SKA Shotokan Karate Den Haag Enschede Oldenzaal

Berlijn - 3-6 juni 2010

Bepakt met een weekendtas bereikte ik woensdag om iets voor twee Stefan's huis, het verzamelpunt van de heenreis. Na het stallen van mijn motor arriveerde niet veel later de auto uit Enschede. Verdeeld over twee auto's begon de Nederlandse ST-deelname (Stefan, Kees, Rob, Thijs, David en ik) aan de reis richting Berlijn. Met een tussenstop in Osnabrück om Bernd op te pikken, konden we een eindje verderop achteraan sluiten in de file. Gelukkig zouden we hier de terugreis (zondag) geen last meer van hebben.

Aangekomen in Berlijn bleken we na een eerste ‘drive-by' toch echt op de goede plaats te zijn beland. Van de buitenkant leek het op een oude, wat vervallen bedoeling. Eenmaal rondgekeken bleek dit reuze mee te vallen. Het was een soort klein vakantiepark gelegen aan een meertje. Het bestond uit een aantal bungalows, speeltuintje, grasveld, strand, gymzaal(disco/bios), bar, en een eetzaal. Meer hadden we ook niet nodig. We waren als eerste aangekomen, rond 20:00, en konden daar rekenen om een lekker bord soep met brood. Niet veel later kwamen de overige ST-deelnemers ook. We werden bijgepraat wat de bedoeling was en wat we de komende dagen konden verwachten. Rond een uur of 11 lag ik in mijn slaapzak, wachtend op alles wat ging komen.

De trainingen begonnen op donderdag. Toen om 5:00 iedereen present was, begon de loop richting bos. Ik had ondertussen al begrepen dat dit op blote voeten werd gedaan, dus mijn meegebrachte sportschoenen waren overbodig. Omdat de route over paden liep met steentjes, dennenappels en boomwortels, begon ik mezelf na een paar honderd meter al af te vragen waarom dit op blote voeten moest gebeuren. Waarom zou je immers je voeten nu al kapotmaken als je er nog 4 dagen mee moet? Het geprik in je voeten die ook bij de mede ST-ers de nodige aarghh‘s en oepff's opleverde begon echter al snel te wennen. De dag erna werd de route enigszins aangepast en hoefde je tijdens het rennen niet meer geheel op de grond te concentreren.

Na de ochtendloop en warming-up begonnen we aan de eerste training. Dit waren de 100 herhalingen per techniek. Een mooie start van de ST. De hele groep begon meteen fanatiek en na enkele minuten raakten de eerste zweetdruppels de grond. Voor mijn gevoel ging het allemaal heel snel, ik probeerde me te concentreren op de technieken en te luisteren naar het advies wat mij door de blackbelts werd gegeven. De afwisseling van kick's en stoten/blocks was prettig zodat je benen telkens weer even konden rusten. Met een nat pak en een voldaan gevoel keerden we terug naar de bungalows. Hier konden we douchen en ons vervolgens naar de eetzaal begeven. Even was ik verrast door het gevoel alsof je er al een halve dag op het zitten terwijl het nog maar 8:00 is. Het eten was uitstekend! 3 keer per dag konden we rekenen op een goede maaltijd. 's Ochtends en 's avonds brood en ‘s middags warm eten.

Na het middageten volgde om 15:00 de tweede training. Ten no kata. Dit had ik nog maar één keer eerder gedaan, en dat was de training voor de ST. Opgesteld in een halve kring van tien karateka's om een blackbelt stonden we op het grasveld de technieken uit te voeren. Met de zon brandend in je nek kwam het zweet goed los. Dit zweet nam het ingesmeerde zonnebrand mee en leverde een bittere smaak op in m'n mond. Ook hier probeerde ik me te concentreren op de technieken, waardoor het voor mijn gevoel weer heel snel voorbij was. Na het douchen kon diezelfde zon het pak ook weer drogen zodat we deze voor de volgende training weer konden gebruiken.

De avondtraining van 22:00 bestond uit de technieken van kata toegepast in kihon. Dit was een vrij relaxte training. Ueli gaf veel uitleg, waardoor we er nog het nodige van op konden steken. Omdat je tijdens de trainingen actief bezig bent vond ik het moeilijk om na het douchen in slaap te komen. Gelukkig sliep ik bij David op de kamer, die ook zijn ST-debuut maakte, waardoor we genoeg te bespreken hadden.

De ochtenden die volgden bestonden allemaal uit een loop door het bos. Met slaapogen staan we opgesteld langs de zijlijn van de grasmat. Er wordt geteld en vervolgens beginnen we met rennen. Na enkele minuten worden de spieren warm en word je weer wat alerter. Het rennen in de ochtend beviel me prima, het is een mooi begin van de dag. De verwachte misselijkheid door het trainen zonder ontbijt bleef uit. De Nederlanders bleken er een redelijk tempo op na te houden, wat leidde tot de bijnaam die Claus ons gaf: The Dutch Jacky Hunting Unit; doelend op Jacky die voorop liep om de loop te leiden.

Vrijdag was de dag van kiba-dachi, ten no kata kicks en de 1000 oizuki's. Na de warming up en enkele technieken vanuit kiba dachi, was het moment aangebroken. De ‘under 40' groep vergezelt door Stefan, Claus, Ralf en Ueli zakten in de kiba dachi waar we de komende 1,5 uur niet meer uit zouden komen. Tijdens die anderhalf uur zweven er veel gedachten door je hoofd. Je denk aan de dingen die je verteld zijn. Concentreren op je kiba dachi, let op je ademhaling, vooruit kijken, focus! Vervolgens komen de twijfels. Hou ik het wel vol? Houden mijn benen me nog wel overeind? Hou kan het dat de rest er zo relaxt bijstaat? Hoe lang duurt het nog? Na een tijdje kwam ik tot de conclusie dat ik gewoon zou blijven staan totdat ik omviel.

Omvallen deed ik niet. En toen de anderhalf uur voorbij was en de magisch yame door de dojo klonk was er dan ook een groot gevoel van opluchting. Echter merkte ik op dat niemand overeind kwam of enigszins aanstalten maakte om te gaan staan. Ik had al wel gelezen dat het moeilijk zou zijn om na afloop uit de kiba dachi te komen. Maar tijdens deze paardrijstand merkte ik niet echt dat het bewegen moeilijk ging. Toen ik zelf probeerde overeind te komen, bleek dat toch vies tegen te vallen. Gelukkig was Stefan daar die me op de grond legde en aan m'n voeten begon te duwen en trekken. Ik vond het echt ongelooflijk dat we met z'n allen zolang hadden gestaan. Ik was daarvoor nog in de illusie dat mijn benen het niet vol zouden houden. Je denk dat je vanzelf wel omvalt, maar dat gebeurd niet.

Na de kiba dachi konden we onze benen lostrappen in de ten no kata kicks. Dit was ook weer een vrij zware training. Vergezeld door de Berlijnse zon is het na zo'n kiba dachi niet makkelijk om je benen honderden keren de lucht in te hijsen. Het valt dat ook even tegen als blijkt dat we geen 100 maar 200 mawashi-geri's moet maken. Gelukkig pept de energie van de groep je weer op en overleef je ook deze training wel weer.

De avond bestond uit de brown/blackbelt training gevolgd door de duizend oizuki's in het donker. We hoefden dus pas om 00:00 weer aanwezig te zijn waardoor we nog lekker even konden slapen. We stonden dan ook vreemd te kijken toen Rob om 22:55 het huisje kwam binnenstormen om ons op te halen voor de brown/black belt training. We bleken toch mee te mogen doen. Binnen enkele minuten stonden we in pak op de houten vloer van de dojo. Nog wakker wordend begon Ueli een les in reanimatie technieken. Erg interessant, maar het is lastig om de goede plekken te vinden en op de juiste manier te slaan. Na deze training werden we in de formatie opgesteld die wij tijdens de oizuki's moesten aannemen. Vervolgens werden we naar buiten geleidt om ons daar weer op te stellen. We stonden in de inmiddels afgekoelde buitenlucht op de grasmat die niet geheel droog meer was. Er werd heel zacht geteld, bijna op fluistertoon. Na elke tel volgde de oizuki van de hele groep met de harmonie alsof het één beweging was. Tijdens de technieken probeerde ik te berekenen hoeveel we er nog moesten. Ik was verbaasd toen de saigo één ronde eerder kwam dan verwacht. Blijkt dat ik toch niet meer helemaal helder kan rekenen als je midden in de nacht honderden oizuki's maakt. Na het douchen sliepen we om ongeveer 1:30. De volgende dag zou de wekker weer gaan om 4:45. Ondanks de korte nachten heb ik me nooit moe gevoeld toen ik opstond. Wel zijn er de vele dromen die ik me herinner door het ontwaken van de wekker.

Zaterdag, dag 3, begon met een kata training. We werkten ons door de Heian's, waarna de groep werd verdeeld. Onder leiding van Kees werd ons de Bassai kata eigen gemaakt. In stilte, maakten we langzaam maar gestaag de tientallen Bassai's. 's Middags was het tijd voor de sanbon-kumite. Op dezelfde grasmat als de vorige dagen begonnen we aan de kumite. Het leuke van een wat grotere groep is dat je telkens weer een andere tegenstander hebt. Iedereen had een goede inzet en er werd fanatiek getraind. Maar helaas wordt je door de stoten die je opvangt telkens weer aan herinnerd aan het feit dat je niet snel genoeg bent.

De avond training was een blackbelt training als voorbereiding op de dan-test. We mochten dus niet meedoen, maar we hebben uiteraard wel gekeken. Het was voor mij na 5 maand ook de eerste keer dat ik aan de kant zat naar de anderen te kijken. Bij het kijken leer je veel en zag ik weer nieuwe dingen. Tijdens mijn eigen training ben je veel met jezelf bezig. Nu zie ik hoe anderen bepaalde technieken uitvoeren. Het was erg mooi om te zien en vooral de verschillende combinaties in kihon zijn erg mooi.

De laatste dag werd gevuld met een 2e kata training, Alle Heian's werden nu 10 in plaats van 5 keer uitgevoerd, waarna we met Kees weer de Bassai's gingen oefenen. Daarna kwamen de Tekki Shodan's die we synchroon met de Kwanku van de blackbelts deden. Uiteindelijk deden we de laatste Tekki's gezamenlijk. Je merkte echt dat iedereen de laatste energie van de special training eruit probeerde te halen.

Als afsluiting van de Special training was er de dan-test. Er waren 7 kandidaten: 4 voor nidan, 2 voor shodan en 1 voor ikkyu. Ook dit was weer interessant om mee te maken. Om de anderen te zien geeft je weer veel motivatie en een doel. Om hard te trainen om ook op dat niveau te komen. Na afloop konden we de Holland Shotokan Karate verrijken met een nidan. Thijs nam samen met de andere geslaagden de felicitaties in ontvangst waarna we afscheid namen van onze Duitse karatevrienden.

Ik kan terugkijken op een zeer geslaagde Special Training, Het was een ontzettend mooie ervaring. Tijdens de special training leef je in een hele andere wereld. Je mist alle actualiteiten die je normaal via multimedia van onze informatiemaatschappij gewend bent. In plaats daarvan ben je hele dagen alleen met karate bezig. Je bent van huis, het is mooi weer en je logeert in een bungalow waardoor het een soort gevoel van vakantie geeft. Slapen doe je 3 keer per dag wat de illusie wekt dagenlang van huis te zijn. Je zit in het ritme van slapen, trainen, douchen en eten. Daarnaast zit er een mooie afwisseling tussen inspanning en ontspanning. Serieus en geconcentreerd tijdens de trainingen. Bespreken en lol hebben daarbuiten.

De terugreis op zondag bleek een avontuur op zich. De files van de heenweg waren niks vergeleken met wat ons de terugreis te wachten stond. Vanuit de ene file reden we de andere weer in. Gelukkig waren we niet de enige, samen met duizenden Duitse en Poolse medeweggebruikers, kropen we over het asfalt richting het westen. Door de warmte van die dag stonden er geregeld auto's aan de kant met een oververhitte motor. Toen ook wij eigenlijk naar de kant moesten omdat de temperatuur van Stefan's auto begon op te lopen, was Rob hem voor doordat een vrachtwagen tegen hem aantikte. Zo stonden we met z'n alles op de vluchtstrook, 30,5° boven het asfalt, op de politie te wachten. Die arriveerde al snel en dankzij de hulp van Bernd konden we onze reis weer snel voortzetten. Na een tweede stop om de autobezetting te wisselen, splitste de groep in een auto naar Enschede en de andere naar Schüttorf. Wij brachten Bernd naar het station, waarna ik bij Stefan mijn motor weer van stal kon halen. De laatste 20 kilometer op de motor pakte ik nog even een regenbui mee, om vervolgens om 21:30 weer in Hengelo te arriveren.

Hugo