Schoolreisje naar Antwerpen

Vorig weekend verplaatste onze zaterdagtraining zich van Utrecht naar Antwerpen. Omdat Paul, de dojoleider van Antwerpen, tijdelijk in het buitenland is, hadden de anderen daar aan Jeroen gevraagd of hij eens een training wilde komen geven. Een mooie gelegenheid om elkaar weer te zien en samen te trainen, dus afgezien van vier Utrechters sloten zich ook een aantal karateka uit Den Haag zich aan. De Antwerpse dojo was nog eens iets anders dan onze standaard gemeentegymzaal-met-groene-vloer. Een knusse zaal met nostalgisch boogplafond en een doorleefde houten vloer gaven de indruk dat daar in de loop der jaren al veel bloed, zweet en tranen (van de gymklassen dan hè, uiteraard niet van ons. Dus.) vergoten waren.

Dat daar in elk geval nog wat zweet bij zou komen werd al snel duidelijk toen de training begon met kihon in een stevig tempo en met volle energie. De akoestiek was nogal sfeerverhogend; de kiai’s kaatsten tegen de muren en het plafond en gaven een galm alsof de groep vijf keer zo groot was. Mooi om in die sfeer te werken aan de juiste vorm en timing van stoten en blocks.

Ippon-, sanbon- en jiyu kumite vormen de rest van het programma, waarbij bij een aantal de vonken er flink vanaf vlogen.

Maar zoals gebruikelijk ging alles in een goede sfeer en waren we vooral samen aan het werk. Van iedereen leerde je wel iets dat je in de volgende ronde weer kon meenemen. 

Na afloop gingen we met zijn allen lunchen met heerlijke pizza. Van die echte italiaanse met dunne bodem, precies wat we allemaal nodig hadden! Fijn om nog even rustig te kunnen bijpraten, daar waren we nog niet aan toegekomen.Toen de after training and lunch dip toesloeg, namen we afscheid en begonnen aan de terugreis. Jeroen was zo vriendelijk om behalve het leiden van de training ook nog het vervoer op zich te nemen, dus de anderen konden een beetje rozig voor zich uitstaren en nagenieten. Het heeft altijd iets van een leuk familiebezoek, deze uitstapjes naar elkaars dojo, hopelijk staat er snel weer eentje in de agenda.

Waarschijnlijk is het eerstvolgende treffen de Special Training in Enschede in maart, waarover later ongetwijfeld meer!

 

Oliebollencup 2019

Vandaag het oude jaar alvast uitgeluid met een mooi initiatief van Jeroen: de Oliebollentraining. Eerst stevig trainen, vervolgens feestelijk afsluiten met oliebollen. Teun, Adriana, Jeroen, Andrea en Bart kwamen van Dojo Den Haag over om mee te doen, wat het extra feestelijk maakte.

Zoals altijd had Jeroen een programma met een mooie opbouw gemaakt waarin we via Heian Shodan stap voor stap toewerkten naar jiyu kumite, het vrije sparren. Het was voor elk niveau interessant, er werd hard gewerkt, maar boven alles was het vooral een ontzettend leuke training. Ook omdat we steeds te maken kregen met mensen waar we weinig, en soms zelfs nog nooit, mee gespard hadden en je dus regelmatig verrast werd door wat er op je af kwam.

De grande finale, de wedstrijdjes jiyu kumite voor bruine en zwarte banders, gaat de geschiedenisboeken in als de eerste editie van de strijd om de Oliebollencup. En wij kunnen zeggen dat we daarbij waren. Aangezien niemand de punten geteld heeft eindigt die strijd dit jaar onbeslist, dus we zullen het eind volgend jaar sowieso over moeten doen.

Tijdens de afsluiter met oliebollen bij Jeroen thuis bespraken we het idee om af en toe eens aparte kumite trainingen te houden met beide of meerdere dojo’s samen. Het beviel ons uitstekend en smaakte naar meer. En niet onbelangrijk: we hebben maar een jaar de tijd om ons voor te bereiden op de Oliebollencup, tweede editie!

Beach Training 2019

Beach Training 2019

Om het trainingsjaar weer goed af te sluiten, was het afgelopen zaterdag tijd voor de traditionele Beachtraining in Kijkduin. Helaas moesten de vrienden uit Duitsland dit jaar verstek laten gaan, maar de Dojo’s Antwerpen, Enschede, Den Haag en Utrecht waren goed vertegenwoordigd.

Het weer was perfect: (net) droog en niet te warm. Paul Tabe van Dojo Antwerpen leidde de training. Het strandzand leende zich erg goed voor oefeningen voor het actief werken met de heupen, in twee rijen ploegden we op onze knieën door het zand. Een loslopend hondje snuffelde even vrolijk rond tussen al die rare mensen, tot afschuw van zijn baasje. Maar dat hoort erbij op een strandtraining, net als dat er af en toe een kind iets naar zijn trainende vader of moeder roept, want bij de traditie hoort ook dat de gezinnen welkom zijn. Leuk om te zien hoe de kinderen elkaar langzamerhand leren kennen en er bij die generatie ook bondjes gesloten worden.

Dit neemt niet weg dat er serieus getraind wordt, en dat deze training een zeer waardevol onderdeel van ons programma is. Zoals Paul al aangaf moet het beeld bij karate niet zijn dat een gevecht altijd plaatsvindt in een comfortabele dojo met een vlakke vloer, maar dat het ook op een ongelijke, rotsachtige bodem kan zijn, of in het mulle zand. Je moet jezelf dus trainen om op elke ondergrond stabiel te kunnen staan en wendbaar te zijn, en daarmee ging hij met ons aan de slag. Na het werken vanuit de heupen en stabiel staan oefenden we met een alternatieve counter: niet blijven hangen in het werken met alleen een stoot, maar de tegenstander bijvoorbeeld na de stoot omver te werpen. Hoe je dat op een relatief eenvoudige en snelle manier kon doen, konden we in het zachte zand mooi trainen. Daarna nog een paar rondjes “sumo”, elkaars band vastgrijpen en proberen vanuit je heupen de ander tegen te houden of omver te krijgen. Erg leuk om te doen, en je merkt het bijzonder snel als je niet goed vanuit je heupen werkt, dan lig je direct in het zand.

Als kersje op de taart: de zee in! Geleid door Jeroen van Dojo Utrecht deden we Tekki Shodan in de golven. De uitdaging is om ondanks die golven en de ongelijke bodem toch stevig te blijven staan en de kata zo goed mogelijk uit te voeren. Toen alle aanwezige blackbelts een kata hadden afgeroepen draaiden we ons om en deden met ons gezicht naar het strand nog een paar rondes. Het bleek enorm uit te maken dat je de golven nu niet kon zien aankomen, en de strakke twee rijen die we oorspronkelijk hadden gevormd waren snel niet meer terug te zien. Lachend lieten we ons uiteindelijk in de golven vallen, we gaven ons gewonnen. Voor dit jaar dan, volgend jaar revanche!

Haags bezoek

Afgelopen donderdag mochten we een aantal collega’s verwelkomen: Teun, Andrea en Jyri van Dojo Den Haag kwamen voor een keertje meetrainen. De nadruk lag deze keer op kumite, met een rustige opbouw via kihon naar ippon- en sambon kumite en slowmotion jiyu kumite. Daarna als finale nog een paar rondes jiyu kumite. Het was verfrissend om als afwisseling met wat andere tegenstanders dan normaal te kunnen werken in alle onderdelen, iedereen heeft zijn eigen sterke kanten en ontwikkelpunten en we konden ons weer fijn aan elkaar aanscherpen. Het helpt natuurlijk enorm dat je altijd werkt met een partner die erop uit is om wel stevig te trainen (zie de rode hoofden na afloop), maar maar wel vanuit controle en zonder schade toe te brengen. Degenen die er niet waren deze training hebben iets gemist, maar om dat goed te maken willen we na de zomer gauw een tegenbezoek brengen in Den Haag. Met als tussenstap de beachtraining in Kijkduin van zaterdag!

 

Kyu-test

Op 6 april organiseerde Dojo Haan in Duitsland voor de tweede keer een kyu-test (Gürtelprüfung) voor juniors. Met drie afgevaardigden van Dojo Utrecht waren we erbij: Jeroen om de voorafgaande training en de kyu-test te leiden, en Olof en Ilse om examen te doen. We begonnen met een training waarin alle examenstof nog eens werd doorgenomen, als mentale en fysieke voorbereiding. Terwijl de juniors hier druk mee waren, splitsten de blackbelts zich na een tijdje af om te trainen in jyu kumite en de kata Empi. Mooi om van deze gelegenheid gebruik te maken, zo vaak heb je geen groep blackbelts bij elkaar. Na een pauze waarin Dojo Haan voor eten (ze hadden voor de Nederlandse vrienden zelfs krentenbollen geregeld) en drinken zorgde, volgde de kyu-test. Er waren 7 mensen die examen deden, en hoewel dat zeker niet altijd het geval is, is iedereen geslaagd!

Special Training Enschede 2019

 

In het weekend van 8-10 maart was de 13e Special Training in Nederland, georganiseerd door Dojo Enschede. Vanuit Dojo Utrecht gingen we er met zijn vieren naartoe, fris fruitig en vol goede moed. Dat laatste kwam waarschijnlijk vooral doordat we allemaal nieuw of bijna nieuw waren op het gebied van ST, en na alle (spook-)verhalen vooral heel benieuwd waren wat er zou gebeuren.

De start was goed: ons onderkomen was een behoorlijk luxe hotel, wat niet heel gebruikelijk is bij een Special Training. Daar is het idee toch ook dat je afziet van luxe, en een heerlijk zacht hotelbed en riante badkamer past niet echt in dat plaatje. Ter vergelijk: bij mijn vorige (eerste) ST sliepen we in een bunker. Mazzel misschien voor deze keer. We moesten even in de juiste stemming komen, dus we besloten dat we in elk geval de lift links zouden laten liggen en de trap zouden nemen naar de kamers.

Nadat iedereen elkaar begroet had, in de meeste gevallen een reunie en een paar nieuwe gezichten, konden we beginnen aan de eerste training. Het programma is altijd in grote lijnen hetzelfde, dus we wisten al dat we zouden beginnen met kihon. In een training van ongeveer twee uur lang kwamen alle basistechnieken voorbij, stuk voor stuk uitgevoerd met een stevige kiai. Er zaten ramen naar een bar bovenin de zaal, en toen we net begonnen kwamen er snel een aantal mensen kijken waar die herrie toch vandaan kwam. Best een indrukwekkend geluid, als 25 mensen er met volle energie tegenaan gaan. Stefan Krupers begeleidde de Special Training, hij spoorde ons steeds aan te blijven focussen en elke stoot, verdediging of trap met alle aandacht en en energie te maken. Al op de helft van de tijd stroomde het zweet rijkelijk en werden de kiais rauwer. Met deze training was de toon gezet, en de vakantie-associaties van het hotel waren direct verdwenen.

Daarna legde Stefan nog kort de regels van de Special Training uit, en konden we meteen gaan eten: pasta en salade voor de noodzakelijke koolhydraten en vitaminen.
We kregen nog een half uurtje om uit te rusten, daarna mochten de nog natte pakken weer aan en gingen we terug naar de dojo. We voelden allemaal onze spieren al, de trap werd al iets minder rap op- en afgehuppeld. Ten no kata armen was het volgende programmaonderdeel. We probeerden de aanvallen van degene in het midden zo snel en stevig mogelijk te pareren. Na elke honderd keer werd de aanvaller gewisseld, zodat je regelmatig een andere tegenstander tegenover je had, met een ander tempo en een andere dynamiek. Het hielp dat je bij deze training regelmatig recht aangekeken werd tijdens de aanval, dat hield iedereen goed scherp. Voor velen was het gevecht met zichzelf al begonnen: doorgaan, niet geloven dat je geen energie meer hebt. Streng naar jezelf kijken.

De trap naar de hotelkamers was opeens een stuk langer, iemand had er blijkbaar een rotstreek mee uitgehaald terwijl we wegwaren. Geen idee of het bed lekker zacht was, ik was weg zodra ik het kussen raakte. Dat was mazzel, sommigen konden niet slapen door de adrenaline die nog door hun lichaam gierde, die zagen de paar korte rustuurtjes die we kregen lijdzaam voorbijglijden.

Om 06.00 ging de wekker weer. Om 06.15 was het verzamelen, dus snel een pak aan, iets kleins eten en drinken en naar beneden. Op blote voeten, het traject was bij de vorige dag op glas en dergelijke gecontroleerd, renden we door het donker naar de atletiekbaan voor een paar rondjes slaapverdrijving. Omdat we de grond niet goed konden zien kregen we af en toe een wakkermakertje onder onze voeten zoals een scherp steentje, een waterplas of een afgebroken takje. Door de kou van de grond voelden mijn voeten na een tijdje vreemd wollig aan, niet onaangenaam, een beetje verdoofd.

Aansluitend de gevreesde kiba dachi training. Na een gedegen warming up stelden de “under forties” zich op om aan de anderhalf uur staan te beginnen. De rest verliet de ruimte zodat zij zich konden concentreren. Paul Tabe uit Antwerpen vertelde ons op de gang over waarom we deze training eigenlijk doen. Door het bewust creeren van pijn word je gedwongen een kracht in jezelf aan te boren die je anders onbenut laat. Vanuit je “Tanden”, net onder je navel, komt die kracht vrij en stelt je in staat dingen te doen die je normaal niet mogelijk acht. Hij liet ons nog wat extra strekken gaf ons tips over hoe onze ademhaling ons door deze oefening heen moest helpen. Na een half uur gingen de veertigers naar binnen, zij staan een uur in kiba dachi in plaats van anderhalf, en stelden zich op rond degenen die daar al vol in de oefening zaten. Je zag bij hen al het trillen van de spieren en de stroompjes zweet, maar we richtten ons zo snel mogelijk op onze eigen kiba dachi. De mensen van boven de vijftig sloten zich na weer een kwartier bij de groep aan en gezamenlijk deden we de laatste drie kwartier. Kees Venner en Stefan liepen rond om te zorgen dat iedereen er goed doorheen kwam, veiligheid voorop. Kees zag het toen ik vanbinnen even crashte, ging voor me staan en hielp me door oogcontact met hem en diep adem te halen weer tot mezelf te komen. Allerlei emoties kwamen los, maar doordat Kees me hielp om in het hier en nu te blijven en zoveel mogeijk te ontspannen en door te ademen, voelde ik mijn kracht weer terugkomen, meer en groter dan daarvoor. Gelijk voelde ik dat dit een cruciaal gedeelte is van de Special Training. Iedereen vreest dit onderdeel, maar juist deze oefening levert je onbeschrijflijk veel op. Hierna heb je het gevoel dat je alles aankan, ook al doet je hele lichaam pijn. Toen het bevrijdende “Yame!” (“stop!”) klonk, was het voor velen lastig om uit de positie te komen, onze spieren waren volledig verstijfd. De blackbelts hielpen de junioren om de spieren weer los te maken. Terwijl we stijf probeerden rond te lopen voelden we de saamhorigheid en zonder dat iemand iets zei dachten we allemaal: “We did it!”

Het ontbijt dat volgde was het lekkerste ooit, onze lichamen schreeuwden om eten en dat was er genoeg. Daarna kregen we een paar uur om te rusten, de volgende training begon pas na de lunch. De trap-samenzweerders hadden schijnbaar weer toegeslagen en de traptreden in onze afwezigheid twee keer zo hoog gemaakt. Maar na een lange tocht bereikten we toch de derde etage. Het slapen lukte nu bij iedereen.

De middagtraining bestond uit Ten no kata trappen, om de benen weer los te schoppen na de kiba dachi’s. Mijn spieren vonden het lastig om te strekken, de trappen die ik maakte waren kort en strak. Het hielp wel dat elke trap honderd tot tweehonderd keer gemaakt werd, langzaam kwam de soepelheid een beetje terug.

Na deze training en het diner (Heerlijke soep! En uiteraard bergen pasta en fruit, honger hoefde je echt niet te hebben hier), begonnen we weer om 21.00. We kregen het advies drinken en eten mee te nemen, want we zouden de hele avond in een keer doorgaan. Als eerste deden we 100x de kata Heian Shodan. Een mooie kata, zei Stefan, maar wel eentje waarbij je het direct ziet als er iets aan je techniek schort. Nu hadden we honderd keer om de kata te polijsten. Elke kata moest beter zijn dan de vorige, en dan niet alleen de vorm, maar ook de spirit. Stefan spoorde ons aan realistisch te blokken en te stoten, elke keer opnieuw een echte vijand voor ons te zien.

Normaal volgt daarna een training alleen voor blackbelts, maar Stefan had een aantal dingen gezien tijdens Ten no kata die middag, waar hij iedereen op wilde wijzen. Dus konden wij als juniors ook meeprofiteren van de aanwijzingen en oefeningen. Al weigerden mijn benen alweer goed te strekken, ik neem er wel veel uit mee, dus dat was een cadeautje.

En dan de magische training. 1000 Oizuki’s in het donker. Lichten uit, alleen het noodlicht van de bar boven was nog aan, waardoor je in de schemer voornamelijk alleen de lichte pakken om je heen ontwaarde. Bij deze oefening zijn er geen kiai’s, iedereen is stil en er wordt op fluistertoon geteld. In 4 rijen heen en weer lopend maakte we duizend keer dezelfde stoot, iedereen werkte in stilte aan zijn eigen techniek. Het geritsel van de pakken, de kracht die iedereen in zijn stoten stopt en het fluisteren van de commando’s gaf een hele bijzondere sfeer, die ik betoverend vond.

Blijkbaar kent de Special Training in Twente een zeer waardevolle traditie: om half twee ’s nachts, als je klaar bent met de 1000 oizuki’s, is er chocoladecake. Zelf gebakken door de vrouw van Stefan, en ontzettend lekker! We werden er stil van. Deepak doorbrak uiteindelijk de stilte met de verzuchting: ”Stefan, thank you for marrying your wife!”. Aangezien over een uur of vier de wekker weer zou gaan, gingen we snel naar onze kamers. Via die trap.

De volgende ochtend ging de wekker weer om 06.00. Mijn kamergenootje Ute had een mooie manier om ons na elk slaapje snel in de juiste stemming te brengen: als de wekker was gegaan zette ze “Let’s get it started” van The Black Eyed Peas op. Werkte perfect: de eerste tien seconden kregen we moordneigingen, daarna begonnen we ritmisch mee te knikken tijdens het aankleden, na een minuut zongen we hardop mee en waren we er weer helemaal klaar voor. Om 06.15 weer hardlopen. De blaren die sommigen inmiddels onder hun voeten hadden, vonden de onverwachte steentjes vandaag niet zo grappig, en door de spierstijfheid ging het rennen wat moeizamer dan de dag ervoor. Omdat het nogal regende bogen we wat eerder af richting de sportzalen. Helaas was daar iemand blijkbaar vergeten dat wij er zo vroeg inwilden, want de deur zat potdicht. Nat en koud stonden we te kleumen, totdat Kees uiteindelijk iemand opspoorde om ons erin te laten, de held.

Vervolgens deden we een uitgebreide kata training, Alle Heian kata’s en een aantal hogere kata’s. Iedereen deed mee aan de Heians, en bij het vorderen van de kata’s sloot je je aan bij de groep die Tekki Shodan deed als je de volgende kata niet kende. Als afsluiter deden we gezamenlijk tien keer Tekki Shodan. Iedreen probeerde zoveel mogelijk realisme in de kata’s te stoppen, er een echt gevecht van te maken.

En toen was het tijd voor de laatste training. Het was raar om te bedenken dat het hierna voorbij zou zijn: opluchting, maar ook jammer. De laatste training moesten we goed wakker zijn, want dat was Sanbon Kumite. Ik zag er vantevoren tegenop om nog zo scherp te moeten zijn, maar toen we eenmaal begonnen waren realiseerde ik me dat ik bijna niet moe meer leek. Het was ontzettend leuk om zoveel verschillende tegenstanders te hebben, iedereen met zijn eigen dynamiek en de focus die Special Training met zich meebrengt, dus de tijd vloog om.

De afsluiting was hecht, we hadden een ontzettend waardevol weekend gehad. Iedereen is zichzelf tegengekomen, iedereen heeft barrieres doorbroken en iedereen kwam er sterker uit. Wat een leuke groep, wat een respect, plezier en motivatie. Stefan en Kees, ontzettend bedankt voor het organiseren en begeleiden. Volgend jaar zijn we er zeker weer bij!

Beach karate training 2018 Den Haag

Kijkduin – 14 juli 2018, door Ilse Herbert

De zomervakantie werd ingeluid met een hele fijne traditie: de jaarlijkse strandtraining in Kijkduin. Voor mij de eerste keer, maar de verhalen van de anderen hadden me al duidelijk gemaakt dat dit iets is dat je niet wilt missen.

 

Een stralende zon en een nog bijna leeg strand verwelkomden ons, het was meteen al erg leuk om een aantal bekenden van andere dojo’s tegen te komen.  Als ik het goed heb geteld waren er 5 dojo’s vertegenwoordigd uit binnen- en buitenland: dat iedereen bereid was een paar uur in de auto te zitten voor deze training beloofde veel goeds. Een aantal mensen kwam met het hele gezin om van het strand te genieten, prima idee!

 

Omkleden deden we buiten of in de strandtent, en het was daarna even wennen om in je karatepak tussen de “gewone” mensen buiten te lopen. Maar aangezien de training zelf ook wel aandacht zou trekken besloot ik dat ik me daar maar niet druk om ging maken.

 

We begonnen met een stukje hardlopen om de spieren wat op te warmen, gevolgd door de gebruikelijke warming up. Vanaf dat moment zat er overal zand, daar waren we dan meteen doorheen. Ik had verwacht dat het bloedheet zou zijn in de zon, maar er stond een zacht briesje waardoor het juist heerlijk was om buiten te trainen!

 

Paul Tabe van Dojo Antwerpen leidde de training en maakte daarbij veel gebruik van de locatie. Het zand was enorm geschikt om te werken aan soepelheid van de heupen: je kan er prima op je knieën doorheen ploegen zonder blauwe plekken te krijgen en het maakt het je lastig genoeg om echt aan de slag te moeten. De heldere aanwijzingen van Paul maakten het voor iedereen goed te doen, sowieso kon iedereen goed op zijn eigen niveau trainen. Paul gaf aparte focuspunten voor blackbelts en voor juniors, en het zand deed de rest.

 

Daarna gingen we verder met wat worpen, op een strand land je zachter dan op een gymzaalvloer, dus een mooie kans om daar vandaag wat mee te doen. De dojo’s werden zoveel mogelijk gemengd, zodat je ook eens met een andere sparringpartner kon werken.

 

Toen was het time voor “the crazy part”, en aangezien dat volgens Paul door een crazy person moest worden begeleid nam Jeroen van Dojo Utrecht de leiding over. Hij nam ons voor het kata-gedeelte mee de zee in. Het was een heel raar gevoel om met pak en al het water in te stappen, maar het water was wel lekker koel en we hadden perfecte golven. In twee rijen deden we Tekki Shodan, waarbij het de uitdaging was om stevig te blijven staan. Toen we wat dieper de zee in gingen was het een kwestie van geluk of er na “Hajime!” wel of geen golf aankwam als je net door je knieën zakte. Ik merkte dat ik dan de neiging moest onderdrukken om even een seconde te wachten, en juist gewoon om te gaan met wat er op dat moment gebeurde. Golf is golf, gewoon doorheen stappen en proberen je op de kata te concentreren. Heel goed voor je gevoel van nederigheid. Elke keer dat ik dacht dat ik stevig stond kwam er een golf om te zeggen “O ja, joh?”. Frustrerend, maar juist door die uitdaging ontzettend leuk om te doen, en ik had nog lang door kunnen gaan.

 

Maar de tijd vloog voorbij en veel te snel naar mijn gevoel was het tijd om af te sluiten. Wie wilde ging nog even zwemmen, en daarna sloot bijna iedereen nog aan voor de lunch bij de strandtent. Een bijzondere training, heerlijk eten, goede gesprekken met leuke mensen, inderdaad: ik had het niet willen missen. Volgend jaar weer!

Translate »