Shotokan Karate Utrecht – Leidsche Rijn

Omdat de Special Training op 12-13 maart niet door kon gaan, maar we toch iets met dat weekend wilden doen, hadden Jeroen, Stefan en Paul op zaterdag alsnog een gezamenlijke training georganiseerd. Dojo’s Enschede, Den Haag, Utrecht en Antwerpen waren vertegenwoordigd, en vol energie gingen we aan de slag.

Paul Tabe leidde de training met als overkoepelend thema: De juiste spirit. Met welke mentale instelling sta je in de training, maar ook daarbuiten? Is je geest sterk genoeg om iedere tegenstander tegemoet te kunnen treden? Hierbij gaat het absoluut niet over agressie, het eerste doel is altijd om niet te vechten. Maar als het onvermijdelijk is en jij of iemand die je na is wordt bedreigd, moet je in staat zijn de agressor uit te schakelen om jezelf of de ander in veiligheid te kunnen brengen. Of je die mentale kracht hebt, is direct zichtbaar in je ogen. Daaraan ziet de ander gelijk of je twijfelt, of bang bent, of volledig klaar om tot het uiterste te gaan, hoe groot de tegenstander ook is.

Bij elke training zijn we behalve met het leren van correcte techniek, tegelijk bezig met het ontwikkelen van de juiste mindset, het mentaal kunnen trotseren van de aanvaller. Natuurlijk ben je buiten de dojo vrienden, maar we kunnen elkaar alleen helpen de juiste mentale instelling te krijgen als we dit tijdens het trainen heel serieus nemen. In het Japans zeg je voordat je met elkaar gaat sparren “Yoroshiku onegaishimasu”, wat in dit geval zoveel betekent als “Help me alsjeblieft”. Hierbij gaat het ook om hulp bij dit mentale gedeelte van het sparren. Dit doe je bijvoorbeeld door de ander constant strak aan te kijken, elkaar met volledige intentie  aan te vallen, en de ander zo stevig mogelijk uit te dagen. Als je tussendoor steeds ontspant, of gaat praten of lachen, train je dit heel belangrijke aspect van karate niet, en daarmee help je de ander dus ook niet.

Het aanboren van je eigen interne kracht trainen we ook door het doen van een Special Training. Zie hier voor een uitleg en hier voor een uitgebreid verslag van zo’n training. Deze trainingen zijn zo intensief dat je geest het op een bepaald moment van je lichaam overneemt. Hierbij voelen alle deelnemers dat ze vele malen meer kracht hebben dan ze denken, en die kracht nemen ze vervolgens weer mee naar de trainingen in de dojo. Dit is steeds weer een heel sterke en bijzondere ervaring die lastig te evenaren is. Daarom koos Paul als vorm voor vandaag voor een mini-Special Training. Drie uur een aantal van de vormen doen die we normaal tijdens die dagen doen. Weliswaar hadden we niet de tijd voor dezelfde frequentie per onderdeel, maar we konden wel vanaf het begin werken met de juiste intentie. De juiste intensiteit bij de kiai’s, de juiste scherpte van iedere afzonderlijke techniek, de juiste mentale focus bij zowel kihon, kumite als kata.

Algauw vielen de eerste zweetdruppels en werd ieders ademhaling hoorbaar zwaarder. Paul besteedde naar aanleiding daarvan tussendoor ook aandacht aan het ademen op de correcte manier: diep en vanuit de buik, zodat je niet omhoog komt met je lichaam en te oppervlakkig gaat ademen. Niet makkelijk, wel trainbaar op momenten als dit.  

Iedereen voelde het groeien van de juiste spirit, de kiai’s werden steeds luider en het gevoel in de groep steeds groter, totdat Paul constateerde dat hij de juiste spirit hier in de groep terugzag. Zelf trokken we de conclusie dat dit iets is waar we met elkaar scherp op moeten blijven, om het in stand te houden en door te geven.

Tijdens het laatste gedeelte splitste de groep zich op, waarbij de blackbelts met Stefan aan de slag gingen en Paul de juniors meenam om een aantal technische dingen die hem waren opgevallen te behandelen.

De feestelijke afsluiter bestond uit twee delen. Als eerste werden we getrakteerd op echte karate koekjes, gebakken door de dochter van Edward. Grappig om na de intense training nu vrolijk koekjes met elkaar te staan vergelijken, ze waren zo leuk (en lekker)!

Daarna lunchten we gezamenlijk bij Venster in Leidsche Rijn, een supergezellige locatie en een perfecte afsluiter van het programma. Ontzettend jammer dat Jeroen het wegens Corona moest missen. Een heel goede reden om snel weer zo’n gezamenlijke training te organiseren!

– Door Edward

In het weekend van 19 en 20 februari namen we deel aan de Technische Stage onder leiding van Khalid Jouhari. Hij is de sensei van de dojo in Brussel-Wolluwé en shihan van België, Marokko én Nederland. Naast de dojo uit Brussel-Wolluwé, deden ook de dojo uit Namen van Ahmed Ahkim en dojo Shin Dojo Kan van Hervé Biernaux mee aan deze stage.

In één auto vertrokken we met z’n vieren richting Louvain-La-Neuve: eindelijk weer een gelegenheid om met anderen meerdere trainingen te volgen en nieuwe mensen te ontmoeten! Op zaterdag lag de focus op ‘kihon’, de basistechnieken zoals stoten, weringen en traptechnieken. Dit was een goede voorbereiding voor de deelnemers die de stage op zondag zouden afsluiten met een bandexamen. Oefeningen met bijzondere combinaties en voetenwerk maakte het programma op zaterdag voor iedereen uitdagend!

Tijdens de gezamenlijke lunch en de borrel in het centrum van Louvain-La-Neuve na afloop was er volop gelegenheid om elkaar te ontmoeten beter te leren kennen. Nadat de Belgische deelnemers ’s avonds huiswaarts keerden, konden de Nederlandse deelnemers genieten van de Belgische keuken. De aanblik van de twee hele speenvarkens zal ons nog lang heugen! Maar deze herinnering zal in de loop der jaren vast en zeker nog mythischere proporties krijgen!

Zondag konden we bogen op onze de nieuwe vriendschappen tijdens de kumite-training: heerlijk om weer eens tegenover nieuwe sparringpartners je kunsten en technieken te kunnen oefenen! We sloten de ochtendtraining af met het kata Jion, waarna we weer naar Nederland vertrokken. Heerlijk om zo een heel weekend op karate te kunnen focussen en om inspiratie op te doen!

Afgelopen zaterdag mochten we ons weer verzamelen in Bunnik voor het tweedaagse Technical Seminar, geleid door Stefan Krupers. Na twee jaar wachten was het weekend eigenlijk al geslaagd toen we de bekende gymzaal en de “collega’s” van andere dojo’s weer zagen. Vanwege allerlei omstandigheden waren we deze keer met een veel kleiner aantal mensen, waardoor we ook tussen de trainingen door alles steeds als gehele groep deden. Dat gaf een prettige hechtheid en zorgde ervoor dat je elke volgende training nog helemaal aan elkaar gewend was, waardoor we snel verder konden werken vanaf waar we gebleven waren.

Hoewel het programma voor een deel was opgebouwd uit onderdelen speciaal gericht op juniors (alles lager dan blackbelt is junior, ongeacht leeftijd), dan wel op seniors, kon iedereen uiteraard uit elke training heel veel halen. Door de vele persoonlijke aanwijzingen van Stefan en doordat hij de groep af en toe opsplitste hadden we allemaal ruim voldoende stof om op maat lekker aan te kunnen werken. De sfeer was daarbij zoals altijd: opbouwend en veilig, maar constant prikkelend om jezelf en de anderen uit te blijven dagen en er het meeste uit te halen.

De gezamenlijke maaltijden en de borrel op zaterdagavond gaven ons ruim te gelegenheid om de banden weer verder aan te halen en een prachtige serie sterke verhalen uit de SKA geschiedenis te horen. Even was ik nog bang dat er de volgende dag bij de kyu test een overhoring zou komen, want Stefan zei dat het vroeger op examens gebruikelijk was om kennis over de organisatie te testen, en ik weet dat hij ons graag scherp houdt. Maar het was heerlijk om naar te luisteren met een hapje en een drankje en je bed op kruipafstand voor als je instortte.

De volgende dag startten we met het hardlopen rond het weiland naast de slaapzalen, gevolgd door een korte training. Dat doen we altijd nogal vroeg zodat het nog donker is, en we werden bijgelicht door een heldere maan en een heleboel sterren. De zonsopgang die volgde was prachtig, en het ontbijt daarna smaakte extra lekker.

De training op zondagochtend is meteen de voorbereiding voor de kyutest. Dat is het examen voor alle graden onder shodan, de zwarte band. Door de pandemie was het voor sommigen twee jaar geleden sinds ze een examen konden doen, en fijn om te kunnen horen op welk niveau ze na die periode van niet/half/wel trainen stonden. Spannend om weer eens voor de tafel te staan, en soms lastig om niet alles wat je net tijdens het seminar had geleerd te willen toepassen. Dat heeft meestal veel meer tijd nodig, veel aanwijzingen waren ook gepaard gegaan met “dit is voor na je kyutest”. Voor de meesten gold dat ze in de afgelopen periode naar het volgende niveau hadden weten te groeien, dus er waren veel blije gezichten na afloop. Voor Dojo Utrecht is het meest zichtbare resultaat dat Olof zijn dik verdiende bruine band haalde. Hij zal dus geen nieuwe sparringpartners onprettig meer kunnen verrassen met zijn misleidende witte band.  

Toen we de seniors achter de tafel na afloop van het examen van hun ijskoude stoeltjes hadden losgebikt, namen we hartelijk afscheid van elkaar. Wat heerlijk dat het seminar weer kon, we hadden dit soort events enorm gemist. Wat de toekomst ook brengt: deze hebben we!

Tijdens de lockdown sprongen diverse dojo’s van SKA wereldwijd onmiddellijk in met het aanbieden van online trainingen. Het was ontzettend fijn om contact te kunnen houden met elkaar en ondanks de uitdagende situatie toch door te kunnen trainen. Het bijkomende voordeel was dat we zelfs intensiever contact hadden met sommige takken van onze karatefamilie dan ooit, omdat de online trainingen open waren voor dojo’s uit alle landen. Het was bijvoorbeeld heel leuk om wekelijks te trainen met onze vrienden uit dojo Haan in Duitsland. Zij organiseerden naast de wekelijkse trainingen ook gasttrainingen van godan Joel Blakely in Amerika, en we konden ook met een grote groep vanuit zes landen aan de kata Kwanku werken met godan Alex Guillen in Zwitserland. Knap hoe zowel Joel als Alex de training persoonlijk en interactief wisten te maken ondanks de grote groepen.

Hoe fijn deze mogelijkheden ook waren, na de laatste persconferentie werd het nog beter: we mogen weer buiten sporten! In groepjes van maximaal vier zijn we weer twee maal wekelijks terug in de Vlinderhof in het Maximapark. Het weer maakt de outdoor dojo elke keer anders, het varieert van zon, via regen en natte sneeuw terug naar zon, en dat soms allemaal binnen één training. Maar zodra je eenmaal begonnen bent maakt dat allemaal niets uit. Je bent snel warm door de training, en het decor wordt elke keer weer mooier nu de lente in de Vlinderhof begonnen is. Wat is het heerlijk om elkaar weer live te zien en te horen tijdens het trainen!

De eerste evenementen beginnen weer voorzichtig voor het najaar in de agenda te komen, uiteraard onder voorwaarden en alleen als, enzovoort. Goed om te zien hoe we de banden allemaal hebben vastgehouden, steeds gekeken hebben naar wat er wèl kon en nu de blik weer voorzichtig richten op de toekomst. Als het bij karate niet gaat over een doel maar om de weg ernaartoe, is dit een wel heel bijzonder stukje van de route.

Na een tijdje ons toevlucht te hebben genomen tot online trainen, mochten we half mei eindelijk weer live! Weliswaar nog niet in onze eigen Dojo, maar Jeroen heeft een prachtige buitenlocatie gevonden waar we makkelijk met voldoende afstand tot elkaar kunnen trainen. De Vlinderhof in het Máximapark is voor de komende tijd onze outdoor Dojo.

Deze idyllische locatie lijkt tot nu toe alleen maar voordelen te bieden: het is heerlijk om in de buitenlucht te trainen, het zachte gras voelt lekker aan je voeten en is op een fijne manier anders dan een gladde vloer. Draaien, je balans houden, allemaal net een beetje anders dan binnen. Als je tussendoor even een paar tellen op adem staat te komen komt er vaak net een verkoelend windje langs dat je weer oppept, heerlijk! We zien konijntjes huppelen, horen de vogels fluiten, en trainen ondertussen lekker verder, wij houden het hier nog wel een tijdje vol!

Vorig weekend verplaatste onze zaterdagtraining zich van Utrecht naar Antwerpen. Omdat Paul, de dojoleider van Antwerpen, tijdelijk in het buitenland is, hadden de anderen daar aan Jeroen gevraagd of hij eens een training wilde komen geven. Een mooie gelegenheid om elkaar weer te zien en samen te trainen, dus afgezien van vier Utrechters sloten zich ook een aantal karateka uit Den Haag zich aan.

De Antwerpse dojo was nog eens iets anders dan onze standaard gemeentegymzaal-met-groene-vloer. Een knusse zaal met nostalgisch boogplafond en een doorleefde houten vloer gaven de indruk dat daar in de loop der jaren al veel bloed, zweet en tranen (van de gymklassen dan hè, uiteraard niet van ons. Dus.) vergoten waren.

Dat daar in elk geval nog wat zweet bij zou komen werd al snel duidelijk toen de training begon met kihon in een stevig tempo en met volle energie. De akoestiek was nogal sfeerverhogend; de kiai’s kaatsten tegen de muren en het plafond en gaven een galm alsof de groep vijf keer zo groot was. Mooi om in die sfeer te werken aan de juiste vorm en timing van stoten en blocks.

Ippon-, sanbon- en jiyu kumite vormen de rest van het programma, waarbij bij een aantal de vonken er flink vanaf vlogen.

Maar zoals gebruikelijk ging alles in een goede sfeer en waren we vooral samen aan het werk. Van iedereen leerde je wel iets dat je in de volgende ronde weer kon meenemen. 

Na afloop gingen we met zijn allen lunchen met heerlijke pizza. Van die echte italiaanse met dunne bodem, precies wat we allemaal nodig hadden! Fijn om nog even rustig te kunnen bijpraten, daar waren we nog niet aan toegekomen.Toen de after training and lunch dip toesloeg, namen we afscheid en begonnen aan de terugreis. Jeroen was zo vriendelijk om behalve het leiden van de training ook nog het vervoer op zich te nemen, dus de anderen konden een beetje rozig voor zich uitstaren en nagenieten. Het heeft altijd iets van een leuk familiebezoek, deze uitstapjes naar elkaars dojo, hopelijk staat er snel weer eentje in de agenda.

Waarschijnlijk is het eerstvolgende treffen de Special Training in Enschede in maart, waarover later ongetwijfeld meer!