(See bottom of the page to switch to English)
Het was het vijftiende seminar, dus een speciale editie. Daarom stonden we met zijn drieëntwintigen op 14 oktober met extra enthousiasme klaar om te beginnen. Het was een gemêleerde groep van meerdere nationaliteiten, dojo’s en ervaringsniveaus, wat het altijd heel leuk maakt.
Stefan Krupers leidde het geheel zoals vanouds, en hij had dit keer als thema gekozen: “Control, break balance, throw”. In die volgorde was het programma ook opgebouwd: eerst gingen we werken aan het verkrijgen van controle. In kihon (techniek) en kata (vormen), en met verschillende interessante oefeningen werkten we tijdens de eerste training steeds verder aan een stevig geheel. Controle en effectiviteit gaan hand in hand; verlies je de controle zijn je technieken vaak ook niet meer effectief. Bijvoorbeeld: bij het maken van een oizuki is je intentie om je tegenstander door de muur heen te stoten, maar als je daarbij in je enthousiasme helemaal voorover gaat leunen, gaat het niet werken. Of, zoals Stefan zei, ” There is an end to an oizuki.” De kunst zit hem erin om te leren de beweging zodanig te maken dat je stoot een zo groot mogelijke impact heeft, en hoe beter je techniek is, hoe minder kracht dat kost. Heel interessant om met deze focus aan de slag te gaan, ook tijdens de kata’s.
De lunch was in het Wapen van Bunnik, een restaurantje dat er precies zo uitziet als je je bij een “Wapen van…” voorstelt. Heel veel dorpen hebben iets dat erop lijkt, met een soort oud-Hollandse gezelligheid, en die van Bunnik is al jaren onze vaste lunch-stek. Even bijpraten, want daar was nog niet zoveel gelegenheid voor geweest.
In de middag gingen we weer een stap verder met het thema, en werkten we in kumite aan zowel controle als het verstoren van de balans. We maakten als laatste onderdeel van de training een start met een werptechniek die we later tijdens de buitentraining op zondagochtend mooi op het zachte gras konden gaan oefenen. Voor nu stopten we bij de cliffhanger, vlak voor de worp, en besteedden veel aandacht aan het verstoren van de balans van de tegenstander. Als je dat goed doet, is het werpen daarna een peulenschil.
Na de training gingen we naar de jeugdherberg, waar we ook dit jaar weer zouden slapen, eten en borrelen. De kamers werden verdeeld, de bedden alvast opgemaakt en de natte pakken over alle beschikbare oppervlakten opgehangen: het vaste kenmerk van een karatekamp. Bij het eten, wat behalve lekker vooral VEEL moet zijn bij dit soort gelegenheden, was het weer heel gezellig. Dat was ook het moment waarop de speciale verrassingsactiviteit voor die avond werd aangekondigd. Normaal hebben we in de avond een volgende karatetraining gegeven door Stefan, maar wegens het feit dat dit het 15e seminar was, wilden we iets anders dan anders doen. Had Stefan ook eens een avondje vrij. Om wel bij de martial arts te blijven maar eens een andere kant van de medaille te belichten, hadden we Patrick Baas gevraagd om een workshop Kobudo te geven.
Het werd een leuke en leerzame avond, waarin we zelf mochten kiezen welke van de wapens die Patrick had meegenomen we behandeld wilden hebben. Het werden in eerste instantie de staf (Bo) en het zwaard (Boken). Patrick vertelde dat het trainen met dit soort wapens vroeger ook bij karate hoorde, maar dat dit tegenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend is. Het was leuk om eens te werken aan technieken met een wapen, en te voelen wat het effect is als iemand je armen in een knoop draait met een staf. Patrick legde ook uit hoe hij tijdens een training wel eens een oefening met een wapen gebruikt als opzet naar het aanleren van een techniek met de lege hand, ze zijn soms heel direct verbonden. Tussentijds demonstreerde hij met zijn assistent Tom een aantal technieken die voor ons nog een stapje te ver gingen, maar leuk om een klein stukje te te zien van wat er allemaal nog meer mogelijk was. Hij liet daarna het gebruik van de andere wapens zien die hij had meegenomen, waarna we op verzoek van de groep ook nog met de nunchaku’s aan de slag gingen. Daar kregen we vooral een mooie demonstratie van hoe snel volwassen mannen weer in kleine jongetjes kunnen veranderen, dit wapen sprak duidelijk direct tot te verbeelding. We kregen een aantal bewegingen op die we konden gaan oefenen, om een eerste stap te maken in het onder controle krijgen van dit wapen. De thema’s van “control, break balance, throw” kwamen op hun eigen manier tijdens deze workshop ook weer terug, het zijn heel belangrijke pijlers van martial arts in het algemeen.
Daarna waren we toe aan de borrel, dit jaar gehouden in een van de slaapkamers. Gezellig, een soort schoolkampgevoel met een muziekje uit een telefoon en een berg lekkers in het midden. De karateka’s van dojo Haan (Dld.) hadden nog een speciaal gemaakte Duitse koek en feestelijke drank meegenomen, heel attent en super lekker!
Als klap op de vuurpijl was daar nog de chocoladetaart, die de vrouw van Stefan had gebakken. Die taart is beroemd binnen onze organisatie, en zo enorm heerlijk dat er gejuich klinkt als Stefan hem bij zich heeft.
De volgende ochtend waren we weer vroeg op, om nog in het donker onder een prachtige sterrenhemel te trainen in het veld naast de slaapzaal. Het is altijd heel bijzonder om in stilte te trainen in de vrije natuur, terwijl de dag langzaam begint. De grond was lekker zacht, waardoor we mooi verder konden gaan met de worpen. De oudgedienden weten dat het heel handig is om een extra pak mee te nemen voor deze training, want je komt er flink bemodderd uit, maar het is het waard.
Een warme douche, een heerlijk ontbijt en een relaxmomentje verder, was het tijd om onze spullen te pakken en naar de dojo te vertrekken voor de laatste twee onderdelen.
Eenmaal in de zaal begonnen we met de training die voorbereidt op de kyu-tests. De groep werd in drie groepen ingedeeld, waarbij de witte en bruine banders iedere een paar 1e graads blackbelts toegewezen kregen om ze door het programma te leiden. Zo konden ze zich goed voorbereiden, en eventueel nog wat puntjes op de i zetten voor zichzelf. De hogere blackbelts gingen aan de slag met hun eigen examenstof, gebruik makend van de luxe dat er twee yodans (4e graads blackbelts) waren om ze te helpen.
De kyu-tests waren natuurlijk spannend, maar alle deelnemers lieten hele goede dingen zien. Voor bijna iedereen betekende dat dat ze een hogere graad kregen. Als dat niet zo is, is dat overigens ook een normaal deel van het proces. Soms klopt de graad die je hebt gewoon nog bij je, en heb je een paar dingen waar je verder aan te werken hebt voor de volgende stap. Gewoon doortrainen, dan komt het een volgende keer. En daarna train je ook gewoon weer door.
We rondden de 15e editie van het seminar in Bunnik af met een bedankje voor Stefan, die ons al zo vaak getraind, begeleid en geïnspireerd heeft tijdens deze seminars. Daarna ging iedereen weer voldaan op huis aan. Er zijn behoorlijk wat foto’s en filmpjes gemaakt, dus we kunnen nog lang nagenieten!
