Zoals gewoonlijk rond het Hemelvaartsweekend begonnen bij enkele van onze dojo-leden de ST-kriebels weer op te komen. Dit keer waren het Kees, Stefan en Thijs die zich geroepen voelden om - een kleine maand na onze eigen ST - weer eens richting Zwitserland te rijden om aldaar een emmertje zweet af te geven. Omdat iedereen onderhand wel weet hoe een ST er globaal uitziet (uit eigen ervaring of de verslagen op deze site) zal ik jullie nu niet vervelen met een samenvatting. Wel wil ik de randzaken even schetsen van onze reis. Uitgezwaaid door Talitha vertrokken we woensdagochtend rond een uurtje of zeven uit Schüttorf. De weergoden waren ons niet gunstig gezind, want het regende pijpenstelen. Pas na een uurtje of drie begon de zon langzaam door te breken en waren we ondertussen al diep in Duits grondgebied doorgedrongen. Zonder bijzonderheden kwamen we rond een uur of drie aan in Lenk, waar het weer ook verre van ideaal – lees regenachtig – was. We waren er praktisch als eerste en konden dus de beste slaapplaatsen uitzoeken. Daarna zijn we voor de enige pizzeria van Lenk blijven wachten tot deze zijn deuren zou openen en ook daar waren we de eersten. Vorig jaar was dit wel anders, want toen hebben we nog een dik uur moeten wachten op een tafeltje. Dit keer hadden we onze maaltijd vroeg op en dat was maar goed ook want de pizzeria begon aardig vol te lopen met bekende gezichten. Een vroege nachtrust was het verstandige besluit van de dag.
De dag erop werden we wakker met het besef dat er slechts één andere karateka zich op onze slaapzaal genesteld had. We lagen dus met zijn vieren op een zaal waar er ruimte was voor een man of twaalf, terwijl andere zalen helemaal stampvol zaten! De trainingen waren zoals gewoonlijk zwaar en het eten afschuwelijk, maar dat kon de pret niet drukken (hierbij postume dank aan de nonnen van St. Maurice voor het heerlijke eten). Kees was bovendien bijzonder opgewekt en dat mocht ook wel; dit was zijn tweede ST in bijna één maand en zijn eerste ST in Zwitserland sinds 2004. Voor de statistieken: Kees staat nu op 10 (!) ST’s. De blackbelt-training van zaterdagavond was uit het programma geschrapt om ruimte te maken voor de nidan- en sandantest. Ook wij hadden hiervoor een deelnemer, namelijk Kees, die nog wat recht te zetten had tegenover zichzelf. Na een soevereine test, waarin Kees een goede spirit liet zien en er qua mentaliteit echt bovenuit stak, was het tijd om te gaan slapen. Stefan mocht echter tot zijn vreugde tot diep in de nacht opblijven om de gehele sandantest uit te zitten op de heerlijke houten bankjes van de sportzaal.
Na de kata-training en het ontbijt van zondagochtend was het tijd om op te ruimen en weer naar huis terug te keren; maar niet vóór de shodan- en yodan(!)test. Ook hiervoor hadden we weer een deelnemer, namelijk onze Stefan. Thijs was hierbij zijn uke (ontvanger van de techniek) en moest zich dus ook in gi melden. Hij was in goed gezelschap, want de andere drie kandidaten hadden allemaal yodans gevraagd als hun sparring partner. Na een lange zit – de shodantest kende 13 deelnemers – was het tijd voor de 4 sandans om hun kunstjes te vertonen. Omdat yodantests best bijzonder zijn zal ik hier wat langer bij stilstaan.
Het eerste onderdeel, de kihon, bestond voor de kandidaten uit nagewaza (werptechnieken) in katavorm, gevolgd door een praktische toepassing van enkele van deze technieken vanuit fudodachi (fighting stance). Daarna volgde een stuk irimi, waarin de kandidaat moet laten zien dat hij het punt waarop de vijand ‘vertrekt’ kan aanvoelen en vóór die tijd een aanval moet zien te plaatsen. De eerste kandidaat werkte dit programma netjes af, maar Stefan en Thijs werden ietwat verrast door dit laatste onderdeel. Hier was niet op getraind en terwijl de tweede en derde kandidaat volgden waren onze dojoleden druk in overleg hoe ze het precies aan zouden pakken. Ondanks Stefan’s kwaliteiten was het toch wel nodig om nog even precies af te spreken hoe Thijs aan zou vallen om er geen compleet rommeltje van te maken. Maarten Krupers, de broer van Stefan, was ondertussen ook met vrouw, kinderen en - belangrijker nog - een camera aangekomen. Zo konden ze dus samen met Kees vanaf de tribune goed zien tot welk resultaat al die trainingsuren van ‘Thijs-werpen’ geleid hadden. De uke’s konden zich daarna gaan douchen, maar voor de kandidaten was het tijd om hun favoriete en verplichte kata’s te laten zien. Twee Kwanku’s, een Jion, een Empi (Stefan) en vier Jutte’s later was het tijd voor het laatste onderdeel, de gumite. Voor het yodan niveau bestond dit uit ‘long distance jiyu gumite’, waarin de tegenstanders vanuit de hoeken van de zaal op elkaar toe rennen en op het juiste moment (bij de juiste afstand) één keiharde aanval plaatsen. Na dit spectaculaire onderdeel zat de test er op. We hadden van te voren al besloten niet op de uitslag te wachten, maar direct in de auto te springen. Na afscheid genomen te hebben van enkele bekende gezichten konden we op pad. Echter, bij het afscheid met godan Patrick Mottet (de leider van deze Special Training) deelde deze ons mee dat zowel Kees als Stefan geslaagd waren voor hun test. Waar op de heenweg dus twee shodans en één sandan naar Zwitserland gekomen waren, gingen nu een shodan, een nidan en een yodan weer terug naar Nederland! Inderdaad, mag het misschien een Dannetje meer zijn?
Zie ook de rest van de foto's.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
