Gisteren hebben Jeroen en Edward het leiden van de training handig verdeeld.
In het eerste gedeelte werkte Jeroen met ons aan het aanscherpen van onze kiba dachi, met focus op zowel de correcte vorm als op het bewegen en het maken van stoot- en traptechnieken vanuit die stand. We deden veel verschillende oefeningen vanuit kiba dachi: we testten onze houding onder druk, oefenden technieken naar opzij waarbij de heupen de beweging inzetten, en gebruikten stootkussens om feedback te krijgen op de effectiviteit van onze trappen — bijvoorbeeld of je voldoende naar voren blijft bewegen of juist terugstuitert op het moment van impact. Bij alles merkten we hoe belangrijk de juiste vorm is bij kiba dachi.
Daarna gebruikte Edward zijn judo achtergrond om met ons aan de slag met valtechnieken (ukemi). Door echt vanaf de basis te beginnen raakten we vertrouwd met het gevoel van vallen. Als Edward het laat zien, ziet het er altijd zo simpel uit, maar als je het zelf moet doen komen er toch allemaal andere impulsen naar boven. De meesten van ons hebben de neiging om toch iets te verstrakken bij het vallen, een natuurlijke neiging die net de verkeerde kant op gaat. Waar we als kleine kinderen nog goed kunnen ontspannen en ons gewoon kunnen laten vallen, raken volwassenen die gezonde reactie meestal kwijt. Dus moeten we opnieuw leren vallen, met technieken om de impact zo goed mogelijk te verkleinen. Edward liet ons vanuit verschillende uitgangsposities zien hoe we neer moesten komen en af moesten slaan, eerst zelfstandig en daarna met een duwtje van onze partner.
Toen we dat redelijk onder de knie begonnen te krijgen, gingen we verder met een voorwaartse rol, die we uiteindelijk aan elkaar schakelden tot een hele reeks rollen over een lange mat. Duizelig maar voldaan sloten we dit onderdeel af, waarna Jeroen het weer overnam met een praktijkcase: eens kijken of we het geleerde konden toepassen op Udewa. Dat is een oefening (onderdeel van de Yodan-test) waarbij je benen onder je vandaan worden gehaald en je dus goed moet kunnen vallen. Als aanvaller heb je hierbij behoorlijk wat controle over hoe stevig je de actie inzet, zodat je je kunt aanpassen aan de “valvaardigheid” van je uke.
Het was weer een mooie les in nederigheid , en een perfecte afsluiting van deze leuke training!
Begin oktober vertrokken Jeroen, Nick, Edward en Ilse naar de Special Training (ST) die georganiseerd werd door Germany Shotokan.
Na een rit met de nodige oponthoud wisten we in het uitgestorven dorpje vlak bij de trainingslocatie nog net een pizza te bemachtigen. Het lijkt inmiddels een traditie te worden om vóór een ST pizza te eten – en we kunnen dus aardig wat pizzatentjes met elkaar vergelijken. Pasquale in Radevormwald staat daarbij zeker in onze top drie. Mocht je ooit die kant op gaan: doe ze de groeten van die Hollanders die “to go” hadden besteld en toen op de stoep gingen eten omdat ze nergens een goed plekje zagen. Dat ging mooi niet door, we werden liefdevol mopperend binnengehaald, de familie werd naar buiten geveegd om ruimte voor ons te maken en we kregen bestek, servetten en het gevoel dat we bij onze Italiaanse opa en oma waren beland.
Voor de Special Training werden we in het sportcomplex ondergebracht in tweepersoonskamers, wat heerlijk luxe was. Minder kans op snurkende slaapgenoten dan in een slaapzaal, en volop ruimte voor je spullen. Heel fijn, want omdat we zoveel trainen, heb je veel plaats nodig om je natte pakken op te hangen. Hoe sneller die drogen, hoe minder funky ze worden. Daarnaast heb je vaak maar vijftien minuten om vanuit diepe slaap omgekleed en wel in de dojo te staan, en dan helpt het als alles je alles van te voren klaar-om-in-te-stappen neer kunt leggen.
De ST werd geleid door Claus Schäfer van Dojo Berlijn en liep als een geoliede machine. We hebben al vaker (bijvoorbeeld hier: https://www.shotokan-karate.nl/utrecht-leidsche-rijn/2025/03/ en hier: https://www.shotokan-karate.nl/utrecht-leidsche-rijn/2022/05/) verslag gedaan van een ST, waarin we uitlegden wat de gedachte achter dit concept is. Het trainingsschema ligt min of meer vast, dus je weet globaal wat je kunt verwachten. Toch is er, naast de focus op het aanboren van je innerlijke kracht, ook een mooie bijvangst: je leert op vele vlakken bij.
Omdat er deelnemers van verschillende dojo’s samenkomen, loopt er een schat aan kennis rond. Tussen de trainingen door is er vaak ruimte om iets toe te lichten of technische tips uit te wisselen. Ook dit keer waren er, naast Claus uiteraard, meerdere senior karateka’s aanwezig die hun inzichten deelden over technische en strategische aspecten van karate. We leerden veel over onder andere aanvallen vanuit de heupen, ademhaling, inbewegen en mentale kracht. Er werden dan ook heel wat snelle aantekeningen gemaakt tussen de sessies door.
Een ST bestaat vooral uit “train, eat, sleep, repeat”. Toch konden we op de eerste dag even wat zon meepakken tijdens een korte wandeling door het bos rond het complex. Daar stuitten we op een oorlogsmonument, wat ons een glimp gaf van de geschiedenis van het dorpje waarin we verbleven.
Daarna toch maar snel weer het bed in, om nog een uurtje slaap te pakken. Het blijft soms wel een lastige afweging: gezellig bijpraten met de karatefamilie die je niet vaak ziet, of toch verstandig op tijd naar bed gaan. Gelukkig heb je bij dit soort weken veel calorieën nodig, en zijn de gezamenlijke maaltijden een perfect moment om bij te praten.
Zelfs midden in de nacht vonden we daar een mooi moment voor in het appartement van Stefan en Claus, bij de Imbiss na de 1000 oizuki’s.
Na de laatste training op zondag was het voor een aantal deelnemers nog niet voorbij: er volgde een Dan-test: dat zijn examens voor zwarte band en hoger. Zij begonnen aan hun voorbereiding, terwijl de rest al lekker kon douchen en uitrusten.
De spanning was voelbaar, en er werd volop meegeleefd vanaf de kant. Dat de lat bij deze examens hoog ligt, bleek wel uit de resultaten: minder dan de helft van de kandidaten werd beloond met een hogere graad. De anderen kregen waardevolle aanwijzingen mee over waar ze verder aan konden werken. En hoewel dat op het moment zelf waarschijnlijk anders voelt, win je op die manier altijd. Wij zien examens als een vorm van training. Je presteert onder hoge druk, ontdekt hoe je daarop reageert en laat je beste karate zien. De feedback die je erna krijgt, helpt je sowieso groeien. Een hogere graad is daarbij meer een ijkpunt dan een eindpunt: de week erna sta je gewoon weer in de dojo, en train je weer verder.
Zoals Claus zei: “Special Training is a place where you go inside to find a stronger version of yourself and bring it out.” De hele groep heeft dat op een eigen, persoonlijke manier gedaan tijdens de vier dagen van deze ST. We nemen allemaal nieuwe inzichten mee, trainen ermee verder, en wisselen de volgende keer weer uit waar die ons gebracht hebben.
Grote dank aan Claus voor het leiden en aan Meike voor de organisatie!
