard duidelijk: Ohshima Sensei was binnengekomen. Het was indrukwekkend om hem in levende lijve te zien. Inmiddels op leeftijd, maar in zijn blik zag je nog steeds die immense kracht. Nadat hij ons een tijdje had zien trainen kregen gaf hij ons een aantal waardevolle inzichten mee en konden we kort nog wat dingen aan hem vragen. Toen het voor hem tijd was om te gaan, hadden we een lunchpauze waarin we deze ervaring even konden laten zakken. Voor de meesten was het de eerste keer dat ze in deze dojo trainden en Sensei ontmoetten, dus er was veel om over te praten met elkaar.

Na de tweede training gingen we met de hele groep richting een brouwerij/kroeg voor de nazit. Blijkbaar was duidelijk hoe gezellig we het samen hadden, want een wildvreemde betaalde een rondje bier voor de hele groep omdat hij vond dat we zo’n goede “vibe” uitstraalden. Die borrel liep naadloos over in het diner, waarna de eerste trainingsdag erop zat.

Op de tweede trainingsdag leidde Alex weer beide trainingen, met als bijkomend voordeel dat hij voort kon bouwen op wat we de dag ervoor gedaan hadden. Het is luxe om op die manier een aantal thema’s uitgebreider uit te kunnen werken en de trainingen waren heel interessant. De dojo heeft aan de kant van de zee een glazen buitenwand, en de houten panelen van de ruimte zelf kunnen open, waardoor je de hele tijd geconfronteerd wordt met de schoonheid van de omgeving, wat extra inspirerend werkt.

Op de derde trainingsdag werden de trainingen geleid door Norman Welch, de shihan van Canada Shotokan Karate. John Teramoto, de shihan van SKA kwam kijken, ook al zo’n beroemdheid voor ons, heel leuk om deze mensen te kunnen ontmoeten en aanwijzingen van ze te krijgen. Die avond werden we door Sensei getrakteerd op een diner in de residence naast het dojo terrein, waar ook nog een aantal andere mensen van SKA zouden komen, heel leuk. Alex raadde ons aan om in afwachting daarvan bij de dojo te blijven en de zonsondergang daar te bekijken. Terwijl het licht langzaam goudkleurig werd, kwam Sensei naar buiten en nam uitgebreid de tijd om met ons te praten. Uiteindelijk werd er een stoel voor hem in het gras gezet en gingen we in een kring om hem heen zitten om verder te praten. Het was super indrukwekkend om daar in die vredige setting naar hem te kijken en te luisteren, met als achtergrond die prachtige dojo en daarboven de knalblauwe lucht. We mochten alles vragen wat we wilden en hij gaf uitgebreid antwoord. Toen het tijd was om te gaan eten namen we afscheid en keken we elkaar ongelovig aan. Wat hadden we net meegemaakt? Alex verwoordde het uiteindelijk goed met:” It doesn’t get any better than this.” Het diner daarna was enorm gezellig en het was heel leuk om bijvoorbeeld van John nog meer te horen over de geschiedenis, principes en gedachten van Shotokan Karate of America, waar we allemaal deel van uitmaken.

Op zaterdag was er een Yodan training, geleid door John Teramoto. Er waren ook een stuk of twintig Godans en de juniors mochten bij wijze van uitzondering kijken, dus het was heel interessant voor iedereen. Ook bij deze training kwam Ohshima Sensei kijken, wat de training nog een extra lading gaf. Als kers op de taart moesten alle Yodans aan het eind hun favorite kata individueel aan Ohshima Sensei laten zien, wat zo’n beetje de ultieme test is van in hoeverre je onder druk kunt presteren.

Hierna was het voor ons weer tijd om terug te gaan naar huis. Nog vol van de indrukken, ervaringen en inspiratie vlogen we terug naar Nederland, waar het volop herfst was en de wereld intussen gewoon had doorgedraaid. Het was heel bijzonder om deze reis met elkaar te maken, het was een ervaring om nooit te vergeten. We hadden geluk dat we deze gelegenheid kregen en we zullen zoveel mogelijk overdragen wat we hebben meegenomen!

(See bottom of the page to switch to English)

Het was het vijftiende seminar, dus een speciale editie. Daarom stonden we met zijn drieëntwintigen op 14 oktober met extra enthousiasme klaar om te beginnen. Het was een gemêleerde groep van meerdere nationaliteiten, dojo’s en ervaringsniveaus, wat het altijd heel leuk maakt.

Stefan Krupers leidde het geheel zoals vanouds, en hij had dit keer als thema gekozen: “Control, break balance, throw”. In die volgorde was het programma ook opgebouwd: eerst gingen we werken aan het verkrijgen van controle. In kihon (techniek) en kata (vormen), en met verschillende interessante oefeningen werkten we tijdens de eerste training steeds verder aan een stevig geheel. Controle en effectiviteit gaan hand in hand; verlies je de controle zijn je technieken vaak ook niet meer effectief. Bijvoorbeeld: bij het maken van een oizuki is je intentie om je tegenstander door de muur heen te stoten, maar als je daarbij in je enthousiasme helemaal voorover gaat leunen, gaat het niet werken. Of, zoals Stefan zei, ” There is an end to an oizuki.” De kunst zit hem erin om te leren de beweging zodanig te maken dat je stoot een zo groot mogelijke impact heeft, en hoe beter je techniek is, hoe minder kracht dat kost. Heel interessant om met deze focus aan de slag te gaan, ook tijdens de kata’s.

De lunch was in het Wapen van Bunnik, een restaurantje dat er precies zo uitziet als je je bij een “Wapen van…” voorstelt. Heel veel dorpen hebben iets dat erop lijkt, met een soort oud-Hollandse gezelligheid,  en die van Bunnik is al jaren onze vaste lunch-stek.  Even bijpraten, want daar was nog niet zoveel gelegenheid voor geweest.

In de middag gingen we weer een stap verder met het thema, en werkten we in kumite aan zowel controle als het verstoren van de balans. We maakten als laatste onderdeel van de training een start met een werptechniek die we later tijdens de buitentraining op zondagochtend mooi op het zachte gras konden gaan oefenen. Voor nu stopten we bij de cliffhanger, vlak voor de worp, en besteedden veel aandacht aan het verstoren van de balans van de tegenstander. Als je dat goed doet, is het werpen daarna een peulenschil.

Na de training gingen we naar de jeugdherberg, waar we ook dit jaar weer zouden slapen, eten en borrelen. De kamers werden verdeeld, de bedden alvast opgemaakt en de natte pakken over alle beschikbare oppervlakten opgehangen: het vaste kenmerk van een karatekamp. Bij het eten, wat behalve lekker vooral VEEL moet zijn bij dit soort gelegenheden, was het weer heel gezellig. Dat was ook het moment waarop de speciale verrassingsactiviteit voor die avond werd aangekondigd. Normaal hebben we in de avond een volgende karatetraining gegeven door Stefan, maar wegens het feit dat dit het 15e seminar was, wilden we iets anders dan anders doen. Had Stefan ook eens een avondje vrij. Om wel bij de martial arts te blijven maar eens een andere kant van de medaille te belichten, hadden we Patrick Baas gevraagd om een workshop Kobudo te geven.

Het werd een leuke en leerzame avond, waarin we zelf mochten kiezen welke van de wapens die Patrick had meegenomen we behandeld wilden hebben. Het werden in eerste instantie de staf (Bo) en het zwaard (Boken). Patrick vertelde dat het trainen met dit soort wapens vroeger ook bij karate hoorde, maar dat dit tegenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend is. Het was leuk om eens te werken aan technieken met een wapen, en te voelen wat het effect is als iemand je armen in een knoop draait met een staf. Patrick legde ook uit hoe hij tijdens een training wel eens een oefening met een wapen gebruikt als opzet naar het aanleren van een techniek met de lege hand, ze zijn soms heel direct verbonden. Tussentijds demonstreerde hij met zijn assistent Tom een aantal technieken die voor ons nog een stapje te ver gingen, maar leuk om een klein stukje te te zien van wat er allemaal nog meer mogelijk was. Hij liet daarna het gebruik van de andere wapens zien die hij had meegenomen, waarna we op verzoek van de groep ook nog met de nunchaku’s  aan de slag gingen. Daar kregen we vooral een mooie demonstratie van hoe snel volwassen mannen weer in kleine jongetjes kunnen veranderen, dit wapen sprak duidelijk direct tot te verbeelding. We kregen een aantal bewegingen op die we konden gaan oefenen, om een eerste stap te maken in het onder controle krijgen van dit wapen. De thema’s van “control, break balance, throw” kwamen op hun eigen manier tijdens deze workshop ook weer terug, het zijn heel belangrijke pijlers van martial arts in het algemeen.

Daarna waren we toe aan de borrel, dit jaar gehouden in een van de slaapkamers. Gezellig, een soort schoolkampgevoel met een muziekje uit een telefoon en een berg lekkers in het midden. De karateka’s van dojo Haan (Dld.) hadden nog een speciaal gemaakte Duitse koek en feestelijke drank meegenomen, heel attent en super lekker!

Als klap op de vuurpijl was daar nog de chocoladetaart, die de vrouw van Stefan had gebakken. Die taart is beroemd binnen onze organisatie, en zo enorm heerlijk dat er gejuich klinkt als Stefan hem bij zich heeft.

De volgende ochtend waren we weer vroeg op, om nog in het donker onder een prachtige sterrenhemel te trainen in het veld naast de slaapzaal. Het is altijd heel bijzonder om in stilte te trainen in de vrije natuur, terwijl de dag langzaam begint. De grond was lekker zacht, waardoor we mooi verder konden gaan met de worpen. De oudgedienden weten dat het heel handig is om een extra pak mee te nemen voor deze training, want je komt er flink bemodderd uit, maar het is het waard.

Een warme douche, een heerlijk ontbijt en een relaxmomentje verder, was het tijd om onze spullen te pakken en naar de dojo te vertrekken voor de laatste twee onderdelen.  

Eenmaal in de zaal begonnen we met de training die voorbereidt op de kyu-tests. De groep werd in drie groepen ingedeeld, waarbij de witte en bruine banders iedere een paar 1e graads blackbelts toegewezen kregen om ze door het programma te leiden. Zo konden ze zich goed voorbereiden, en eventueel nog wat puntjes op de i zetten voor zichzelf. De hogere blackbelts gingen aan de slag met hun eigen examenstof, gebruik makend van de luxe dat er twee yodans (4e graads blackbelts) waren om ze te helpen.

De kyu-tests waren natuurlijk spannend, maar alle deelnemers lieten hele goede dingen zien. Voor bijna iedereen betekende dat dat ze een hogere graad kregen. Als dat niet zo is, is dat overigens ook een normaal deel van het proces. Soms klopt de graad die je hebt gewoon nog bij je, en heb je een paar dingen waar je verder aan te werken hebt voor de volgende stap. Gewoon doortrainen, dan komt het een volgende keer. En daarna train je ook gewoon weer door.

We rondden de 15e editie van het seminar in Bunnik af met een bedankje voor Stefan, die ons al zo vaak getraind, begeleid en geïnspireerd heeft tijdens deze seminars. Daarna ging iedereen weer voldaan op huis aan. Er zijn behoorlijk wat foto’s en filmpjes gemaakt, dus we kunnen nog lang nagenieten!

Op 1 juli leidde Stefan Krupers de jaarlijkse Beach training in Kijkduin. Door de regenachtige start van de dag hadden we het hele strand zo’n beetje voor onszelf, en precies op het moment dat de training begon, werd het droog. Perfecte omstandigheden voor een mooie buitentraining, en de groep van 26 karateka’s uit binnen- en buitenland was er helemaal klaar voor.

We beginnen altijd met twee kilometer hardlopen op het strand, even warm worden. Vervolgens het officiële groeten en de vaste warming up, waarbij we ook rekken en strekken zodat je klaar bent voor alle bewegingen uit de training. Deze laatste warming up is bij alle SKA dojo’s hetzelfde, dus als je naar Zwitserland, Spanje of Amerika gaat, voel je je meteen thuis.

We startten met kihon, waarbij het verschil tussen Shorin en Shorei nog eens werd uitgelegd door Stefan. Normaal zijn we gewend om bij het kihon-gedeelte op een Shorin manier te bewegen, met grote bewegingen en lage standen. Vandaag gingen we juist Shorei trainen. Dat bleek nog best lastig, ingesleten bewegingspatronen zaten ons regelmatig in de weg. De meesten maakten de route die hun armen en benen aflegden eerst nog te lang, omdat we dat zo gewend waren, terwijl we nu juist kort en krachtig moesten bewegen. Sowieso dus een goede oefening, want je bewegingen moeten in alle omstandigheden effectief blijven, en als de situatie erom vraagt moet je je kunnen aanpassen. Bij het kumite gedeelte later zou dat nog belangrijk worden.

Toen we voldoende geoefend hadden met de kortere bewegingen, ging we over tot de toepassing ervan: kumite op de korte afstand. De kunst zat hem ook hier in het niet méér doen dan nodig was, en direct ín te bewegen, efficiënt en effectief. Geen ruimte voor een stoot?  Een elleboog of handpalm werkt wel, en veel trappen kunnen ook op een hele korte afstand. Logisch vervolg hierop was het naar de grond brengen van je tegenstander. Als je er al zo dicht op zit, is er maar weinig nodig voor dat laatste zetje, dus leuk om daarmee aan de slag te gaan. Aangezien het zand een zachte ondergrond bood, kon iedereen ongeacht zijn ervaringsniveau prima oefenen.

Het laatste onderdeel van de strandtraining is altijd in de zee, dus na een tijdje werken werd de werpoefening naar de branding verplaatst. Dat betekende dat je als reactie op jouw aanval door je sparringpartner in zee werd gegooid, de eerste keer even wennen, daarna vooral leuk. Daarna liepen we tot ons middel de de zee in, tot het punt waar we moeite kregen met stevig staan. De golven waren fantastisch! Ze kwamen soms op gezichtshoogte aan en het waren er lekker veel. We vormden zo goed en zo kwaad als het ging twee rijen en deden een hele serie Tekki Shodan. Dit is ook een Shorei kata, waarin de korte, sterke bewegingen waar we net aan gewerkt hadden weer terug kwamen. Niet dat je dat nog terug zag, want we werden door de zee alle kanten op gesmeten. Maar we stonden elke keer weer op en ploegden vrolijk verder tot we de hele serie hadden afgewerkt.

Zoals Stefan over het werken aan karatetechnieken zei: “We practice them in Kihon, apply them in Kumite and perfect them in Kata.” Dat laatste bewaren dan maar voor de stabiele grond van de dojo.