Beach Training 2019

Beach Training 2019

Om het trainingsjaar weer goed af te sluiten, was het afgelopen zaterdag tijd voor de traditionele Beach Training in Kijkduin. Helaas moesten de vrienden uit Duitsland dit jaar verstek laten gaan, maar de dojo’s Antwerpen, Enschede, Den Haag en Utrecht waren goed vertegenwoordigd.

Het weer was perfect: (net) droog en niet te warm. Paul Tabe van dojo Antwerpen leidde de training. Het strandzand leende zich erg goed voor oefeningen voor het actief werken met de heupen, in twee rijen ploegden we op onze knieën door het zand. Een loslopend hondje snuffelde even vrolijk rond tussen al die rare mensen, tot afschuw van zijn baasje. Maar dat hoort erbij op een strandtraining, net als dat er af en toe een kind iets naar zijn trainende vader of moeder roept, want bij de traditie hoort ook dat de gezinnen welkom zijn. Leuk om te zien hoe de kinderen elkaar langzamerhand leren kennen en er bij die generatie ook vriendschappen gesloten worden.

Dit neemt niet weg dat er serieus getraind wordt, en dat deze training een zeer waardevol onderdeel van ons programma is. Zoals Paul al aangaf moet het beeld bij karate niet zijn dat een gevecht altijd plaatsvindt in een comfortabele dojo met een vlakke vloer, maar dat het ook op een ongelijke, rotsachtige bodem kan zijn, of in het mulle zand. Je moet jezelf dus trainen om op elke ondergrond stabiel te kunnen staan en wendbaar te zijn, en daarmee ging hij met ons aan de slag. Na het werken vanuit de heupen en stabiel staan oefenden we met een alternatieve counter: niet blijven hangen in het werken met alleen een stoot, maar de tegenstander bijvoorbeeld na de stoot omver te werpen. Hoe je dat op een relatief eenvoudige en snelle manier kon doen, konden we in het zachte zand mooi trainen. Daarna nog een paar rondjes “sumo”, elkaars band vastgrijpen en proberen vanuit je heupen de ander tegen te houden of omver te krijgen. Erg leuk om te doen, en je merkt het bijzonder snel als je niet goed vanuit je heupen werkt, dan lig je direct in het zand.

Als kers op de taart: de zee in! Geleid door Jeroen van dojo Utrecht deden we Tekki Shodan in de golven. De uitdaging is om ondanks die golven en de ongelijke bodem toch stevig te blijven staan en de kata zo goed mogelijk uit te voeren. Toen alle aanwezige Black Belts een kata hadden afgeroepen draaiden we ons om en deden met ons gezicht naar het strand nog een paar rondes. Het bleek enorm uit te maken dat je de golven nu niet kon zien aankomen, en de strakke twee rijen die we oorspronkelijk hadden gevormd waren snel niet meer terug te zien. Lachend lieten we ons uiteindelijk in de golven vallen, we gaven ons gewonnen. Voor dit jaar dan, volgend jaar revanche!

Japan-dag 2019

Japan-dag 2019

Düsseldorf – 25 mei

Samuel, Rob en Stefan zijn dit jaar afgereisd naar Haan voor de Japan-dag in Düsseldorf. Onlangs waren we nog in Haan geweest, maar sindsdien is de afslag opgebroken. De omlegging was niet duidelijk aangegeven en we mistten dus de afslag. Bij de volgende afslag zijn we omgekeerd om de weg naar Haan te vervolgen.

Bij aankomst bleken Nathaniel, Theodoridis en Paul uit Antwerpen al te zijn gearriveerd. Verder was de club uit Haan, Wilfried, Leo, Markus, Maaike, Annika en Bernd natuurlijk al aanwezig.

Het plan was om het programma eerst te repeteren met de hele groep. We hadden vrijwel hetzelfde programma als voorgaande jaren, maar elke keer schaven we er toch nog iets aan bij. Het programma bestond uit:

  • Kihon – allemaal
  • Torite – Rob en Stefan
  • Ippon gumite – witte banders
  • Nagewaza – Rob en Stefan
  • Jiyu ippon gumite – bruine banders
  • Iai – Stefan en Paul
  • Bassai – bruine en junior zwarte banders
  • Jion (langzaam) – zwarte banders
  • Heian nidan – allemaal

Elk jaar is het weer de vraag: hoe groot is het podium? Vaak oefenen we op een te klein oppervlak. 4 of 5 technieken? We besloten tot 5. Doen we een kiai met elke techniek? We besloten het met elke 5e techniek te doen. Met Nagewaza: eerste 5 langzaam en dan 5 snel? We besloten elke techniek eerst langzaam te doen en vervolgens snel. We besloten de naam van elke kata te herhalen als bevestiging, omdat we dat zo gewend zijn. De rijen op de flanken buigen op zij naar het publiek. Linksom of rechtsom draaien? We besloten rechtsom te draaien net als in het leger. Alle details zijn overwogen en getest. De generale repetitie was goed. Is dat goed of slecht?

Voor de lunch gaan we altijd naar het Becherhus. Daar kunnen we altijd lekker eten in de Biergarten.

Vervolgens naar Düsseldorf. Gelukkig konden we onze auto’s weer kwijt op de vertrouwde parkeerplaats. We hadden nog een paar uur over om rond te kijken. We zijn over de boulevard langs de Rijn gelopen tussen de duizenden mensen langs de diverse stands met Japanse zaken als kalligrafie, cosplay-artikelen, informatie over Japan, Japans eten, etc. Het is altijd vermakelijk om te zien hoe de jeugdige cosplayers hun best doen zich te verkleden als hun favoriete stripheld. 

Ten slotte konden wij aan de bak. Het was warm, maar niet zo warm als voorgaande jaren. De eerste kiai is altijd het mooist, omdat het het publiek totaal verrast. De show verliep uitstekend. Soepel wisselden de groepen witte banders, bruine banders en zwarte banders elkaar af. Bernd praatte als een geoefend stalmeester de show weer uitstekend aan elkaar. Het publiek was weer even enthousiast als voorgaande jaren. Het is altijd weer een feestje om voor dit publiek op te treden. Na afloop dankte Paul, onze troef, het publiek nog in het Japans.

Kyu-test Haan 2019

Kyu-test Haan 2019

Haan, 6 april 2019

Dit is de eerste kyu-test van 2019 rond de sterfdag van Gichin Funakoshi op 26 april.

Met zijn drieën, Stijn, André en Rob, zijn wij naar Haan gereden voor de kyu-test. Roxanne kon er helaas niet bij zijn vanwege ziekte. Onderweg gaf de TomTom aan dat we de van de A31 af moesten. We hebben de snelweg verlaten via de laatste afslag voor de staart van een file. Blijkbaar was er een ongeluk gebeurd. Via een toeristische route kwamen we uiteindelijk weer op een verlaten snelweg. Tenslotte waren we ruim op tijd in Haan.

Het was fijn om onze vrienden Wilfried, Leonard, Markus, Meike, Jurgen, Anika en Bernd weer te zien. Na enige tijd kwamen ook Olof, Ilse en Jeroen uit Utrecht aan. Zij hadden helaas wel wat vertraging opgelopen door een andere file.

Vervolgens hebben we een pittige training gedaan als warming up voor de kyu-test: eerst kihon (alles met kiai), vervolgens kata en tenslotte kumite. Na de kihon gingen de senioren apart. De senioren hebben onder andere lekker jiyu ippon kumite gedaan. Jeroen had nog een mooie aanwijzing met betrekking tot de bewegingen 6, 10 en 26 van empi. In het boek Karate-do Kyohan staat dat dit een directe voorwaartse stoot is van onderen op de kin. In die zin lijkt het meer op een gyaku-zuki yodan dan een uraken net als beweging 20. Stof om over na te denken.

Na de lunch was het tijd voor de kyu-test. De deelnemers hadden tijdens de lunch nog hun favoriete kata geoefend. In tegenstelling tot anders zijn we begonnen met de meer senior deelnemers André, Markus, Ilse en Meike. Daarna waren de meer junior deelnemers Stijn, Leonard en Olof. Alle deelnemers hebben hun stinkende best gedaan. Zie de foto’s op de website van dojo Haan. We hebben nog geprobeerd om voor enige verwarring te zorgen door de deelnemers de verkeerde verplichte kata’s te laten doen. Het blijft lastig om terug te tellen met de kyu’s en voorwaarts te tellen met de Heian kata’s. De deelnemers lieten zich echter niet uit het veld slaan. Na afloop waren we dan ook verheugd dat iedereen geslaagd was. Voor Stijn is dit zijn eerste kyu, voor Ilse betekent dit dat ze haar witte band voor een bruine mag omwisselen en Meike is nu nog slechts een stap verwijderd van de zwarte band. Iedereen gefeliciteerd met dit fantastische resultaat. Jullie inspanningen zijn beloond.

Stijn GiesenEnschede8e kyu
Leonard KoebschHaan7e kyu
Olof van der GaagUtrecht5e kyu
Markus OefflingHaan4e kyu
André VeenendaalEnschede4e kyu
Ilse HerbertUtrecht3e kyu
Meike RoßbergHaan1e kyu

Special Training Nederland 2019

Special Training Nederland 2019

Enschede, 8-10 maart 2019

Afgelopen weekend hebben we voor de dertiende keer een Special Training in Nederland gehouden. Net als vorig jaar was niemand van 12 ambachten en 13 ongelukken. Alle 25 deelnemers hebben hun steentje bijgedragen aan weer een fantastische ST! Helaas hadden we wegens diverse omstandigheden 7 afzeggingen. Anders hadden we een record aantal deelnemers gehad. Opvallend was dat veel mensen van de oude garde afwezig waren en dat er dus veel relatief nieuwe deelnemers waren. Voor 6 deelnemers was het de eerste ST en voor 4 deelnemers de tweede. De deelnemers kwamen weer van heinde en verre. Behalve onze vrienden uit Den Haag en Utrecht, uit Haan en Berlijn en Antwerpen mochten we Joni uit Malaga verwelkomen en Deepak met twee pupillen uit Praag.

Deze keer waren ondergebracht in een nieuwe locatie. De oude vertrouwde Drienerburght heeft plaatsgemaakt voor het spiksplinternieuwe U Parkhotel. Dit is gevestigd in het voormalige en totaal gerenoveerde EL/TN-gebouw en heeft haar deuren begin 2019 geopend. Deze locatie is nog beter dan de vorige. Zonder twijfel is dit het beste onderkomen van alle ST’s op de hele wereld. Je zou haast vergeten dat we op de ST waren om uit onze comfort zone te treden.

De eerste training vrijdag was iets later dan normaal, omdat de zaal al geboekt was. De inhoud was kihon als vanouds. Even leek het erop dat we dubbele aantallen zouden draaien, omdat we 200 gedan barais maakten, maar daarna maakten we telkens 100 technieken. De 40- en 50-plus draaiden vanaf de mawashi-geri een iets ander programma dan de rest. Vanaf 30 werden alle oneven tientallen vervangen door een mae-te vanuit hachiji-dachi.

Het avondeten was nog beter dan voorheen. Gewone pasta met de saus apart. Dat geeft toch wat meer bite, dan wanneer de pasta al geruime tijd warm is gehouden.

Ten slotte te no kata omote armtechnieken. Dit ging prima tot de laatste techniek: uchikomi. Hierbij ontstond enige verwarring of we nu eerst met de linker of met de rechter arm moesten blokken. Volgens het boek blokken we eerst met links, maar we hebben ook aangeleerd om met dit blok van binnenuit te blokken; dus eerst met rechts. Enfin, dit kan worden geherinterpreteerd als een gebrek aan concentratie, maar kan worden voorkomen met duidelijke instructies vooraf.

De volgende ochtend eerst een aantal rondjes gelopen op de sintelbaan als warming up. Daarna de beruchte kiba-dachi training. Als 50-plusser met de nodige ST’s achter de rug valt dit wel mee, omdat je slechts drie kwartier hoeft te staan, maar voor de jonkies die de volle anderhalf uur moeten staan is dit toch een grote uitdaging. Anderhalf uur is dan best wel lang.

Na het ontbijt en de lunch was het ’s middags tijd voor ten no kata omote kicks. We begonnen in de dojo. De matten op de grond zijn prima om een val te breken, maar zijn wel een aanslag op de knie bij traptechnieken. Al gauw zijn we dus verhuisd naar een ander zaaltje met een harde vloer. De benen zijn altijd zwaar tijdens deze training door de kiba dachi training in de morgen.

Na het avondeten hadden we de 100 Heian Shodans. Dit is een lange reis. De eerste kata’s zijn altijd wat houterig, omdat je nog stijf bent. Daarna gaat het beter en beter. De kunst is om de kata’s realistisch te maken ondanks de toenemende vermoeidheid.

Vervolgens een klein intermezzo. Een rustige training van de beentechnieken, omdat het ’s middags tijdens ten no kata wel een beetje moeizaam ging.

Tenslotte om dag af te sluiten of eigenlijk was de volgende dag al begonnen: de 1000 oi-zuki’s in het donker. Dit is de traditionele overlevering uit de tijd dat karate in het geheim beoefend moest worden. Daarom gebeurde dit ’s nachts. Na afloop hadden we chocolade cake van Talitha. Dat is dan weer onze traditie.

De volgende ochtend hebben we niet zoveel rondjes over de sintelbaan gelopen, omdat het regende. Daarentegen hebben we wel lange tijd voor de ingang van het Sportcentrum staan wachten, omdat de portier niet op tijd aanwezig was. Vervolgens hadden we de grote kata-training waarbij alle Heian kata’s, Bassai, Kwanku en ten slotte Tekki Shodan de revu passeerden. Degenen die hogere kata’s niet kenden hadden extra tijd om Tekki Shodan te oefenen. De 40- en 50-plussers draaiden slechts 60 % van de kata’s mee. Respect voor de jonkies die het volledige aantal kata’s draaiden!

Na het ontbijt was het tijd voor de laatste training: kumite. Dit kan confronterend zijn, maar het is in ieder geval een oefening waarbij je bij de les moet blijven. Ongelukken zijn er niet gebeurd. Wel moest de vloer af en toe schoongemaakt worden vanwege blaren die waren gaan bloeden. Dat hoort er nu eenmaal bij.

Na afloop was iedereen opgelucht en trots om de ST volbracht te hebben en terecht: tijdens de ST verleg je je grenzen. Op naar de volgende ST!

25-jarig jubileum HSKT

25-jarig jubileum HSKT

Haaksbergen, 30 november – 2 december 2018 – Onlangs hebben we het 25-jarig jubileum van onze club gevierd. Hiervoor hadden we ruimte gehuurd bij de recreatieboerderij Goed Te Pas. Leden van de dojo’s in Berlijn, Haan, Den Haag en Utrecht waren overgekomen om dit heugelijke feit met ons te vieren. Sommige vriendschappen bestaan al minstens zo lang als de dojo Holland Shotokan Karate Twente. Het weekend was een mooie gelegenheid om oude herinneringen op te halen. We treffen elkaar wel vaker, maar dan staat karate altijd op de eerste plaats. Dit keer was het anders. Nu was het tijd om te feesten.

Vrijdags kwam het weekend rustig op gang. In de loop van de avond arriveerden de eerste deelnemers. De deelnemers konden de doordeweekse beslommeringen aan de kant zetten en langzaam aan het feestweekend beginnen. ’s avonds hebben we simpelweg macaroni gegeten. Daarna moest er nog het een en ander voorbereid worden. Bouillon voor de snert moest nog gekookt worden voor de lunch de volgende dag.

Zaterdags konden we verder met het afmaken van de snert en het bereiden van tomatensoep. Om een uur of elf hebben we de delegatie uit Berlijn van het station in Hengelo afgehaald. Iedereen vermaakte zich prima met de spelen die in de recreatieruimte aanwezig waren zoals tafelvoetbal, luchthockey, arcade spelen, schaken, een elektrische koe, sjoelen en nog veel meer. Daarna was het tijd voor lunch. De snert en de tomatensoep gingen er goed in.

Tijd voor de eerste training. Iedereen mocht hieraan deelnemen in gewone kleding. Zowel ouders als kleine kinderen. De training zou plaatsvinden in de manege. Helaas had er in de manege een tragisch ongeval plaatsgevonden, waardoor we naar buiten moesten. Buiten hadden we een aangepaste training waar iedereen aan mee kon doen. Opgesteld in een groot vierkant oefenden we diverse stoten, bloks en kicks op de plaats. Toen de traumahelikopter kwam zijn we verder gegaan op een naastgelegen weiland. Daar hebben we met zijn allen diverse technieken vanuit zenkutsu geoefend en vervolgens enkele kata’s. Het was fantastisch om te zien hoe de aanhang enthousiast meedeed met de training en vooral ook hoe de kleine kids hun best deden. De traumahelikopter haalde herinneringen boven aan de vuurwerkramp. Toen hadden we het seminar op de campus. De foto’s hiervan waren ook weer aanwezig al donderdeel van onze gemeenschappelijke herinneringen. We hopen dat het slachtoffer gauw hersteld.

Daarna was het tijd voor het avondeten. De catering werd verzorgd door Nyonya Meneer Indonesisch Eethuis. en bestond uit diverse vegetarische Indonesische gerechten, zoals rijst met kokossmaak, pittige sperzieboontjes, tahoe ketjap en nog veel meer. Iedereen vond het erg lekker.

Training op zolder.

Nadat het eten wat gezakt was, hadden we onze eerste training op de zolder boven de recreatieruimte. De training was anders dan normaal omdat de ruimte beperkt was voor zo’n grote groep deelnemers. We hebben aangepaste oefeningen gedaan met het oog op stabiel staan waarvoor weinig ruimte nodig was. Aan het eind van de les hebben alle dojo’s nog een kata voorgedragen.

De bende van Huttenkloas met de klok mee Aarne (Joop), Hennik (Dennis), Wit Wief (Natasja), Janne (Stefan) en Huttenkloas (Rob).

Na het eten was het tijd voor het spel van Huttenkloas. Huttenkloas speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van HSKT sinds de tweede zogenaamde Rambi-tocht van de vereniging onder het motto “we zijn geen Rambo, maar zeker ook geen Bambi”. De eerste keer speelden we het spel in een donker bos. Van te voren hadden we eieren uitgeblazen, gevuld met ketchup en afgedicht met kaarsvet. Vervolgens verstopten Stefan en Joop verkleed als Huttenkloas en zijn vrouw Aarne zich in het bos. In het bos hadden ze daags van te voren stellages gebouwd die de deelnemers schrik aan moesten jagen. Vervolgens werden de deelnemers het bos ingelaten, waar een waar gevecht met de gevulde eieren plaatsvond. Kees kneusde zijn ribben nog toen hij over een boomwortel struikelde. Stefan was op de grond gevallen toen het touw brak, waarmee hij van plan was van de ene boom naar de andere te tokkelen. Enfin, we wilden de deelnemers deze keer weer hetzelfde gevoel geven. Een echt spel was het niet; meer een spookhuis met acteurs. Rob verkleed als Huttenkloas, Joop als zijn vrouw Aarne, Stefan verkleed als zijn zoon Janne en Dennis verkleed als neef Hennik. Zij verstopten zich op vier strategische plaatsen verdeeld over het erf van de manege. Natasja liep rond als Wit Wief om de deelnemers enigszins naar de verstopplekken te leiden. In de schuur van Huttenkloas waren veel verstopplekken. Het wachten duurde lang tot er weer een groepje deelnemers kwam, maar de lol was groot als ze flink schrokken. Aarne zat verstopt in een paardentrailer en het de grootste schik als hij door een droge sloot rende om de deelnemers de schrik aan te jagen. Hennik zat achter op het erf tussen balen stro en Aarne liep rond met een grote bos takken op de rug. Legendarisch is de kreet “Ik brek oe de lip” van Aarne uit de eerste aflevering, die nu ook door Huttenkloas overgenomen was.

Daarna brak het feest pas echt los. Nadat er een nieuwe laptop aangerukt was, konden we beginnen met karaoke. Sommige deelnemers konden zingen; de meeste niet. Dat mag de pret niet drukken. Dapper dat men het toch probeerde. En gelachen dat we hebben … 🙂 Dit ging door tot in de late uurtjes.


Ah, might as well jump. Jump!

De volgende ochtend na het ontbijt tijd voor de katertraining. Ook hier hebben we weer leuke dingen gedaan, zoals springen en draaien in de lucht en we hebben torite geoefend.

Joop met Rambi-voet en als dank voor de eerste hulp bij het tragische ongeval een doosje merci en een bosje bloemen.

Eindelijk na vele jaren hebben we weer een een  winnaar van de Rambi-voet: Joop. Deze voet wordt na elke Rambi-tocht toebedeeld aan de deelnemer die hem het hardst verdient. In dit geval is dat zonder enige twijfel Joop. Met veel creativiteit en inzet was Joop de drijfveer van dit jubileum. Joop heeft de gelegenheid geselecteerd na diverse gelegenheden te hebben bezocht, hij stelde het draaiboek op, zette het Huttenkloas op met rekwisieten van de eerste versie en stelde een tijdlijn samen met alle foto’s en publicaties (Kiai!) van door de jaren heen. Hiermee is Joop de trotse bezitter van de Rambi-voet in navolging van Harald en Talitha.

Ten slotte was het tijd voor de laatste lunch. We hadden ons als uitdaging gesteld pannenkoeken te bakken voor een man of 45. De eigenaar van Goed Te Pas had speciaal daarvoor 4 pannenkoekenpannen voor ons gekocht. Omdat Niels elke zondag pannenkoeken bakt, mocht hij als specialist deze uitdaging aangaan. Nog voordat de Berlijners moesten vertrekken om de trein te halen had hij de klus geklaard.

Ten slotte kwam er een einde aan dit gezellige, drukke, chaotische weekend. In geheel eigen stijl hebben wij ons 25-jarig jubileum gevierd. We stellen het zeer op prijs dat onze vrienden van verre dit weekend met ons meegevierd hebben. Samen hebben we oude herinneringen opgehaald. Dit is wat ons bindt. Op naar het volgende jubileum!

Beach karate training 2018 Den Haag

Beach karate training 2018 Den Haag

Kijkduin – 14 juli 2018, door Ilse Herbert

De zomervakantie werd ingeluid met een hele fijne traditie: de jaarlijkse strandtraining in Kijkduin. Voor mij de eerste keer, maar de verhalen van de anderen hadden me al duidelijk gemaakt dat dit iets is dat je niet wilt missen.

Een stralende zon en een nog bijna leeg strand verwelkomden ons, het was meteen al erg leuk om een aantal bekenden van andere dojo’s tegen te komen.  Als ik het goed heb geteld waren er 5 dojo’s vertegenwoordigd uit binnen- en buitenland: dat iedereen bereid was een paar uur in de auto te zitten voor deze training beloofde veel goeds. Een aantal mensen kwam met het hele gezin om van het strand te genieten, prima idee!

Omkleden deden we buiten of in de strandtent, en het was daarna even wennen om in je karatepak tussen de “gewone” mensen buiten te lopen. Maar aangezien de training zelf ook wel aandacht zou trekken besloot ik dat ik me daar maar niet druk om ging maken.

We begonnen met een stukje hardlopen om de spieren wat op te warmen, gevolgd door de gebruikelijke warming up. Vanaf dat moment zat er overal zand, daar waren we dan meteen doorheen. Ik had verwacht dat het bloedheet zou zijn in de zon, maar er stond een zacht briesje waardoor het juist heerlijk was om buiten te trainen!

Paul Tabe van Dojo Antwerpen leidde de training en maakte daarbij veel gebruik van de locatie. Het zand was enorm geschikt om te werken aan soepelheid van de heupen: je kan er prima op je knieën doorheen ploegen zonder blauwe plekken te krijgen en het maakt het je lastig genoeg om echt aan de slag te moeten. De heldere aanwijzingen van Paul maakten het voor iedereen goed te doen, sowieso kon iedereen goed op zijn eigen niveau trainen. Paul gaf aparte focuspunten voor blackbelts en voor juniors, en het zand deed de rest.

Daarna gingen we verder met wat worpen, op een strand land je zachter dan op een gymzaalvloer, dus een mooie kans om daar vandaag wat mee te doen. De dojo’s werden zoveel mogelijk gemengd, zodat je ook eens met een andere sparringpartner kon werken.

Toen was het time voor “the crazy part”, en aangezien dat volgens Paul door een crazy person moest worden begeleid nam Jeroen van Dojo Utrecht de leiding over. Hij nam ons voor het kata-gedeelte mee de zee in. Het was een heel raar gevoel om met pak en al het water in te stappen, maar het water was wel lekker koel en we hadden perfecte golven. In twee rijen deden we Tekki Shodan, waarbij het de uitdaging was om stevig te blijven staan. Toen we wat dieper de zee in gingen was het een kwestie van geluk of er na “Hajime!” wel of geen golf aankwam als je net door je knieën zakte. Ik merkte dat ik dan de neiging moest onderdrukken om even een seconde te wachten, en juist gewoon om te gaan met wat er op dat moment gebeurde. Golf is golf, gewoon doorheen stappen en proberen je op de kata te concentreren. Heel goed voor je gevoel van nederigheid. Elke keer dat ik dacht dat ik stevig stond kwam er een golf om te zeggen “O ja, joh?”. Frustrerend, maar juist door die uitdaging ontzettend leuk om te doen, en ik had nog lang door kunnen gaan.

Maar de tijd vloog voorbij en veel te snel naar mijn gevoel was het tijd om af te sluiten. Wie wilde ging nog even zwemmen, en daarna sloot bijna iedereen nog aan voor de lunch bij de strandtent. Een bijzondere training, heerlijk eten, goede gesprekken met leuke mensen, inderdaad: ik had het niet willen missen. Volgend jaar weer!

Special Training Nederland 2016

Special Training Nederland 2016

Dit jaar hebben we de 10e Special Training van Nederland gevierd! 10 jaar geleden zijn we voorzichtig begonnen met het experiment, maar door de jaren heen heeft de Special Training van Nederland zich bewezen dankzij de steun van onze vrienden uit Den Haag, Haan, Berlijn, Antwerpen en andere plaatsen. Zoals altijd vond het weer plaats in het 2e weekend van maart op de campus Universiteit van Twente. Dankzij onze goede relatie met de universiteit mochten we weer gebruik maken van het Sportcentrum en overnachten in hotel Drienerburght. Tijdens deze jubileum-editie mochten we ons verheugen op 28 deelnemers. Het programma was natuurlijk geen verrassing. Vrijdags kihon en ten-no-kata stoten, zaterdags kibadachi, ten-no-kata trappen, kata-training, training voor vrouwen, training voor zwartebanders en 1000 oizuki’s en vevrolgens op zondag nog een kata training en ten slotte kumite. Het was een erg sterke Special Training dankzij de volle inzet van alle deelnemers. Goed gedaan en hopelijk tot volgend jaar!