Beach Training 2022

Op 20 augustus kwamen we vanuit verschillende dojo’s bij elkaar in Kijkduin voor de jaarlijkse Beach training. Al meer dan 10 jaar is dit een vast terugkerend programma onderdeel waar we altijd erg naar uitkijken, en ook deze keer beloofde het een mooie dag te worden. Het weer was perfect en het strand lag er uitnodigend bij, nog lekker leeg zo vroeg op de ochtend.  Paul Tabe van Dojo Antwerpen leidde de training, die zowel technische als mentale aspecten van karate behandelde.

We begonnen met een rondje hardlopen door het mulle zand, wat de hartslag meteen lekker omhoog bracht en ons liet wennen aan de afwijkende ondergrond. Na een warming up werkten we aan de verbinding tussen je heupen (koshi) en voeten. Je voeten sturen je heupen aan, die op hun beurt je bovenlichaam aandrijven. We deden een aantal verschillende oefeningen om die voet-heupconnectie leidend te laten zijn bij je bewegingen, terwijl we ons bovenlichaam recht boven onze koshi hielden en zo als het ware één systeem vormden. Alle overbodige bewegingen werden eruit gehaald door Paul, om zo snel en efficiënt mogelijk kunnen zijn.

De bewegingen van karate horen volkomen natuurlijk te zijn, en geen schade aan je lichaam toe te brengen. Ook hierbij speelt wat je met je voeten doet een belangrijke rol. Als je bijvoorbeeld een draai maakt, hebben veel mensen de neiging om dat op de bal van de voet te doen. Maar daarmee verdraai je je been op een onnatuurlijke manier en heb je kans dat je blessures oploopt. We moeten onszelf aanleren om op de hiel te draaien, zodat je die verdraaiing voorkomt. Ook als je je heupen naar voren wilt trekken vanuit een stevige stand, is het belangrijk dat je je hiel stevig op de grond hebt. Dus ook niet met je tenen de grond proberen “vast te grijpen”. We oefenden dit principe met de kata Kanku, waarbij het losse zand nog een extra uitdaging vormde bij het stevig staan en het draaien vanuit de hiel. Als het je in het zand lukt, heb je het moeilijkste onder de knie, op de vlakke vloer van de dojo is het een stuk makkelijker.

Daarna ging Paul nog in op de juiste mindset bij kumite; het vechten. Of het nu op straat of in de dojo is: het kan zijn dat je tegenover iemand komt te staan die jou in principe makkelijk zou kunnen verslaan. Wat dan het grote verschil kan maken is jouw mentale instelling. Als het iemand is die bijvoorbeeld je kind kwaad wil doen, dan zal er een vuur in je oplaaien dat ervoor zorgt dat je die ander alsnog kunt uitschakelen. Alles in jou zal er op gericht zijn dat te doen. Diezelfde energie en focus moeten we trainen in de dojo. Niet om een ander kwaad te doen, maar om te leren om echt goed te kunnen vechten. Hoe beter je kunt vechten, hoe kalmer je van binnen kunt worden, omdat je weet waar je toe in staat bent. We trainen paradoxaal genoeg eigenlijk om niet te hoeven vechten. Paul noemde als voorbeeld Myamoto Musashi, een van de grootste zwaardvechters van zijn tijd. Hij besteedde veel tijd aan kaligrafie en de theeceremonie, twee dingen waar juist innerlijke kalmte heel belangrijk voor zijn. Tegen het einde van zijn leven trok hij zich terug in een simpele grot, in plaats van in rijkdom te leven, een mooi voorbeeld van een eenvoudige, nederige manier van in het leven staan. Een ander voorbeeld dat Paul gaf was Ohshima sensei, die ondanks dat hij destijds al een beroemde karateleraar was, in de zestiger jaren Engelse les gaf aan Amerikaanse jongeren. Deze instelling past bij waar we bij het beoefenen van karate naar streven. “Good people with a big heart”. En die rust, kalmte en bescheidenheid vinden hun oorsprong in het ontwikkelen van het juiste vuur en je karate-vaardigheden.

Uiteraard kunnen we dit alleen ontwikkelen als we ook tijdens de training op deze manier werken, en bijvoorbeeld bij kumite constant gefocust blijven. Niet praten of lachen tussendoor, kijk elkaar aan en geef elkaar de kans om echt op de juiste manier  te trainen.

Nadat we een aantal rondes kumite hadden geoefend met die juiste mindset, droeg Paul de leiding over aan Jeroen. Het was tijd voor de traditionele afsluiter; tekki kata’s in de zee. In twee rijen stelden we ons in het water op en deden we een serie met het gezicht naar de golven. Van de stevige stand en was al snel niet veel meer over, maar we bleven proberen de kata goed te lopen terwijl de grijnzen steeds breder werden. Daarna draaiden we ons om en kwamen de golven onverwacht in onze rug, waardoor we onelegant heen en weer geslingerd werden. We probeerden nog hinkelend en struikelend een soort kata te produceren, maar hadden uiteraard geen schijn van kans. Konden we meteen oefenen in een nederige instelling.

We sloten zeer tevreden af, en ruilden onze doorweekte karatepakken in voor droge kleding. Joop en Esther hadden een coolbox vol stukken watermeloen voor iedereen meegenomen, een heel goed idee! Een lekkere lunch wachtte op ons bij Beachclub Birds, waar we heerlijk in de zon bijpraatten met de vrienden van andere dojo’s. Bij het afscheid zijn we altijd al weer bezig met wanneer we elkaar weer terug gaan zien, de volgende gelegenheid is waarschijnlijk het seminar in Bunnik in de herfstvakantie. We kijken er alvast naar uit!

Training met Pamela Logan

Training met Pamela Logan

-Door Edward

Hoe krijg je midden in de zomervakantie bijna 20 karateka’s voor dag en dauw uit de veren? Godan Pamela Logan kreeg het voor elkaar! Op zaterdagochtend 6 augustus gaf zij in onze Utrechtse dojo een training. Pamela begon karate in 1978 en heeft les gehad van Tsutomu Ohshima — de grondlegger van Shotokan Karate of America (SKA). Tot voor kort gaf zij zelf les in Boulder (Colorado)  en verzorgde zij de afgelopen jaren in Pam’s Virtual Dojo online lessen tijdens de lockdowns. Nu zij onlangs naar Engeland is verhuisd was het voor haar dé gelegenheid om een werkbezoek aan Amsterdam te combineren met een kennismaking met SKA-leden in Noord-Europa. Kortom: een buitenkans voor ons allemaal.

Met deelnemers van de dojo’s uit Haan (Duitsland), Enschede, Den Haag en Utrecht hadden we een leuke groep bij elkaar. Natuurlijk was het bijzonder om les te krijgen van Pamela, maar het was ook gewoon heel fijn om elkaar soms na lange tijd weer te zien en samen te trainen. Het thema van de training was ‘hiki-te’. De ’terugtrekkende hand’ of ‘grijpende hand’ is volgens Pamela hét geheime wapen van karate. Voor de filmliefhebbers onder ons vergeleek ze het met de Five Point Palm Exploding Heart Technique uit Kill Bill. Zij legde uit, dat de hiki-te werkt als een versterker, niet alleen van de aanvallende stoot, maar ook van traptechnieken.

Na de warming up begonnen we daarom rustig met de voorwaartse trap, de ‘mae-giri’. Na een geruststellende opmerking, dat het heel veel en lang trainen vergt om je tenen terug te kunnen trekken terwijl je met de bal van de voet je tegenstander raakt, verlegde ze de aandacht op de positie van je armen tijdens de traptechnieken. In haar ogen is hiki-te dus ook: je vuisten blijven richten op je tegenstander en je ellebogen bij je heupen houden. We sloten de ‘mae-geri’ reeks af met de vorm uit het Ten no kata geri waza, waarbij Pamela in het midden stond en wij in een halve cirkel om haar heen. “Don’t be late” klonk het uit haar mond als onze mae-geri te laat reageerde op haar oi-zuki.

De mae-geri reeks vervolgden we met de aandacht voor de hiki-te bij het uitvoeren van een voorwaartse stoot ‘oi-zuki’ en de verdediging ‘age-uke’. Hier trek je echt je vuist terug naar je heup, zonder je schouderbladen tot kippenvleugels samen te trekken. De vuist blijft daarbij gericht op de tegenstander. Om onze ‘age-uke’ gedachteloos te leren uitvoeren liet ze ons kennis maken met de oefening “Fighter in the hole” als variatie op “Fire in the hole”, de uitdrukking waarmee mijnwerkers elkaar waarschuwden voordat er springstof tot ontploffing werd gebracht in een mijngang. Voor ons betekende dat, dat we ons opstelden in een rij tegenover 1 verdediger, die alle aanvallers 1-voor-1 moest pareren. Houd dan maar nog eens je aandacht bij een goede hiki-te! Als laatste tip van Pamela: zorg ervoor, dat je een lievelingstechniek hebt, die je kan dromen.

Tenslotte besloten we onze training met een paar slow-motion partijtjes (jiyu kumite), waarbij we in alle enthousiasme soms het slow-motion even lieten varen! Wat fijn om weer samen te trainen onder zo’n inspirerende leiding, Pamela. Dankjewel voor je komst naar Utrecht. Hopelijk smaakt het ook voor haar naar meer.

Na afloop was er tijdens de lunch in wijkrestaurant Venster ruime gelegenheid om na te praten, op adem te komen en vakantieverhalen uit te wisselen! Nog een paar weken en dan begint het nieuwe seizoen weer als vanouds met de gezamenlijke strandtraining bij Kijkduin. Wat is jouw lievelingstechniek, die je komend seizoen wilt trainen?

 

Kyu test en blackbelt training

Kyu test en blackbelt training

Elk jaar houden we dit rond de geboorte- en sterfdag ( 10 november en 26 april) van Gichin Funakoshi een kyutest, de examens voor alle junior graden. De afgelopen jaren gingen we daar in april voor naar een bevriende dojo in Duitsland, maar aangezien dat dit jaar niet kon besloten we het op 25 juni alsnog zelf te organiseren. Er kwamen ook een paar mensen uit Den Haag, dus we hadden we een mooie groep om na de kyutest een blackbelt training te organiseren. Fijn om ook weer eens wat “hogere” stof door te kunnen nemen, zowel voor blackbelts als juniors.

Er waren maar drie examenkandidaten, dus ze hoefden niet veel te wachten en konden lekker bezig blijven.

Alle drie bleken ze inderdaad doorgegroeid naar de volgende rang, dus gefeliciteerd Olof (2e kyu), Jeroen (5e kyu) en Pepijn (8e kyu)! In onze school gebruiken we maar drie kleuren band: wit, bruin en zwart. Wit draag je van de 9e t/m de 4e kyu, bruin van de 3e t/m de 1e kyu, en zwart van de 1e t/m de 5e dan. Uiterlijk zal er bij alle drie de kandidaten na dit examen dus niets veranderen, maar uiteraard krijgen ze een certificaat en weten ze dat ze weer een stapje verder zijn in hun ontwikkeling.

Na de uitslag van de examens bouwden we de zaal om van examenruimte naar trainingsruimte met matten voor het grondwerk. Jeroen, de dojoleider van Utrecht, leidde de training. We begonnen met oefeningen die langzaam opbouwden naar jiyu kumite, oftewel het vrij sparren. De groep werd zodanig opgedeeld dat iedereen op een prettig niveau kon trainen, en het resultaat was dat iedereen aan het einde met het sparren mee kon doen.

Als laatste gingen we over op torite (ontsnappingen) vanuit een zittende positie. Eerst deden we weer wat voorbereidende oefeningen die zich bijvoorbeeld richtten op timing. Als iemand je pols vastgrijpt is er een optimaal moment om je ontsnappende beweging in te zetten, je zoekt naar die fractie van een seconde net voordat iemand zijn greep vast kan zetten. Behalve de juiste techniek is het juiste moment leren aanvoelen cruciaal om te kunnen ontsnappen. Daarna oefenden we in duo’s een aantal verschillende technieken. Niet makkelijk, wel erg interessant, en de tijd vloog om. Bij het afscheid wisten we dat we niet lang op de volgende keer hoeven te wachten: eind augustus zien we elkaar (en hopelijk vele anderen) weer bij de Beachtraining!

 

Schweiz, Schwitz und Shodans

Schweiz, Schwitz und Shodans

Op 25 mei vertrok een delegatie van alle drie de Nederlandse Dojo’s naar St-Maurice, Zwitserland voor een zomer Special Training (ST). Deze editie, georganiseerd door Suisse Shotokan Karate, werd geleid door Alex Guillen (Godan) en Carmen Sutter (Godan). Voor Mika en Jeroen K. was het de eerste ST, dus extra bijzonder. De treinreis ernaartoe was interessant, met name omdat de Duitse treinen nogal creatief met de vertrektijden omgingen. Het kostte in totaal zes treinen, maar toen hadden we ook wat. Prachtige bergen, een felblauwe hemel en een lieflijk dorpje wachtten ons op. We besloten eerst iets te gaan eten, en daar begon meteen de gezelligheid. In het dorp liepen veel andere deelnemers aan de ST rond en we kregen langzaamaan een beeld van wie de komende vier dagen onze slapies, sparringpartners en tafelgenoten zouden zijn.

We sliepen in een groot gebouw dat vroeger als kostschool werd gebruikt. Onze slaapzaal in het verder lege gebouw was op de bovenste verdieping, wat door de al snel verzuurde spieren uiteraard met gejuich werd ontvangen. In de slaapzaal had ieder een eigen hokje met een bed en een kast, en een gordijn dat je kon dichtdoen voor wat privacy. Hier hadden jarenlang de kostschoolkinderen geslapen, nu staarden wij hier naar hetzelfde plafond.  De wekkers werden gezet op 04.45, de eerste training stond gepland voor 05.00 de volgende ochtend.

 

Nog wat onwennig stonden we een paar uur later met ongeveer 35 man in onze karatepakken buiten in het donker, slaperig naar elkaar te knikken ter kennismaking. Na een gezamenlijke start splitsten de groepen zich op; een groep met de mensen onder de vijftig en eentje daarboven. Vanaf dat moment draaiden de groepen parallel aan elkaar, de programma’s verschilden wat in insteek omdat bij de “over fifties” wat meer nadruk ligt op het onderhouden van je lichaam tijdens en na de training. Nog een keer diep adem halen en we waren begonnen!

Op een Special Training train je meerdere keren per dag, avond en soms nacht, de lengte varieert maar is zo’n twee uur per training. Techniek, kata, sparren, kibadachi, hardlopen, trainingen special voor vrouwen, brownbelts, blackbelts; het voelt als een vrijwel constante stroom, slechts kort onderbroken door de maaltijden en een paar uurtjes slaap tussendoor. De gedachte erachter is dat je door zo hard te trainen vrij snel op een punt komt dat je lichaam voelt alsof je niet verder kunt, en je geest het overneemt. Door je niet te laten misleiden door je gedachten over dat je het niet aan zou kunnen, voel je steeds meer dat je een enorme krachtbron in je hebt, die je kunt aanboren als het nodig is.

Je overwint jezelf elke training weer, en met elke overwinning komt er weer extra kracht vrij, en voel je dat je grenzen niet eens in de buurt liggen van waar je ze eerst had gedacht. Uiteraard worden we de gedurende dit proces goed in de gaten gehouden zodat het verantwoord verloopt, en de programma’ s die worden gedraaid zijn al jaren beproefd. En hoewel het zwaarder is dan wat meesten verder ooit in hun leven doen, is het gevoel waarmee je er vandaan komt zo geweldig, en de sprongen die we daar geestelijk maken zo groot, dat we elk jaar minimaal één Special Training proberen te doen.

De zomer ST’s hebben nog een belangrijk extra element: de dan-tests. Dat zijn de examens voor de zwarte band en hoger, en deze kun je alleen afleggen direct na het volgen van een Special Training. Dit jaar deden Edward van Dojo Utrecht en Andrea van Dojo Den Haag examen voor hun zwarte band. Voor hen vormden de trainingen de opmaat voor het examen, en waar sommigen na de laatste sessie vrolijk ontspanden en begonnen met nagenieten, moesten zij en de andere examenkandidaten hun concentratie nog een paar uur vasthouden. Een examen is altijd al spannend, maar deze hebben wel een extra lading. De zwarte band is een nogal stevige mijlpaal voor een karateka: de erkenning dat je de basis onder de knie hebt en van junior naar senior gaat. De spanning in de zaal was te snijden, en al helemaal toen er nog een paar belangrijke gasten bijkwamen om achter de beoordelingstafel plaats te nemen. Patrick Mottet, de Président d’honneur van Suisse Shotokan Karate, liep nog even een rondje om de kandidaten succes te wensen, en daarna startte het examen.

Gelukkig voor Andrea en Edward begonnen ze met de Shodan (eerstegraads zwarte band) kandidaten, zodat zij niet hoefden te wachten. Alle kandidaten deden het geweldig, met volle energie en focus legden ze alle onderdelen af. Na afloop vertelde een aantal kandidaten dat ze volledig in een roes waren, en eentje kon zich een bepaald onderdeel zelfs helemaal niet meer herinneren, die had het filmpje nodig om te zien dat hij het echt gedaan had. Na de Shodans volgden er nog examens voor een aantal hogere graden, wat voor spectaculaire beelden zorgde voor het publiek. Geweldig om te zien waar de weg nog naartoe kan leiden, indrukwekkend en inspirerend voor ons juniors. Toen alles achter de rug was volgde nog een spannende tijd, totdat Alex de uitslag kwam brengen. Voor sommigen vreugde, voor anderen verdriet, maar…. zowel Edward als Andrea zijn geslaagd! Als brownbelts naar Zwitserland, als blackbelts naar huis.

Het gevoel van kameraadschap dat je voor elkaar gaat voelen tijdens deze dagen is heel groot, je beleeft elke stap, stoot en zweetdruppel samen. De groep hier in St-Maurice was ontzettend fijn. Tijdens de trainingen uitdagend en constant op scherp, maar tussendoor ontzettend vriendelijk en vrolijk en in elkaar geïnteresseerd. Er werden nieuwe banden gesmeed waarvan ik hoop dat we ze in de komende jaren nog veel en vaak kunnen verstevigen.

Yoroshiku onegaishimasu

 

Omdat de Special Training op 12-13 maart niet door kon gaan, maar we toch iets met dat weekend wilden doen, hadden Jeroen, Stefan en Paul op zaterdag alsnog een gezamenlijke training georganiseerd. Dojo’s Enschede, Den Haag, Utrecht en Antwerpen waren vertegenwoordigd, en vol energie gingen we aan de slag.

Paul Tabe leidde de training met als overkoepelend thema: De juiste spirit. Met welke mentale instelling sta je in de training, maar ook daarbuiten? Is je geest sterk genoeg om iedere tegenstander tegemoet te kunnen treden? Hierbij gaat het absoluut niet over agressie, het eerste doel is altijd om niet te vechten. Maar als het onvermijdelijk is en jij of iemand die je na is wordt bedreigd, moet je in staat zijn de agressor uit te schakelen om jezelf of de ander in veiligheid te kunnen brengen. Of je die mentale kracht hebt, is direct zichtbaar in je ogen. Daaraan ziet de ander gelijk of je twijfelt, of bang bent, of volledig klaar om tot het uiterste te gaan, hoe groot de tegenstander ook is.

Bij elke training zijn we behalve met het leren van correcte techniek, tegelijk bezig met het ontwikkelen van de juiste mindset, het mentaal kunnen trotseren van de aanvaller. Natuurlijk ben je buiten de dojo vrienden, maar we kunnen elkaar alleen helpen de juiste mentale instelling te krijgen als we dit tijdens het trainen heel serieus nemen. In het Japans zeg je voordat je met elkaar gaat sparren “Yoroshiku onegaishimasu”, wat in dit geval zoveel betekent als “Help me alsjeblieft”. Hierbij gaat het ook om hulp bij dit mentale gedeelte van het sparren. Dit doe je bijvoorbeeld door de ander constant strak aan te kijken, elkaar met volledige intentie  aan te vallen, en de ander zo stevig mogelijk uit te dagen. Als je tussendoor steeds ontspant, of gaat praten of lachen, train je dit heel belangrijke aspect van karate niet, en daarmee help je de ander dus ook niet.

Het aanboren van je eigen interne kracht trainen we ook door het doen van een Special Training. Zie hier voor een uitleg en hier voor een uitgebreid verslag van zo’n training. Deze trainingen zijn zo intensief dat je geest het op een bepaald moment van je lichaam overneemt. Hierbij voelen alle deelnemers dat ze vele malen meer kracht hebben dan ze denken, en die kracht nemen ze vervolgens weer mee naar de trainingen in de dojo. Dit is steeds weer een heel sterke en bijzondere ervaring die lastig te evenaren is. Daarom koos Paul als vorm voor vandaag voor een mini-Special Training. Drie uur een aantal van de vormen doen die we normaal tijdens die dagen doen. Weliswaar hadden we niet de tijd voor dezelfde frequentie per onderdeel, maar we konden wel vanaf het begin werken met de juiste intentie. De juiste intensiteit bij de kiai’s, de juiste scherpte van iedere afzonderlijke techniek, de juiste mentale focus bij zowel kihon, kumite als kata.

Algauw vielen de eerste zweetdruppels en werd ieders ademhaling hoorbaar zwaarder. Paul besteedde naar aanleiding daarvan tussendoor ook aandacht aan het ademen op de correcte manier: diep en vanuit de buik, zodat je niet omhoog komt met je lichaam en te oppervlakkig gaat ademen. Niet makkelijk, wel trainbaar op momenten als dit.  

Iedereen voelde het groeien van de juiste spirit, de kiai’s werden steeds luider en het gevoel in de groep steeds groter, totdat Paul constateerde dat hij de juiste spirit hier in de groep terugzag. Zelf trokken we de conclusie dat dit iets is waar we met elkaar scherp op moeten blijven, om het in stand te houden en door te geven.

Tijdens het laatste gedeelte splitste de groep zich op, waarbij de blackbelts met Stefan aan de slag gingen en Paul de juniors meenam om een aantal technische dingen die hem waren opgevallen te behandelen.

De feestelijke afsluiter bestond uit twee delen. Als eerste werden we getrakteerd op echte karate koekjes, gebakken door de dochter van Edward. Grappig om na de intense training nu vrolijk koekjes met elkaar te staan vergelijken, ze waren zo leuk (en lekker)!

Daarna lunchten we gezamenlijk bij Venster in Leidsche Rijn, een supergezellige locatie en een perfecte afsluiter van het programma. Ontzettend jammer dat Jeroen het wegens Corona moest missen. Een heel goede reden om snel weer zo’n gezamenlijke training te organiseren!

Wervelend weekend Wallonië

– Door Edward

 

In het weekend van 19 en 20 februari namen we deel aan de Technische Stage onder leiding van Khalid Jouhari. Hij is de sensei van de dojo in Brussel-Wolluwé en shihan van België, Marokko én Nederland. Naast de dojo uit Brussel-Wolluwé, deden ook de dojo uit Namen van Ahmed Ahkim en dojo Shin Dojo Kan van Hervé Biernaux mee aan deze stage.

In één auto vertrokken we met z’n vieren richting Louvain-La-Neuve: eindelijk weer een gelegenheid om met anderen meerdere trainingen te volgen en nieuwe mensen te ontmoeten! Op zaterdag lag de focus op ‘kihon’, de basistechnieken zoals stoten, weringen en traptechnieken. Dit was een goede voorbereiding voor de deelnemers die de stage op zondag zouden afsluiten met een bandexamen. Oefeningen met bijzondere combinaties en voetenwerk maakte het programma op zaterdag voor iedereen uitdagend!

Tijdens de gezamenlijke lunch en de borrel in het centrum van Louvain-La-Neuve na afloop was er volop gelegenheid om elkaar te ontmoeten beter te leren kennen. Nadat de Belgische deelnemers ’s avonds huiswaarts keerden, konden de Nederlandse deelnemers genieten van de Belgische keuken. De aanblik van de twee hele speenvarkens zal ons nog lang heugen! Maar deze herinnering zal in de loop der jaren vast en zeker nog mythischere proporties krijgen!

Zondag konden we bogen op onze de nieuwe vriendschappen tijdens de kumite-training: heerlijk om weer eens tegenover nieuwe sparringpartners je kunsten en technieken te kunnen oefenen! We sloten de ochtendtraining af met het kata Jion, waarna we weer naar Nederland vertrokken. Heerlijk om zo een heel weekend op karate te kunnen focussen en om inspiratie op te doen!

Seminar en kyu-test 2021

Afgelopen zaterdag mochten we ons weer verzamelen in Bunnik voor het tweedaagse Technical Seminar, geleid door Stefan Krupers. Na twee jaar wachten was het weekend eigenlijk al geslaagd toen we de bekende gymzaal en de “collega’s” van andere dojo’s weer zagen. Vanwege allerlei omstandigheden waren we deze keer met een veel kleiner aantal mensen, waardoor we ook tussen de trainingen door alles steeds als gehele groep deden. Dat gaf een prettige hechtheid en zorgde ervoor dat je elke volgende training nog helemaal aan elkaar gewend was, waardoor we snel verder konden werken vanaf waar we gebleven waren.

Hoewel het programma voor een deel was opgebouwd uit onderdelen speciaal gericht op juniors (alles lager dan blackbelt is junior, ongeacht leeftijd), dan wel op seniors, kon iedereen uiteraard uit elke training heel veel halen. Door de vele persoonlijke aanwijzingen van Stefan en doordat hij de groep af en toe opsplitste hadden we allemaal ruim voldoende stof om op maat lekker aan te kunnen werken. De sfeer was daarbij zoals altijd: opbouwend en veilig, maar constant prikkelend om jezelf en de anderen uit te blijven dagen en er het meeste uit te halen.

De gezamenlijke maaltijden en de borrel op zaterdagavond gaven ons ruim te gelegenheid om de banden weer verder aan te halen en een prachtige serie sterke verhalen uit de SKA geschiedenis te horen. Even was ik nog bang dat er de volgende dag bij de kyu test een overhoring zou komen, want Stefan zei dat het vroeger op examens gebruikelijk was om kennis over de organisatie te testen, en ik weet dat hij ons graag scherp houdt. Maar het was heerlijk om naar te luisteren met een hapje en een drankje en je bed op kruipafstand voor als je instortte.

De volgende dag startten we met het hardlopen rond het weiland naast de slaapzalen, gevolgd door een korte training. Dat doen we altijd nogal vroeg zodat het nog donker is, en we werden bijgelicht door een heldere maan en een heleboel sterren. De zonsopgang die volgde was prachtig, en het ontbijt daarna smaakte extra lekker.

 

De training op zondagochtend is meteen de voorbereiding voor de kyutest. Dat is het examen voor alle graden onder shodan, de zwarte band. Door de pandemie was het voor sommigen twee jaar geleden sinds ze een examen konden doen, en fijn om te kunnen horen op welk niveau ze na die periode van niet/half/wel trainen stonden. Spannend om weer eens voor de tafel te staan, en soms lastig om niet alles wat je net tijdens het seminar had geleerd te willen toepassen. Dat heeft meestal veel meer tijd nodig, veel aanwijzingen waren ook gepaard gegaan met “dit is voor na je kyutest”. Voor de meesten gold dat ze in de afgelopen periode naar het volgende niveau hadden weten te groeien, dus er waren veel blije gezichten na afloop. Voor Dojo Utrecht is het meest zichtbare resultaat dat Olof zijn dik verdiende bruine band haalde. Hij zal dus geen nieuwe sparringpartners onprettig meer kunnen verrassen met zijn misleidende witte band.  

Toen we de seniors achter de tafel na afloop van het examen van hun ijskoude stoeltjes hadden losgebikt, namen we hartelijk afscheid van elkaar. Wat heerlijk dat het seminar weer kon, we hadden dit soort events enorm gemist. Wat de toekomst ook brengt: deze hebben we!

Dojo Utrecht is vijf jaar!

Op 22 september vierde dojo Utrecht zijn eerste lustrum! Vijf jaar geleden startten Jeroen en Kees nog met zijn tweeën, in de loop van de tijd breidde de groep zich langzaam maar zeker uit. Leuk dat er ook regelmatig mensen van andere SKA- dojo’s mee komen trainen, we zijn onderdeel van een groter geheel waar we veel contact mee hebben. Zo hebben we in augustus de beach training in Kijkduin gehad, met karateka uit Nederland, Duitsland en België, en kijken we enorm uit naar het seminar in Bunnik, dat in oktober in de agenda staat. Maar dit jaar dus ook deze speciale gelegenheid, de eerste 5 jaar zijn omgevlogen!

De bijzondere verjaardag werd gevierd met taart en nieuwe stootkussens voor de dojo. Uiteraard werden die stootkussens tijdens de training direct gebruikt, het is altijd leuk om je even “schadevrij” helemaal uit te kunnen leven. Meteen handig voor iedereen om zijn techniek te kunnen testen, want over een paar weken zijn de eerste examens weer gepland!

 

Training tijdens lockdown

Tijdens de lockdown sprongen diverse dojo’s van SKA wereldwijd onmiddellijk in met het aanbieden van online trainingen. Het was ontzettend fijn om contact te kunnen houden met elkaar en ondanks de uitdagende situatie toch door te kunnen trainen. Het bijkomende voordeel was dat we zelfs intensiever contact hadden met sommige takken van onze karatefamilie dan ooit, omdat de online trainingen open waren voor dojo’s uit alle landen. Het was bijvoorbeeld heel leuk om wekelijks te trainen met onze vrienden uit dojo Haan in Duitsland. Zij organiseerden naast de wekelijkse trainingen ook gasttrainingen van godan Joel Blakely in Amerika, en we konden ook met een grote groep vanuit zes landen aan de kata Kwanku werken met godan Alex Guillen in Zwitserland. Knap hoe zowel Joel als Alex de training persoonlijk en interactief wisten te maken ondanks de grote groepen.

Hoe fijn deze mogelijkheden ook waren, na de laatste persconferentie werd het nog beter: we mogen weer buiten sporten! In groepjes van maximaal vier zijn we weer twee maal wekelijks terug in de Vlinderhof in het Maximapark. Het weer maakt de outdoor dojo elke keer anders, het varieert van zon, via regen en natte sneeuw terug naar zon, en dat soms allemaal binnen één training. Maar zodra je eenmaal begonnen bent maakt dat allemaal niets uit. Je bent snel warm door de training, en het decor wordt elke keer weer mooier nu de lente in de Vlinderhof begonnen is. Wat is het heerlijk om elkaar weer live te zien en te horen tijdens het trainen!

De eerste evenementen beginnen weer voorzichtig voor het najaar in de agenda te komen, uiteraard onder voorwaarden en alleen als, enzovoort. Goed om te zien hoe we de banden allemaal hebben vastgehouden, steeds gekeken hebben naar wat er wèl kon en nu de blik weer voorzichtig richten op de toekomst. Als het bij karate niet gaat over een doel maar om de weg ernaartoe, is dit een wel heel bijzonder stukje van de route.

 

Outdoor Dojo

Na een tijdje ons toevlucht te hebben genomen tot online trainen, mochten we half mei eindelijk weer live! Weliswaar nog niet in onze eigen Dojo, maar Jeroen heeft een prachtige buitenlocatie gevonden waar we makkelijk met voldoende afstand tot elkaar kunnen trainen. De Vlinderhof in het Máximapark is voor de komende tijd onze outdoor Dojo.

Deze idyllische locatie lijkt tot nu toe alleen maar voordelen te bieden: het is heerlijk om in de buitenlucht te trainen, het zachte gras voelt lekker aan je voeten en is op een fijne manier anders dan een gladde vloer. Draaien, je balans houden, allemaal net een beetje anders dan binnen. Als je tussendoor even een paar tellen op adem staat te komen komt er vaak net een verkoelend windje langs dat je weer oppept, heerlijk! We zien konijntjes huppelen, horen de vogels fluiten, en trainen ondertussen lekker verder, wij houden het hier nog wel een tijdje vol!

 

Translate »