Eerder dit jaar ontving Dojo Utrecht van Alex Guillen van Suisse Shotokan Karaté (SSK) een bijzondere uitnodiging. Hij zou eind oktober een seminar organiseren in de Shotokan Ohshima Dojo in Santa Barbara, en nodigde ons uit om daarbij aan te sluiten. Dit is de Home Dojo van onze organisatie en naast de dojo woont Ohshima Sensei, de oprichter van SKA en een directe leerling van Gichin Funakoshi. Dit was dus een uitgelezen kans die we uiteraard met beide handen wilden aangrijpen, en op 29 oktober 2023 vertrokken we met een kleine delegatie richting Amerika. Na een soepele reis landden we ’s avonds in LA, waarna we de huurauto ophaalden en naar het Samesun hostel in Venice Beach reden.
De ochtend erna was het opstaan in Venice Beach een cadeautje op zich: zon, zee, strand en een heerlijk relaxte sfeer gaven ons een warm welkom. Na een fijne strandwandeling en een kop koffie op een terrasje in de zon stapten we in de auto om naar Carpinteria (of Carp, zoals ze zelf zeggen) te gaan. Motel 6 South was daar voor de rest van de week ons thuis, een prima uitvalsbasis met winkels, horeca en strand allemaal op loopafstand.
De volgende dag was Jeroen jarig, en Santa Barbara leek ons een mooie plek om je verjaardag te vieren. We gingen naar de Santa Barbara Mission en het Presidio, keken wat rond, genoten van wat hapjes en drankjes en sloten af met een korte hike naar een prachtig uitkijkpunt in Eling park.
Het was Halloween, leuk om eens te zien hoe dat in Amerika gaat. Hoewel het vrij rustig bleef zag je wel op de gekste plekken opeens iemand in kostuum. Zo werd de museumshop in de Mission gerund door een (bloedserieuze) Luigi van Mario Bros, en liep in een uitgestorven woonwijk midden overdag opeens een Deadpool langs.
Op woensdag was het moment daar: we gingen naar de Shotokan Ohshima Dojo! Een plek die voor twee van de drie tot dan toe alleen bekend was van YouTube en de SKA website, dus heel bijzonder om daar opeens zelf te gaan trainen. Voordat we het terrein opreden ontmoetten we de rest van de groep, die verder volledig uit mensen van SSK bestond. Toen was het zover en zwaaide het hek open, zodat we de langverwachte eerste blik op de dojo konden werpen.
Wat een prachtige plek! Het terrein kijkt uit over de zee, en wordt duidelijk met veel liefde en aandacht onderhouden. De dojo zelf is een prachtige combinatie van klassiek en modern, in elke hoek valt iets moois te zien aan het ontwerp. We kregen de eerste training van Alex Guillen, die al aangaf dat het zomaar zou kunnen dat Ohshima Sensei nog even langs zou komen aan het eind. Aangezien een ontmoeting met Ohshima Sensei voor ons allemaal een heel belangrijk onderdeel van deze reis was, was dat meteen een nogal spannende mededeling.
Tijdens ippon kumite voelden degenen die met hun rug naar de deur opgesteld stonden ineens dat er iets veranderde in de sfeer. Het werd stiller en de ogen van hun tegenstanders schoten steeds naar iets dat er achter hen gebeurde. Het was uiteraard duidelijk: Ohshima Sensei was binnengekomen. Het was indrukwekkend om hem in levende lijve te zien. Inmiddels op leeftijd, maar in zijn blik zag je nog steeds die immense kracht. Nadat hij ons een tijdje had zien trainen kregen gaf hij ons een aantal waardevolle inzichten mee en konden we kort nog wat dingen aan hem vragen. Toen het voor hem tijd was om te gaan, hadden we een lunchpauze waarin we deze ervaring even konden laten zakken. Voor de meesten was het de eerste keer dat ze in deze dojo trainden en Sensei ontmoetten, dus er was veel om over te praten met elkaar.
Na de tweede training gingen we met de hele groep richting een brouwerij/kroeg voor de nazit. Blijkbaar was duidelijk hoe gezellig we het samen hadden, want een wildvreemde betaalde een rondje bier voor de hele groep omdat hij vond dat we zo’n goede “vibe” uitstraalden. Die borrel liep naadloos over in het diner, waarna de eerste trainingsdag erop zat.
Op de tweede trainingsdag leidde Alex weer beide trainingen, met als bijkomend voordeel dat hij voort kon bouwen op wat we de dag ervoor gedaan hadden. Het is luxe om op die manier een aantal thema’s uitgebreider uit te kunnen werken en de trainingen waren heel interessant. De dojo heeft aan de kant van de zee een glazen buitenwand, en de houten panelen van de ruimte zelf kunnen open, waardoor je de hele tijd geconfronteerd wordt met de schoonheid van de omgeving, wat extra inspirerend werkt.
Op de derde trainingsdag werden de trainingen geleid door Norman Welch, de shihan van Canada Shotokan Karate. John Teramoto, de shihan van SKA kwam kijken, ook al zo’n beroemdheid voor ons, heel leuk om deze mensen te kunnen ontmoeten en aanwijzingen van ze te krijgen. Die avond werden we door Sensei getrakteerd op een diner in de residence naast het dojo terrein, waar ook nog een aantal andere mensen van SKA zouden komen, heel leuk. Alex raadde ons aan om in afwachting daarvan bij de dojo te blijven en de zonsondergang daar te bekijken. Terwijl het licht langzaam goudkleurig werd, kwam Sensei naar buiten en nam uitgebreid de tijd om met ons te praten. Uiteindelijk werd er een stoel voor hem in het gras gezet en gingen we in een kring om hem heen zitten om verder te praten. Het was super indrukwekkend om daar in die vredige setting naar hem te kijken en te luisteren, met als achtergrond die prachtige dojo en daarboven de knalblauwe lucht. We mochten alles vragen wat we wilden en hij gaf uitgebreid antwoord. Toen het tijd was om te gaan eten namen we afscheid en keken we elkaar ongelovig aan. Wat hadden we net meegemaakt? Alex verwoordde het uiteindelijk goed met:” It doesn’t get any better than this.” Het diner daarna was enorm gezellig en het was heel leuk om bijvoorbeeld van John nog meer te horen over de geschiedenis, principes en gedachten van Shotokan Karate of America, waar we allemaal deel van uitmaken.
Op zaterdag was er een Yodan training, geleid door John Teramoto. Er waren ook een stuk of twintig Godans en de juniors mochten bij wijze van uitzondering kijken, dus het was heel interessant voor iedereen. Ook bij deze training kwam Ohshima Sensei kijken, wat de training nog een extra lading gaf. Als kers op de taart moesten alle Yodans aan het eind hun favorite kata individueel aan Ohshima Sensei laten zien, wat zo’n beetje de ultieme test is van in hoeverre je onder druk kunt presteren.
Hierna was het voor ons weer tijd om terug te gaan naar huis. Nog vol van de indrukken, ervaringen en inspiratie vlogen we terug naar Nederland, waar het volop herfst was en de wereld intussen gewoon had doorgedraaid. Het was heel bijzonder om deze reis met elkaar te maken, het was een ervaring om nooit te vergeten. We hadden geluk dat we deze gelegenheid kregen en we zullen zoveel mogelijk overdragen wat we hebben meegenomen!
