Op 8 mei vertrokken we met zijn vieren naar Burg-Reuland in de Belgische Eiffel, voor wat een heel bijzondere Special Training (ST) zou blijken te zijn. De tocht erheen was al heel gezellig, met een lekker muziekje op zagen we het langs glijdende landschap langzaam steeds groener en glooiender worden. De woensdag is bij zomer-ST’s altijd een reisdag. Je komt uiterlijk om 22.00 uur aan, zodat je op tijd kunt gaan slapen, want het programma begint de volgende dag al heel vroeg. Om te zorgen dat we daar wel de goede energie voor zouden hebben, stopten we in Malmedy voor een heerlijke pizza. Het was leuk om alvast de culturele overgang te maken en een beetje te landen in België.
Rond 21.00 uur kwamen we aan in het Centre ViDo, waar we de komende dagen zouden trainen, eten en slapen.
De ST werd geleid door Khalid Jouhari, en Khalid en Ahmed zaten al klaar om ons te verwelkomen. Verder was het in het slaapgebouw nog helemaal stil, de rest van de groep was er nog niet. Al snel bleek dat ” de rest” slechts bestond uit nog twee anderen. Door allerlei verschillende omstandigheden waren er op het laatste moment een heleboel mensen afgevallen, en waren we maar met zijn achten. Waarvan twee voor het eerst meededen. Wauw. We keken elkaar aan en wisten toen al dat dit een bijzondere editie zou worden. Toen de groep compleet was gingen we snel slapen, de wekker zou om 04.45 uur gaan voor de eerste training.
De volgende ochtend stonden we in het donker in onze nog verse karatepakken klaar voor wat er ging komen. Naast de sportzaal lag een prachtig vers gemaaid grasveld, perfect voor het hardlopen. Het startsignaal werd gegeven, we begonnen te rennen, het was begonnen!
Toen we na de eerste training uit de gymzaal naar buiten liepen, was de zon inmiddels opgekomen en hing er een prachtige mist over het sportveld. De mooie omgeving hield zich nog even verborgen, maar aangezien we nu toch gefocust waren op het ontbijt, kon dat ook nog best even wachten.
Op de locaties waar dit soort kampen gehouden worden zien ze ons karateka’s meestal graag komen: je hebt er geen kind aan. We waarderen iedere hap eten die we kunnen krijgen, al het serviesgoed wordt na de maaltijd keurig netjes verzameld en als we niet trainen, slapen we meestal. We waren zo stil dat de schoonmaakster al een tijdje bij ons aan de slag was voordat ze een slaapkamer binnenliep en ontdekte dat er een groep lag te slapen.
Hoewel er inhoudelijk wel ruimte is voor wat eigen invulling is de volgorde van de trainingen bij de meeste Special Trainings hetzelfde. Wat het vooral uitzonderlijk maakte, was de kleine groep. We hadden hierdoor continu contact tijdens het trainen, en dat maakte maakte het extra intensief. Ook het blijven aanjagen van de energie kon je dus met minder mensen delen, we hadden elkaar allemaal nodig en even verslappen zou direct impact op de rest hebben. Dat zorgde er wel extra voor dat we een Special Training beleefde zoals die bedoeld is: steeds weer je grenzen verleggen, niet toegeven aan belemmerende gedachten, streng zijn voor jezelf en écht ontdekken wat je in je hebt. Je hebt altijd meer dan je denkt, en gek genoeg laad je jezelf juist ook weer op door dóór te gaan, alsof je steeds weer een nieuw level ontsluit. Op de momenten dat het fysiek niet meer lijkt te gaan, neemt je geest het over, en we hielpen elkaar allemaal om die juiste mindset steeds te behouden.
Het weer was op alle dagen schitterend, en we hadden tussendoor ook regelmatig tijd om daarvan te genieten. Het dorpje met de ruïne van kasteel Reuland lag op wandelafstand en het uitzicht was overal heel mooi.
Na de avond / nachttraining gingen we vaak nog eventjes samen zitten praten, met een kleine snack om de energievoorraad op peil te houden. Op laatste avond had Ahmed een verrassing: zijn vrouw had een heerlijke taart gebakken voor ons allemaal! Dat zijn bijzondere momenten; ’s nachts met je intens vermoeide lijf bij elkaar zitten, je hebt elkaar door de moeilijke fases heen getrokken, wilt dolgraag slapen, maar bent ook nog klaarwakker van alles wat je mee- en doormaakt. De enigen die zich exact hetzelfde voelen zitten nu om je heen, en je wilt nergens anders zijn.
De laatste dag brak aan, de laatste keer hardlopen, de laatste training. We sloten de Special Training af, het was volbracht! Maar het was voor een aantal mensen nog niet afgelopen: er stonden nog drie examens op het programma. Nick en Emmanuel gingen op voor hun Shodan (zwarte band) en Ahmed voor zijn Yodan (de vierde graads zwarte band). Voor het examen had Ahmed een uke (sparringpartner, of in dit geval: vliegend voorwerp) nodig, en aangezien Edward vorig jaar hetzelfde had gedaan voor Jeroen, was hij hier de perfecte kandidaat kandidaat voor. Gedurende de ST hadden hij en Ahmed af en toe al samen getraind om op elkaar ingespeeld te raken, en dat ging behoorlijk soepel. Alle drie de kandidaten legden een heel goed examen af, en alle drie zijn ze dan ook geslaagd. Felicitaties voor iedereen, en het betekent dat Dojo Utrecht er met Nick een shodan bij heeft!
Na het examen was het tijd om uit elkaar te gaan. Voor ene helft wachtten de thermen van Spa, voor de andere helft het thuisfront. Heel veel dank aan Khalid voor het leiden van de trainingen, en aan Ahmed voor zijn belangrijke aandeel in het hooghouden van de energie. Er zijn tijdens deze vier dagen stevige banden gesmeed, en we beseffen allemaal dat we een bijzondere ST hebben meegemaakt. En dat er maar acht mensen zijn die kunnen zeggen: “Die Special Training in België in ’24? Daar was ik bij!”
