{"id":1225,"date":"2026-10-25T17:35:17","date_gmt":"2026-10-25T16:35:17","guid":{"rendered":"https:\/\/www.shotokan-karate.nl\/utrecht-leidsche-rijn\/?p=1225"},"modified":"2026-10-25T17:37:54","modified_gmt":"2026-10-25T16:37:54","slug":"special-training-germany-shotokan-2026","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.shotokan-karate.nl\/utrecht-leidsche-rijn\/2026\/10\/25\/special-training-germany-shotokan-2026\/","title":{"rendered":"Special Training Germany Shotokan 2026"},"content":{"rendered":"\n

Begin oktober verzamelden we ons weer met een internationaal gezelschap in Radevormwald, Duitsland. De jaarlijkse Special Training (ST) van Germany Shotokan stond op het punt te beginnen, en om de landing zacht te maken had Adriana van Dojo Den Haag een lekkere taart gebakken voor bij de voorbereidende bespreking. We verzamelden in de lobby om gezamenlijk af te trappen. Claus Sch\u00e4fer, die de ST leidde, noemde traditiegetrouw de statistieken van de groep op, een heel leuke gewoonte. Ik weet niet meer alle categorie\u00ebn, maar denk aan hoeveel mannen en vrouwen, hoeveel van elke graad, hoeveel first-timers, gezamenlijke reisafstand, dat soort dingen. Nadat we alle belangrijke info hadden gehoord, gingen we snel naar onze kamers. Het voelt altijd nog raar om die avond vroeg naar bed te gaan. Je bent op dat moment nog niet moe, maar weet dat je je slaap vanaf morgen hard nodig gaat hebben. We legden alles klaar wat we nodig dachten te hebben en deden een dappere poging om te ontspannen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Om 5 uur ’s ochtends begon de eerste training en was daarmee ook de ST officieel begonnen. Elke ochtend begon hetzelfde: hardlopen met Stefan voor wie dat kon, en een klein groepje met knieproblemen deden alternatieve oefeningen met Claus. Het eerste onderdeel van een ST is daarna kihon: techniek. Stefan Krupers van dojo Enschede leidde de over-fifties, en gaf voordat we ons bij de groep voegden nog specifieke aandachtspunten mee. Naarmate je ouder wordt wordt het nog belangrijker om te letten op de juiste techniek, en je niet als een dolle stier (niet zijn woorden) op de training te storten. Adem, focus, ontspannen, dat zijn zaken om jezelf aan te blijven herinneren. Meestal is er na elke training nog wel een moment om de groep nog wat mee te geven. Zo werden we er nu aan herinnerd dat we bij kicks niet alleen op onze voeten moesten letten. Je been goed optrekken en je voet laten vliegen, vooral je bil- en buikspieren zijn superactief.<\/p>\n\n\n\n

Na deze training was er ruimte om te eten en te rusten. Bij de lunch besteedde Stefan nog aandacht aan het Jubileum van Germany Shotokan, met een speech en mooie cadeaus. De stok zou na de ST misschien meteen goed van pas komen, de Zwieg\u00f6llie misschien ook wel, nu ik erover nadenk.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Die dag stonden er nog drie trainingen op het programma. In de middag ten no kata, met aan het eind nog ruimte voor de ura-vorm, zodat we ook op elkaar konden oefenen. ’s Avonds eerst een vrouwentraining, waarbij iedereen zich mocht aansluiten omdat het onderwerp voor iedereen zinnig was. Het thema was hoe ontspannen je effectiever maakt, waar we op verschillende manieren aan werkten. Bij de partner oefening waren we opgedeeld twee aparte groepen; de vrouwen trainden met elkaar. Ik stond met mijn rug naar de groep mannen, en hoorde behoorlijk wat gebonk achter me. Mijn partner, die zicht had op de mannen schoot ervan in de lach: “They are definitely not relaxed!” Het was ook niet makkelijk, daarom trainden we het ook. Na deze training waren de whitebelts klaar voor de dag, terwijl de bruine en zwarte banden allemaal meededen aan de voorbereiding voor de dan-tests (examens voor zwarte banden). Ik vond het ontzettend fijn om Ten no mon te mogen meedoen, dat is altijd interessant. Zo’n moment waarop glashelder is hoe je mentaal in de wedstrijd zit, bij deze training kun je jezelf niets wijs maken.<\/p>\n\n\n\n

Met de adrenaline nog in ons lijf probeerden we toch zo snel mogelijk in slaap te vallen. wel met een belangrijke focus, want we wisten dat de volgende sessie de kiba dachi training zou zijn. Als je daar het beste uit wilt halen, helpt het om daar voor je gaat slapen al op gefocust te zijn. Hoe wil je daar straks staan, zowel fysiek als mentaal? Als je met die gedachte gaat slapen sta je een paar uur later meteen klaar in de juiste stand.<\/p>\n\n\n\n

Zelf worstel ik altijd met de afweging: moet je heel diep staan en daarmee je vorm verliezen, of kun je beter de juiste vorm behouden en dus iets hoger blijven? Sommige mensen gaan tijdens de training af en toe bijna in een squat staan. We horen vaak dat we dieper moeten, maar mensen die zo diep staan, gaan vaak \u2014 niet altijd \u2014 vanzelf weer wat omhoog, waarna ze opnieuw diep zakken, enzovoort. En een squat is iets anders dan een correcte kiba dachi. Ga ik mee jojo\u00ebn, of probeer ik standvastig op \u00e9\u00e9n plek te blijven, zonder van hoogte te veranderen? Wat is de bedoeling? Waarom sta ik hier eigenlijk? Mag ik dit zelf beslissen, als ik ook de verantwoordelijkheid heb om energie en focus aan de groep te blijven geven? Ik dacht terug aan wat we ooit tijdens een andere ST als taak voor de over-fiftiesgroep hoorden: wij moeten rust brengen in de groep. Ik koos voor stabiliteit.<\/p>\n\n\n\n

“Face yourself” is bij deze training wat mij betreft het meest zichtbaar. Waarmee daag ik mezelf het meest uit? Wat is eerlijk? Ja, dat superdiepe staan is vast nog pijnlijker.  Zou ik dat kunnen? Vast, we kunnen veel meer dan we denken, daar gaat deze hele training juist over. Ik zou op en neer gaan met sommige anderen, af en toe schreeuwen en veel onrust voelen. Maar ik zou de hele tijd mijn blik en focus naar buiten hebben: wat doet de rest, sta ik even diep, hoe hard moet ik schreeuwen om hun energieniveau te blijven voeden? Voor mij, en op dit moment, want elke ST is anders, was het uitdagender om niet mee te gaan met de groep, maar met mijn volle bewustzijn bij mijn eigen lijf te blijven. Stil te blijven staan ondanks de pijn, te blijven ademen en me niet te laten afleiden, wat er om me heen ook gebeurde. Gezicht ontspannen. Juist niet proberen te bewegen, ademen, eigen kracht aanboren en proberen alles te ontspannen wat ik in die uitdagende positie k\u00e1n ontspannen. Het direct voelen als ik ook maar een centimeter omhoog ging en dat meteen corrigeren. Face yourself ging deze keer voor mij daarover. Als ik dat kan aanboren bij mezelf, kan ik dat hopelijk ook tijdens kumite, of op andere momenten waarin er rust en mentale stabiliteit moet zijn. <\/p>\n\n\n\n

Tijdens de lunch werden wij van Dojo Utrecht opeens verrast met een cadeau! Dojo Haan stond er bij stil dat ook wij dit jaar een jubileum vieren: Dojo Utrecht bestaat 10 jaar. Ze hadden een prachtig cadeau gekozen: er zijn in onze naam 10 bomen geplant door Trees for All. Ze omschreven het mooi in een vergelijking met wat een dojo kan zijn: iets dat constant groeit, sterke wortels ontwikkelt, mensen samenbrengt en hopelijk heel lang blijft bestaan. Ontzettend goed bedacht om zo’n blijvend cadeau te geven, we zijn er trots op dat er tien bomen in onze naam op de wereld staan! <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na de lunch was het lekker om even naar buiten te gaan en rond het terrein te lopen om wat zonlicht op onze huid te voelen. Je raakt bij een ST je gevoel voor tijd een beetje kwijt, \u00a0en dit hielp om een beetje te beseffen waar we in de dag waren. En gek genoeg was het ook fijn om even te bewegen, van dat liggen tussen door word je ook weer stijf. De volgende training, Ten no kata kicks hielp daarna om de benen weer soepel te krijgen.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In de avond gaf Stefan een blackbelt training, die heel gaaf was. Urakens, zowel in kihon als rustige kumite, de kata Enpi, waar ze in terug kwamen, en als afsluiting iai in het donker. Er was nog een klein beetje licht, je mocht ook je ogen dichtdoen als je wilde. Alle zintuigen gaan aan als je je ogen minder belangrijk maakt, en je gaat veel beter voelen wat er gebeurt. Reageren op gevoel gaat ook een stuk sneller, het was ontzettend interessant om te doen.<\/p>\n\n\n\n

Hierdoor waren we mooi geprept voor de 1000 oi zuki’s in het donker, die om middernacht volgden. Na afloop was er gezorgd voor heerlijke soep, precies dat zoute waar we behoefte aan hadden op dat moment midden in de nacht.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Een korte slaap verder, stond de volgden training alweer op de rol; kata. We deden alle kata’s 5 keer, en los van het fysieke begon het zware hoofd nu ook zijn tol te eisen. Door het slappgerek en de vermoeidheid is het steeds lastiger om mentaal scherp te blijven, dus die uitdaging krijg je erbij. Na het ontbijt was er gelukkig ook even tijd om buiten te zitten, dan maar over op zonne-energie en extra koffie. We wisselden met een groepje boekentips uit, vertelden elkaar over hoe die boeken ons ge\u00efnspireerd of be\u00efnvloed hadden op.  Ter plekke bestelde ik er een paar om na de ST in te kunnen duiken.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De sanbon kumite training daarna is er altijd eentje waar ik naar uitkijk. Hij is uiteraard knetterlang, maar houdt je wel heel lekker scherp. Allemaal tegenstanders waar je niet aan gewend bent, heerlijk!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Na het avondeten was het lastig om te slapen, er was was een andere groep die een feestje soort hield met harde muziek. Enerzijds baalde ik daarvan, anderzijds hadden ze wel een lekkere playlist. Dus er maar gewoon een rustige luistersessie van gemaakt, met allemaal blasts from the past.<\/p>\n\n\n\n

In de avond vonden de dan-tests plaats, door omstandigheden moesten die hier in het programma ingepast worden. Voor de kandidaten misschien wel fijn, dan konden ze er maar vast doorheen. Lukasz zorgde voor wat afleiding door een ontplofte bloedblaar vijf minuten voordat zijn examen begon, maar gelukkig kon die op tijd behandeld worden en kon hij er redelijk goed op bewegen.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Uiteraard was er een boel spanning, maar ze deden het allemaal supergoed. Vooral voor Onno was er een extra uitdaging: hij was de enige nidan kandidaat, dus deed alles in zijn eentje. Nick uit Utrecht was aangewezen als vrijwilliger om als uke te dienen voor jiyu ippon kumite en jiyu kumite, want daar heb je natuurlijk wel een stevige tegenstander voor nodig. Ze moesten allemaal wachten tot de volgende ochtend na het ontbijt, om de uitslag te horen. Waarschijnlijk hebben ze toch lekker geslapen, wetende dat ze er nu geen invloed meer op hadden.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De zondagochtend, en daarmee de laatste training, brak aan. We haalden de energie uit onze tenen en gaven wat er nog in de tank zat, wetende dat dit onze laatste kans was om onszelf tegen te komen bij dit ST. En toen was het opeens voorbij. Dat is iets geks bij een ST; aan de ene kant duurt het voor je gevoel heel lang en aan de andere kant schiet het voorbij. Het is heel raar om de laatste “Yasume” te horen, en ook echt te kunnen ontspannen omdat het klaar is. Alsof je nog even uit moet rollen. <\/p>\n\n\n\n

Nou ja, helemaal klaar was het nog niet, want we kregen nog een ontbijt, en er wachtten nog vijf mensen op de uitslag van hun dan-test. Die kwam aan het einde en bracht een boel opluchting: iedereen is geslaagd! Dat is zeker niet altijd het geval, dus extra reden voor feest. Dojo Utrecht heeft er maar liefst drie shodans bij, Enschede heeft ook een nieuwe shodan, en Den Haag is een nidan rijker. Gefeliciteerd, Hilbert, Artem, Lukasz, And\u00e9 en Onno!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Begin oktober verzamelden we ons weer met een internationaal gezelschap in Radevormwald, Duitsland. De jaarlijkse Special Training (ST) van Germany Shotokan stond op het punt<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1242,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2},"jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-1225","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t