Een paar weken voor de Special Training vroegen Rob en Kees aan me of ik mee wou doen. Ik dacht echt zo van: "Hmmm oké". Zelf heb ik wel verhalen gehoord over Special Trainings, maar dat ik zelf mee mocht doen? Ze zeiden: Je bent nu 16 en je kent alle heian kata’s en je bent sterk genoeg, dus vandaar dat we je vragen. Ik heb natuurlijk ja gezegd, want zelf wou ik weten hoe zo'n Special Training is.
Toen de tijd daar was, moesten we ons eerst verzamelen bij de UT in Enschede. Daar werden we ingedeeld in welk huisje je kwam te zitten en met wie je de kamer zou moeten delen.
Daarna kregen we te horen dat de eerste training om 17:00 uur was. Zelf was ik er om 15:00 uur dus ik had nog wat tijd over om te genieten. De eerste training bestond uit 1000 technieken. Voor de training, toen we allemaal in pak klaar stonden, werd ik aardig zenuwachtig. Ik wist wat we gingen doen, maar toch bleef ik in het begin zenuwachtig. De training was best zwaar en het was ook aardig warm in de zaal, maar toch ging de les snel voorbij. De 2 uurtjes leken korter dan verwacht.
De tweede training was na het diner. Deze bestond uit ten no kata. Ook hier was het wel zweten, maar zelf denk je er niet aan en ga je gewoon door tot het einde.
Nadat ik de 2 trainingen had doorstaan, mochten we eindelijk gaan slapen. Deze paar uurtjes waren echt fijn en kwam je lekker tot rust.
De volgende dag moesten we om 6:15 gaan joggen op blote voeten. We moesten ons eerst verzamelen op het pleintje voor de huisjes. Ik kwam met de schoenen aan. Toen zag ik dat iedereen, behalve ik, op blote voeten liep en kreeg ik ook wel te horen dat je geen schoenen aan mocht. Ik was echt verbaasd! Op blote voeten gaan joggen?! Na ja, in het begin deed het wel een beetje zeer aan de voeten vanwege de grove steentjes van het asfalt, maar later gingen we over op het gras. Dus dit was echt wel een opluchting! We moesten iets van 10 rondjes om een voetbalveld en daarna renden we naar de dojo. Dit was makkelijk te doen. Vervolgens moesten we vlak na de 10 rondjes anderhalf uur in kiba dachi staan. Ik wist dat dit heel zwaar werd. Ik dacht dat dit de zwaarste training zou worden. Maar toch heb ik het overleefd. Nadat Stefan zei dat we nog 5 minuten moesten, gaf ik alles om nog dieper te gaan staan. Nadat de anderhalf uur voorbij was wou ik rechtop gaan staan, maar dit ging al moeilijk! Daarna wou ik gaan zitten, maar dit ging niet van zelf dus daarom hielp Adriana me. Ik was dolblij dat ik dit doorstaan had.
Vervolgens was de volgende training buiten. De zon scheen lekker en de temperatuur was erg hoog, dus ook deze training was wederom erg zwaar. We deden 1000 kicks. Halverwege kreeg ik een steek, maar toch bleef ik doorgaan. Ik deed het misschien een beetje langzamer, maar stoppen dacht ik niet aan! Na enige tijd verdween de steek langzaam dus daarna ging het weer goed.
De volgende training op zaterdag was 100 Heian Shodan’s. Dit was niet zo heel moeilijk, omdat we tijdens een gewone training ook al een keer 100 Heian Sandans hadden gedaan. Dus dit was wel te doen. ’s Nachts om circa 0:00 deden we 1000 oizuki’s. Dit was erg mooi om te doen zo in het donker. We deden dit zo laat, omdat dit een traditie was. Na deze training mochten we eindelijk gaan slapen. Dit was de dag van de meeste trainingen en die had ik er eindelijk op zitten. En ik had nog maar 2 trainingen te gaan.
De zondag ochtend gingen we weer joggen op blote voeten om circa 6:15. In tegenstelling tot de eerste jog-ochtend viel deze een stuk zwaarder. Je kon echt wel voelen dat het zwaarder was, ik had last van de kuitspieren en van mijn hakken, vooral de hakken deden zeer! Hierna deden we van elke kata 10 stuks. En de laatste training was gumite. Halverwege was mijn lichaam echt op! Mijn stoten gingen niet meer snel en krachtig, maar ik moest nog een uur. Dus ik gaf alles wat er nog was om toch maar door te gaan. Na de training ging een halve liter water er echt wel in! Iedereen schudde elkaar de handen en feliciteerden elkaar. Ik kreeg van Kees te horen dat hij trots op me was dat ik de ST doorstaan had. Dit gaf me een goed gevoel dat jouw leraar even naar je toe komt en zegt: je hebt het goed gedaan.
Conclusie is als volgt: Een ST is zwaar, het is niet leuk, maar het is echt geweldig dat je het mee mag maken. Het doel is om je grens te verleggen. En ik kan zeggen dat het bij mij gelukt is en vooral omdat ik er ook sterker eruit ben gekomen.
Zie tevens de foto's.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
