Shotokan Karate Utrecht – Leidsche Rijn

Afgelopen weekend hebben we de jaarlijkse Beachtraining gehouden, waarbij karateka’s uit verschillende steden – Enschede, Den Haag, Utrecht en Antwerpen – bijeenkwamen voor een  trainingssessie op het strand.

De natuur zorgde voor een perfecte sfeer: donkere wolken wisselden af met stralende zonnestralen en creëerden een magisch spel van licht op het zand en de zee. Ondanks de natte start van de dag hielden we het gelukkig droog, wat ons de mogelijkheid gaf om volop te trainen in de frisse zeelucht.

Het vochtige zand bleek een uitdagende ondergrond te zijn, vooral voor onze standen en balans. Elke techniek moest met extra focus worden uitgevoerd om niet weg te glijden of je stabiliteit te verliezen. Dit was een leerzame uitdaging die ons dwong om nóg bewuster te bewegen en onze kracht te verdelen over het lichaam.

Het eerste deel van de training stond in het teken van technieken uit Ten no Kata. De moeilijkheidsgraad werd langzaam opgevoerd, wat ervoor zorgde dat iedereen scherp bleef en we met volle energie en concentratie aan het werk waren. Vervolgens splitsten we de groep op in twee delen: de zwarte banden in de ene, en alle andere banden in de andere. Deze opzet bood iedereen precies de uitdaging die bij hun niveau paste. De zwarte banders gingen bijvoorbeeld aan de slag met nagewaza (werptechnieken), waarbij het strand de perfecte ondergrond bood – met alle ruimte en het zachte zand konden we voluit oefenen.

Zoals gewoonlijk sloten we de training af met Tekki’s (kata) in de zee. Dit is altijd een hoogtepunt, maar deze keer was het extra leuk door de hoge, stevige golven die ons telkens weer omvergooiden. Het was wij tegen de zee, maar het was wel snel duidelijk wie er sterker was; de meesten van ons hebben de zeebodem vrij goed van dichtbij kunnen bekijken. Het gelach en de energie waren aanstekelijk, en het zorgde voor een heerlijke afsluiter. Deze Beachtraining heeft wederom laten zien dat trainen in de natuur, met de elementen als extra uitdaging, een onvergetelijke en waardevolle ervaring is voor elke karateka. Heel veel dank aan Jeroen voor het leiden van de training!

Na afloop verzamelden we ons met de verschillende familieleden die waren meegekomen voor een gezamenlijke lunch. Het was een mooie gelegenheid om niet alleen als karateka’s, maar ook als vrienden en familie samen te komen en de ervaring van de dag te delen. De zon was inmiddels helemaal doorgebroken en de zomerse sfeer zorgde ervoor dat we lekker lang bleven hangen voordat we allemaal rozig en voldaan weer naar huis reden. Het nieuwe trainingsseizoen is begonnen!

-Door Edward

Op 8 mei vertrokken we met zijn vieren naar Burg-Reuland in de Belgische Eiffel, voor wat een heel bijzondere Special Training (ST) zou blijken te zijn. De tocht erheen was al heel gezellig, met een lekker muziekje op zagen we het langs glijdende landschap langzaam steeds groener en glooiender worden. De woensdag is bij zomer-ST’s altijd een reisdag. Je komt uiterlijk om 22.00 uur aan, zodat je op tijd kunt gaan slapen, want het programma begint de volgende dag al heel vroeg. Om te zorgen dat we daar wel de goede energie voor zouden hebben, stopten we in Malmedy voor een heerlijke pizza. Het was leuk om alvast de culturele overgang te maken en een beetje te landen in België.

Rond 21.00 uur kwamen we aan in het Centre ViDo, waar we de komende dagen zouden trainen, eten en slapen.

De ST werd geleid door Khalid Jouhari, en Khalid en Ahmed zaten al klaar om ons te verwelkomen. Verder was het in het slaapgebouw nog helemaal stil, de rest van de groep was er nog niet. Al snel bleek dat ” de rest” slechts bestond uit nog twee anderen. Door allerlei verschillende omstandigheden waren er op het laatste moment een heleboel mensen afgevallen, en waren we maar met zijn achten. Waarvan twee voor het eerst meededen. Wauw. We keken elkaar aan en wisten toen al dat dit een bijzondere editie zou worden. Toen de groep compleet was gingen we snel slapen, de wekker zou om 04.45 uur gaan voor de eerste training.

De volgende ochtend stonden we in het donker in onze nog verse karatepakken klaar voor wat er ging komen. Naast de sportzaal lag een prachtig vers gemaaid grasveld, perfect voor het hardlopen. Het startsignaal werd gegeven, we begonnen te rennen, het was begonnen!

Toen we na de eerste training uit de gymzaal naar buiten liepen, was de zon inmiddels opgekomen en hing er een prachtige mist over het sportveld. De mooie omgeving hield zich nog even verborgen, maar aangezien we nu toch gefocust waren op het ontbijt, kon dat ook nog best even wachten.

Op de locaties waar dit soort kampen gehouden worden zien ze ons karateka’s meestal graag komen: je hebt er geen kind aan. We waarderen iedere hap eten die we kunnen krijgen, al het serviesgoed wordt na de maaltijd keurig netjes verzameld en als we niet trainen, slapen we meestal. We waren zo stil dat de schoonmaakster al een tijdje bij ons aan de slag was voordat ze een slaapkamer binnenliep en ontdekte dat er een groep lag te slapen.

Hoewel er inhoudelijk wel ruimte is voor wat eigen invulling is de volgorde van de trainingen bij de meeste Special Trainings hetzelfde.  Wat het vooral uitzonderlijk maakte, was de kleine groep. We hadden hierdoor continu contact tijdens het trainen, en dat maakte maakte het extra intensief. Ook het blijven aanjagen van de energie kon je dus met minder mensen delen, we hadden elkaar allemaal nodig en even verslappen zou direct impact op de rest hebben. Dat zorgde er wel extra voor dat we een Special Training beleefde zoals die bedoeld is: steeds weer je grenzen verleggen, niet toegeven aan belemmerende gedachten, streng zijn voor jezelf en écht ontdekken wat je in je hebt. Je hebt altijd meer dan je denkt, en gek genoeg laad je jezelf juist ook weer op door dóór te gaan, alsof je steeds weer een nieuw level ontsluit. Op de momenten dat het fysiek niet meer lijkt te gaan, neemt je geest het over, en we hielpen elkaar allemaal om die juiste mindset steeds te behouden.

Het weer was op alle dagen schitterend, en we hadden tussendoor ook regelmatig tijd om daarvan te genieten. Het dorpje met de ruïne van kasteel Reuland lag op wandelafstand en het uitzicht was overal heel mooi.

Na de avond / nachttraining gingen we vaak nog eventjes samen zitten praten, met een kleine snack om de energievoorraad op peil te houden. Op laatste avond had Ahmed een verrassing: zijn vrouw had een heerlijke taart gebakken voor ons allemaal! Dat zijn bijzondere momenten; ’s nachts met je intens vermoeide lijf bij elkaar zitten, je hebt elkaar door de moeilijke fases heen getrokken, wilt dolgraag slapen, maar bent ook nog klaarwakker van alles wat je mee- en doormaakt. De enigen die zich exact hetzelfde voelen zitten nu om je heen, en je wilt nergens anders zijn.

De laatste dag brak aan, de laatste keer hardlopen, de laatste training. We sloten de Special Training af, het was volbracht! Maar het was voor een aantal mensen nog niet afgelopen: er stonden nog drie examens op het programma. Nick en Emmanuel gingen  op voor hun Shodan (zwarte band) en Ahmed voor zijn Yodan (de vierde graads zwarte band). Voor het examen had Ahmed een uke (sparringpartner, of in dit geval: vliegend voorwerp) nodig, en aangezien Edward vorig jaar hetzelfde had gedaan voor Jeroen, was hij hier de perfecte kandidaat kandidaat voor. Gedurende de ST hadden hij en Ahmed af en toe al samen getraind om op elkaar ingespeeld te raken, en dat ging behoorlijk soepel. Alle drie de kandidaten legden een heel goed examen af, en alle drie zijn ze dan ook geslaagd. Felicitaties voor iedereen, en het betekent dat Dojo Utrecht er met Nick een shodan bij heeft!

Na het examen was het tijd om uit elkaar te gaan. Voor ene helft wachtten de thermen van Spa, voor de andere helft het thuisfront. Heel veel dank aan Khalid voor het leiden van de trainingen, en aan Ahmed voor zijn belangrijke aandeel in het hooghouden van de energie. Er zijn tijdens deze vier dagen stevige banden gesmeed, en we beseffen allemaal dat we een bijzondere ST hebben meegemaakt.  En dat er maar acht mensen zijn die kunnen zeggen: “Die Special Training in België in ’24? Daar was ik bij!”

In de stromende regen reden we vanmorgen met zijn vijven naar Haan (Dld.), waar Shotokan Karate Haan hun jaarlijkse kyu test zou houden. Daar aangekomen kleedden we ons snel om, begroetten uitgebreid onze vrienden uit Haan en Enschede, en namen toen onze posities in bij de line up. Het was een mooie groep van zo’n twintig mensen: omdat deze kyu test altijd voorafgegaan wordt door een training, is het ook interessant voor mensen die helemaal geen examen gaan doen. Na een gezamenlijk kihon gedeelte splitste de groep zich dan ook op in tweeën. De examenkandidaten gingen verder met de voorbereiding van hun examenprogramma, en de blackbelts gingen aan de slag met jiyu ippon kumite en Jutte.

Tussen de training en de kyu test in was er een korte pauze waarin we genoten van de lekkere snacks, fruit en broodjes die de karataka’s van Haan hadden klaargezet. Als zij iets organiseren is het altijd tot in de puntjes geregeld, en dat was nu niet anders. Hongerig vielen we aan, terwijl bij de examen kandidaten de spanning langzaam op begon te lopen. Gelukkig hoefden ze niet lang te wachten.

Tien mensen deden de kyu test, en lieten ondanks de zenuwen zien wat ze in huis hadden. Voor een aantal betekende dat dat ze er een graad bijkregen, en voor anderen de bevestiging dat de graad die ze hadden nog steeds klopte. Je krijgt sowieso waardevolle feedback en hebt weer eens onder druk moeten presteren, dus het is altijd goed om aan kyu tests mee te doen. In oktober, tijdens het seminar, is er weer een volgende gelegenheid.

Na afloop was er nog kort tijd om na te praten, maar toen kwam onvermijdelijk het moment om aan de terugreis te beginnen. Met een koffietje onderweg, genoeg tijd om verder na te praten en de zon die precies doorbrak we weer in Utrecht aankwamen.

Daar stonden we afgelopen donderdagavond: een beetje zenuwachtig en onwennig op de matten met een sportshirt onder ons karatepak aan. Jeroen had zijn trainingsmaatje Thijs uit lang vervlogen tijden uitgenodigd voor een gastles Braziliaans Jiu Jitsu (BJJ). Na onze gebruikelijke warming-up, gaf Thijs nog wat extra oefeningen om ons op te warmen en om ons langzaam mee te nemen in de eerste stappen van BJJ.

In tweetallen gingen we aan de slag om verschillende basisposities, zogenaamde “guards” aan te leren. In deze basisposities lig je op je rug met een tegenstander bovenop je. Desondanks controleer jij van onder af de tegenstander. Als eerst basispositie gingen we aan de slag met de “half guard”. Voor karateka’s is de afstand tot je tegenstander, de “ma-ai”, van belang. Daarom was de volgende stap om vanuit de half guard van onder je tegenstander vandaan te ontsnappen en weer afstand te creëren.

De “open guard” was een goede afwisseling om de hartslag omhoog te krijgen: als een schildpad op z’n rug moest je snel draaien om je benen in de richting van je staande tegenstander te blijven houden. De tegenstanders probeerden op hun beurt om langs de benen te komen van degenen die op de mat lagen. Daarna buitelden we vol enthousiasme over elkaar om de ander in een houdgreep te krijgen. Maar Thijs had meer voor ons in petto… Met een houdgreep ben je er in BJJ nog niet om een punt te scoren.

Het laatste deel van de les besteedden we aan de “closed guard”. Met je benen om je tegenstander geklemd bepaal je niet alleen de afstand, maar geeft het je ook alle gelegenheid om een verwurging in te zetten. Gelukkig hebben we onderling al heel wat kumite gedaan en daarmee geleerd om elkaar te vertrouwen. Dat kwam bij deze oefening goed van pas. Onder toeziend oog van Thijs leerden we verschillende manieren om je tegenstander met diens eigens karatepak te verwurgen en om te stoppen zodra de ander afklopte, waarmee die je aangaf dat het genoeg was.

Thijs wist door zijn jarenlange karate-ervaring steeds de verbinding te leggen tussen BJJ en karate. Ook de opbouw van zijn gastles zorgde ervoor, dat we stap voor stap vertrouwd raakten met de basis van het Braziliaans Jiu Jitsu. Echt leuk om een zo een keer op een heel andere manier met elkaar iets nieuws te leren. Dank je wel, Thijs!

– Door Edward

Vaste prik inmiddels op de kalender: in maart is de Special Training in Enschede! Met 5 deelnemers uit Utrecht vormden we een mooie afvaardiging dit jaar. Naast dojo Enschede kwamen de andere deelnemers van de Duitse dojo’s in Haan en Berlijn. Ook Paul Tabe was erbij. Aangezien we hem pas twee weken eerder in Utrecht hadden ontvangen, voelde het vertrouwd!

De grootste uitdaging deze keer was de zaalmuziek van Radio 10. Gelukkig worden de meeste oefeningen uitgevoerd met een ‘kiai’. Zo overstemden we alsnog de zaalmuziek! Ook het uitzetten van het licht in de zaal op zaterdagavond om 1000 oizuki’s in het donker te maken stelde ons geduld op de proef. Het werd bijna een goede mop: “Hoeveel zwartebanders heb je nodig om een lamp uit te zetten?” Na lang speuren brandden ten slotte alleen de nooduitgangverlichtingen en kon de training eindelijk beginnen.

Voor sommigen was het de eerste keer, voor anderen de 36e. Paul vertelde ons, dat hij eind jaren ’50 aan zijn eerste special training begon. Hoewel het programma altijd hetzelfde is, is de ervaring iedere keer toch weer anders. Dit komt niet alleen door de conditie van je eigen lijf en geest, maar ook de samenstelling van de groep. Zo is het toch altijd weer een wonder als je na alle trainingen op zondagmiddag weer moe, maar voldaan naar huis gaat.

De held van deze special training was Niels. Hij toverde een band in de juiste kleur tevoorschijn voor degene die ‘m toch in het hotel had laten liggen en wist met zijn kennis van geneesmiddelen het nodige ongemak te verhelpen! De details besparen we de lezer…

Afgelopen zaterdag kregen we een gastles van Paul Tabe, die weer voor even terug was uit Amerika. Aangezien Paul al karate trainde voordat de meesten van ons geboren werden, heeft hij een schat aan kennis over te dragen. De Utrechtse groep werd dan ook aangevuld door een aantal andere geïnteresseerden, waaronder een aantal vrienden uit Haan (Dld.).

Overkoepelend thema was het aandrijven van je bewegingen door je heupen en voeten. Veel mensen hebben de neiging teveel vanuit hun bovenlichaam te werken. Hierbij komt vaak ook nog dat ze veel kracht proberen te gebruiken, verkrampen in hun schouders, of hun armen los van hun onderlichaam in te zetten. Hiermee verlies je heel veel effectiviteit, snelheid en verbinding, en sommige bewegingen zijn daarbij simpelweg ook nog slecht voor je lichaam. Wij focusten tijdens deze training juist op het onderlichaam; bewegen vanuit je heupen, het effect van de plaatsing van je voeten op de juiste lijnen en posities, en de toepassing hiervan bij zowel kata als kumite.

Uiteraard kwam er veel meer bij kijken, Paul speelde veel in op wat hij zag gebeuren in de groep en gaf inzicht in zowel hóe, als waaróm we bepaalde dingen moesten veranderen. Daarbij ging het uiteraard om technieken, maar ook over het belang van precisie in je gedrag tijdens de training. Het netjes op de lijn zitten bij mokuso, het vormen van rechte rijen na “Yame”, met het idee dat die zorgvuldigheid afstraalt op je mentale staat en focus tijdens de training.

 Als afsluiter lieten een paar mensen nog hun favoriete kata zien en kregen waardevolle tips om ze verder kunnen aanscherpen.

Na een gezamenlijke lunch viel de groep weer uit elkaar richting Antwerpen, Haan, Breda en Utrecht. Veel dank aan Paul Tabe voor deze inspirerende training!

Eerder dit jaar ontving Dojo Utrecht van Alex Guillen van Suisse Shotokan Karaté (SSK) een bijzondere uitnodiging. Hij zou eind oktober een seminar organiseren in de Shotokan Ohshima Dojo in Santa Barbara, en nodigde ons uit om daarbij aan te sluiten. Dit is de Home Dojo van onze organisatie en naast de dojo woont Ohshima Sensei, de oprichter van SKA en een directe leerling van Gichin Funakoshi. Dit was dus een uitgelezen kans die we uiteraard met beide handen wilden aangrijpen, en op 29 oktober 2023 vertrokken we met een kleine delegatie richting Amerika. Na een soepele reis landden we ’s avonds in LA, waarna we de huurauto ophaalden en naar het Samesun hostel in Venice Beach reden.

De ochtend erna was het opstaan in Venice Beach een cadeautje op zich: zon, zee, strand en een heerlijk relaxte sfeer gaven ons een warm welkom. Na een fijne strandwandeling en een kop koffie op een terrasje in de zon stapten we in de auto om naar Carpinteria (of Carp, zoals ze zelf zeggen) te gaan. Motel 6 South was daar voor de rest van de week ons thuis, een prima uitvalsbasis met winkels, horeca en strand allemaal op loopafstand.

De volgende dag was Jeroen jarig, en Santa Barbara leek ons een mooie plek om je verjaardag te vieren.  We gingen naar de Santa Barbara Mission en het Presidio, keken wat rond, genoten van wat hapjes en drankjes en sloten af met een korte hike naar een prachtig uitkijkpunt in Eling park.

Het was Halloween, leuk om eens te zien hoe dat in Amerika gaat. Hoewel het vrij rustig bleef zag je wel op de gekste plekken opeens iemand in kostuum. Zo werd de museumshop in de Mission gerund door een (bloedserieuze) Luigi van Mario Bros, en liep in een uitgestorven woonwijk midden overdag opeens een Deadpool langs.

Op woensdag was het moment daar: we gingen naar de Shotokan Ohshima Dojo! Een plek die voor twee van de drie tot dan toe alleen bekend was van YouTube en de SKA website, dus heel bijzonder om daar opeens zelf te gaan trainen. Voordat we het terrein opreden ontmoetten we de rest van de groep, die verder volledig uit mensen van SSK bestond. Toen was het zover en zwaaide het hek open, zodat we de langverwachte eerste blik op de dojo konden werpen.

Wat een prachtige plek! Het terrein kijkt uit over de zee, en wordt duidelijk met veel liefde en aandacht onderhouden. De dojo zelf is een prachtige combinatie van klassiek en modern, in elke hoek valt iets moois te zien aan het ontwerp. We kregen de eerste  training van Alex Guillen, die al aangaf dat het zomaar zou kunnen dat Ohshima Sensei nog even langs zou komen aan het eind. Aangezien een ontmoeting met Ohshima Sensei voor ons allemaal een heel belangrijk onderdeel van deze reis was, was dat meteen een nogal spannende mededeling.

Tijdens ippon kumite voelden degenen die met hun rug naar de deur opgesteld stonden ineens dat er iets veranderde in de sfeer. Het werd stiller en de ogen van hun tegenstanders schoten steeds naar iets dat er achter hen gebeurde. Het was uiteraard duidelijk: Ohshima Sensei was binnengekomen. Het was indrukwekkend om hem in levende lijve te zien. Inmiddels op leeftijd, maar in zijn blik zag je nog steeds die immense kracht. Nadat hij ons een tijdje had zien trainen kregen gaf hij ons een aantal waardevolle inzichten mee en konden we kort nog wat dingen aan hem vragen. Toen het voor hem tijd was om te gaan, hadden we een lunchpauze waarin we deze ervaring even konden laten zakken. Voor de meesten was het de eerste keer dat ze in deze dojo trainden en Sensei ontmoetten, dus er was veel om over te praten met elkaar.

Na de tweede training gingen we met de hele groep richting een brouwerij/kroeg voor de nazit. Blijkbaar was duidelijk hoe gezellig we het samen hadden, want een wildvreemde betaalde een rondje bier voor de hele groep omdat hij vond dat we zo’n goede “vibe” uitstraalden. Die borrel liep naadloos over in het diner, waarna de eerste trainingsdag erop zat.

Op de tweede trainingsdag leidde Alex weer beide trainingen, met als bijkomend voordeel dat hij voort kon bouwen op wat we de dag ervoor gedaan hadden. Het is luxe om op die manier een aantal thema’s uitgebreider uit te kunnen werken en de trainingen waren heel interessant. De dojo heeft aan de kant van de zee een glazen buitenwand, en de houten panelen van de ruimte zelf kunnen open, waardoor je de hele tijd geconfronteerd wordt met de schoonheid van de omgeving, wat extra inspirerend werkt.

Op de derde trainingsdag werden de trainingen geleid door Norman Welch, de shihan van Canada Shotokan Karate. John Teramoto, de shihan van SKA kwam kijken, ook al zo’n beroemdheid voor ons, heel leuk om deze mensen te kunnen ontmoeten en aanwijzingen van ze te krijgen. Die avond werden we door Sensei getrakteerd op een diner in de residence naast het dojo terrein, waar ook nog een aantal andere mensen van SKA zouden komen, heel leuk. Alex raadde ons aan om in afwachting daarvan bij de dojo te blijven en de zonsondergang daar te bekijken. Terwijl het licht langzaam goudkleurig werd, kwam Sensei naar buiten en nam uitgebreid de tijd om met ons te praten. Uiteindelijk werd er een stoel voor hem in het gras gezet en gingen we in een kring om hem heen zitten om verder te praten. Het was super indrukwekkend om daar in die vredige setting naar hem te kijken en te luisteren, met als achtergrond die prachtige dojo en daarboven de knalblauwe lucht. We mochten alles vragen wat we wilden en hij gaf uitgebreid antwoord. Toen het tijd was om te gaan eten namen we afscheid en keken we elkaar ongelovig aan. Wat hadden we net meegemaakt? Alex verwoordde het uiteindelijk goed met:” It doesn’t get any better than this.” Het diner daarna was enorm gezellig en het was heel leuk om bijvoorbeeld van John nog meer te horen over de geschiedenis, principes en gedachten van Shotokan Karate of America, waar we allemaal deel van uitmaken.

Op zaterdag was er een Yodan training, geleid door John Teramoto. Er waren ook een stuk of twintig Godans en de juniors mochten bij wijze van uitzondering kijken, dus het was heel interessant voor iedereen. Ook bij deze training kwam Ohshima Sensei kijken, wat de training nog een extra lading gaf. Als kers op de taart moesten alle Yodans aan het eind hun favorite kata individueel aan Ohshima Sensei laten zien, wat zo’n beetje de ultieme test is van in hoeverre je onder druk kunt presteren.

Hierna was het voor ons weer tijd om terug te gaan naar huis. Nog vol van de indrukken, ervaringen en inspiratie vlogen we terug naar Nederland, waar het volop herfst was en de wereld intussen gewoon had doorgedraaid. Het was heel bijzonder om deze reis met elkaar te maken, het was een ervaring om nooit te vergeten. We hadden geluk dat we deze gelegenheid kregen en we zullen zoveel mogelijk overdragen wat we hebben meegenomen!